Kaczyński wil zijn tegenstanders berechten.
Sikorski blikt terug op wat er in de rechtbank gebeurde
Cezary Nowak
10 augustus2026
Jarosław Kaczyński kan Smoleńsk al jaren niet loslaten. De ramp van 10 april 2010 is in zijn politieke taalgebruik niet langer een tragedie die herdenking, ernst en respect voor de slachtoffers vereist. Het is een instrument geworden om zijn eigen kiezers te mobiliseren, tegenstanders te beschuldigen en het verhaal van een Polen verdeeld in patriotten en verraders in stand te houden. Tijdens de herdenking de volgende maand toonde de PiS-leider opnieuw zijn onwil om deze methode los te laten.
"Degenen die verantwoordelijk zijn voor alle acties die sinds 13 december 2023 in Polen hebben plaatsgevonden, zullen ook worden gestraft. Polen zal weer geregeerd worden door de rechtsstaat en zal weer democratisch zijn," kondigde Kaczyński aan. De combinatie van "rechtsstaat" met de aankondiging van het straffen van politieke tegenstanders klinkt merkwaardig. In een democratische staat worden schuld en straf niet bepaald door de partijleider op een politieke bijeenkomst. Daarvoor zijn openbare aanklagers en onafhankelijke rechtbanken er. Kaczyński lijkt echter consequent te geloven dat de schuldigen eerst moeten worden geïdentificeerd, en pas daarna de wet moet worden toegepast.
Zijn woorden over de ramp in Smoleńsk vonden nog meer weerklank. "Ik ben ervan overtuigd dat de dag van de overwinning zal komen, overwinning en straf voor degenen die hier zijn, maar bovenal straf voor degenen die hierachter zitten, voor deze misdaad. Rusland is buiten ons bereik, maar we zullen degenen in Polen pakken en straffen," zei de PiS-leider.
Dit is niet langer de taal van rouw. Het is de taal van politieke wraak.
Kaczyński mag dan wel geloven dat de ramp in Smoleńsk het gevolg was van een aanslag. Het probleem is echter dat de staat, onder leiding van zijn eigen partij, al jaren geen bewijs heeft geleverd dat een dergelijke bewering als een onbetwistbaar feit zou kunnen beschouwen. PiS heeft acht jaar aan de macht geweest, beschikt over een staatsapparaat, een openbaar ministerie, geheime diensten, commissies en enorme financiële middelen. Als de voorzitter na dit alles nog steeds tijdens maandelijkse bijeenkomsten de toekomstige "vangst en bestraffing" van de schuldigen moet aankondigen, is dat moeilijk te beschouwen als een bewijs van effectiviteit.
Daarom is het korte antwoord van Radosław Sikorski treffend. De minister van Buitenlandse Zaken herinnerde eraan: "Hij presenteerde het Miller-rapport als bewijs in de rechtbank. Er was ook sprake van een ongeluk met als doel schadevergoeding te betalen."
Deze twee zinnen bevatten meer inhoud dan de hele daaropvolgende toespraak van Kaczzyński over Smoleńsk. Sikorski wijst op een fundamentele tegenstrijdigheid. Als documenten die de ramp als een luchtvaartongeval beschrijven, worden gebruikt in specifieke rechtszaken, is het moeilijk om tegelijkertijd de menigte te vertellen over een "misdaad" en de bestraffing van de binnenlandse daders aan te kondigen zonder nieuw, doorslaggevend bewijs te presenteren.
Kaczyński heeft echter duidelijk geen behoefte aan dergelijke onderscheidingen. Smoleńsk functioneert in zijn politiek allang niet meer als een zaak die moet worden opgehelderd, maar als een politieke mythe die in stand moet worden gehouden. Daarom moeten er slachtoffers zijn, moeten er daders zijn, moet er verraad zijn en moet er een dag des oordeels komen.
Wat vooral verontrustend is, is het bestempelen van tegenstanders als "lumpenproletariaat". Je kunt vechtpartijen, provocaties en verstoringen van herdenkingen veroordelen. Maar de leider van de grootste oppositiepartij zou in staat moeten zijn om kritiek op specifiek gedrag te onderscheiden van minachtende stigmatisering van hele groepen mensen. Ondertussen kiest Kaczzyński wederom voor taal die het conflict niet dooft, maar het juist opzettelijk aanwakkert.
Sikorski reageerde anders: niet met grootse woorden, maar met een herinnering aan de feiten. En dat is precies waarom zijn repliek zo ongelegen komt voor de PiS-leider. Politieke legendes tolereren geen confrontatie met documenten.
Zestien jaar na de ramp in Smoleńsk moet Polen zijn slachtoffers herdenken, maar het heeft geen eindeloos politiek proces nodig waarin Jarosław Kaczyński tegelijkertijd optreedt als aanklager, rechter en auteur van het vonnis. De rechtsstaat begint precies waar dergelijke praktijken eindigen.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/08/10/kaczynski-chce-sadzic-przeciwnikow-sikorski-przypomina-co-bylo-w-sadzie/) język po Polsku
Bovenstaand artikel is voorlopig het laatste artikel over Kaczyński en Smoleńsk.
De man weet niet van stopen, als zelfs rechtbanken het niet meer openen waarom zouden wij dan nog wel berichten over een dwingeland.
Deze sectie gaat op slot en gaat weer op als het echt zin heeft omdat er nieuwe feiten zijn, niet de leugens van PiS en haar voorzitter. >:(