Sikorski heeft gelijk: het is niet nodig Poetin de hand te schudden,
maar Polen kan het zich niet veroorloven om niet aan tafel te zitten
Cezary Nowak
30 september 2026
Het makkelijkst zou zijn om beledigd te reageren, de deur achter je dicht te trekken en een morele overwinning uit te roepen. Komt Poetin naar de G20? Dan gaat Polen niet. Het probleem is echter dat Poetin na zo'n gebaar nog steeds aan tafel zou zitten, terwijl de stoel van Polen leeg zou blijven. Precies daarom is het standpunt van Radosław Sikorski verstandiger dan opzichtige gebarenpolitiek.
Het is niet nodig om de Russische leider de hand te schudden, met hem op de foto te gaan of te doen alsof de situatie – na jaren van oorlog – weer normaal is. Het is echter essentieel om aanwezig te zijn waar zaken worden besproken die van direct belang zijn voor Polen. Een boycot van Poetin leidt niet tot zijn isolatie als de boycotter de zaal verlaat terwijl Poetin binnenblijft. In dat geval wordt niet Rusland geïsoleerd, maar sluit Polen zichzelf vrijwillig uit van het gesprek.
"Diplomatie is lastiger dan het lijkt en brengt ons soms in ongemakkelijke situaties, maar we moeten weten hoe we daarmee om moeten gaan," aldus de minister van Buitenlandse Zaken. Een betere samenvatting van de kwestie is nauwelijks denkbaar. Buitenlands beleid draait niet om het bijwonen van bijeenkomsten met alleen mensen die we aardig vinden; als dat wel zo was, zou diplomatie niet meer zijn dan een sociale activiteit. De G20 is een van de belangrijkste fora voor het bespreken van de wereldeconomie en wereldpolitiek, en Polen heeft de kans gekregen om als gast deel te nemen. Die plek opgeven, enkel omdat de Amerikanen hebben besloten ook Poetin uit te nodigen, zou een geschenk aan Moskou zijn. Tegelijkertijd doet Sikorski niet alsof de uitnodiging van de Russische leider op zich een normale zaak is. "Vladimir Poetin mag niet als een welkome gast worden behandeld zolang hij een agressieve, koloniale oorlog voert," stelde hij. Dit is een belangrijk onderscheid. Het is mogelijk om deel te nemen aan hetzelfde internationale forum zonder mee te werken aan de politieke rehabilitatie van Poetin. Men kan luisteren, reageren, het standpunt van Polen uiteenzetten en nationale belangen behartigen zonder de indruk te wekken dat de situatie is teruggekeerd naar de staat van vóór de Russische invasie.
Sikorski was nog duidelijker toen hem werd gevraagd naar een mogelijke handdruk. Hij zou Poetin niet de hand schudden. "Dit is een man tegen wie een arrestatiebevel loopt... en ik heb niet de gewoonte nauwe banden te onderhouden met verdachten," zei hij. Men kan twisten over de diplomatieke betekenis van dergelijke gebaren, maar de boodschap is glashelder. Aanwezigheid van Polen aan de onderhandelingstafel: ja. Vriendschappelijke gebaren die wijzen op een normalisering van de betrekkingen: nee.
Sikorski wijst er ook terecht op dat de Amerikaanse poging om Poetin weer bij de wereldleiders te betrekken, gevaren met zich meebrengt. Volgens hem gelooft Donald Trump, "als zakenman, dat er in elke situatie oplossingen zijn waar beide partijen baat bij kunnen hebben." De minister reageert scherp: "Dit is een ahistorische benadering van de oorlog; tot nu toe heeft het niets opgeleverd, maar het haalt Poetin – helaas – wel uit zijn isolement."
Hier ligt de kern van het probleem. Oorlog is geen commerciële transactie waarbij men slechts een prijs hoeft te vinden die voor zowel verkoper als koper aanvaardbaar is. Rusland heeft Oekraïne aangevallen en een deel van het grondgebied geannexeerd, en tegen Poetin loopt nog steeds een arrestatiebevel van het Internationaal Strafhof. Hem uitnodigen voor een belangrijk internationaal forum heeft op zichzelf al politieke betekenis. Het Kremlin begrijpt dit maar al te goed; vandaar dat het Amerikaanse gebaar zo positief werd ontvangen.
Maar juist daarom moet Polen erbij zijn. Als Poetin aan tafel verschuift, mag de stoel van Polen niet leeg blijven. Iemand moet iedereen eraan herinneren waarom de Russische leider de afgelopen jaren geïsoleerd is geraakt en waarom we de oorlog niet zomaar achter ons kunnen laten, enkel omdat de wereld er genoeg van krijgt.
Op dit punt slaat Sikorski de spijker veel beter op zijn kop dan de voorstanders van een demonstratieve boycot. Poetin een plek aan tafel geven schaadt hem niet; het is een geschenk voor hem. Polen gaat niet naar de G20 om Poetin de hand te schudden, met hem op de foto te gaan of Trump te helpen bij het ensceneren van een spektakel rond Ruslands terugkeer in de diplomatieke plooi. Het land gaat erheen om zijn eigen belangen te behartigen en de dingen te zeggen die Poetin het minst graag wil horen.
Daarom moet het antwoord pijnlijk eenvoudig zijn: is Poetin aanwezig? Dan moet Polen er ook zijn. Steekt Poetin zijn hand uit? Die hoef je niet te schudden. Probeert Poetin de draad van de normaliteit weer op te pakken? We moeten iedereen eraan herinneren waarom hij die normaliteit ooit heeft verloren. Bij diplomatie draait het er niet om de ruimte te verlaten zodra een tegenstander binnenkomt; het gaat erom te blijven, hem in de ogen te kijken en hem niet namens ons te laten spreken. Een lege Poolse stoel zou een geschenk aan het Kremlin zijn. Sikorski stelt voor dat we Poetin dat geschenk niet geven.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/09/30/sikorski-ma-racje-putinowi-reki-podawac-nie-trzeba-ale-polski-przy-stole-zabraknac-nie-moze/) język po Polsku