Nawrocki heeft zijn eigen "Ramses".
Sikorski dreef treffend de spot met zijn "faraonische ambities"
Cezary Nowak
2 oktober 2026
Karol Nawrocki wilde een president zijn die dicht bij de gewone Pool stond, maar hij begint steeds meer te lijken op de heer van zijn eigen kleine hofhouding. Presidentiële residenties, paarden ter beschikking van de dienstencentrale van de presidentiële kanselarij, een rijinstructeur, stalpersoneel – en daarbij vragen over de kosten waarop het publiek geen volledig antwoord krijgt. Het enige wat nog ontbreekt, zijn bedienden in livrei, herauten en een orkest bij de ingang van de residentie.
(https://wiesci24.pl/wp-content/uploads/2026/10/Obraz-Codex-2-paz-2026-12_30_30-1068x712.png)
citaatafbeelding wiesci24.pl
Daarom sloeg Radosław Sikorski de spijker op zijn kop toen hij de naam van een van de paarden zag: "De naam Ramses weerspiegelt treffend zijn faraonische ambities." Het is lastig om een scherpere en tegelijkertijd accuratere samenvatting te vinden van de imagoval waarin de president is getrapt – een val die hij in feite zelf heeft gecreëerd.
De kwestie op zich is natuurlijk geen schandaal van Watergate-formaat. De president rijdt paard, en daar is niets mis mee. De dienstencentrale van de presidentiële kanselarij houdt zich ook bezig met recreatieve taken ter ondersteuning van het staatshoofd. Het probleem ligt elders: bij het geld en de transparantie.
De kanselarij bevestigde dat de dienstencentrale over drie paarden beschikt: een pony genaamd Edzio, een Fries genaamd Ramses en een Hoetsoel genaamd Aramis. De media vroegen naar de aanschafkosten en de kosten voor het onderhoud van de dieren. Ze kregen geen volledige informatie. En precies op dat moment krijgt een onschuldig verhaal over een presidentiële hobby een politieke lading. Als alles in de haak is en de prijs redelijk, waarom zou men de rekening dan niet presenteren? Een burger hoeft niet precies te weten in welke stal Ramses staat. Veiligheidsoverwegingen kunnen het verzwijgen van de verblijfplaats van de president of details over zijn beveiliging rechtvaardigen. Het is echter moeilijker te begrijpen waarom dergelijke overwegingen openheid over de onderhoudskosten van dieren die ter beschikking staan van een overheidsinstelling in de weg zouden staan.
Sikorski greep die kans meedogenloos aan. "Iemand heeft simpelweg verzuimd Prus te lezen en te zien hoe Ramzes XIII aan zijn einde kwam," voegde hij eraan toe. De literaire verwijzing is uiteraard eerder een politieke sneer dan een profetie over Nawrocki. Wat echter veel interessanter is, is waarom die grap zo goed aankwam.
Nawrocki bouwt immers consequent aan een presidentschap dat wordt gekenmerkt door machtsvertoon. Veto's, aanvaringen met de regering, conflicten over bevoegdheden, eigen wetsvoorstellen, pogingen om de toon van het debat te bepalen: het Paleis moet fungeren als een duidelijk, autonoom centrum van politieke macht. Tegen die achtergrond vormt een paard genaamd Ramzes een kant-en-klaar symbool. Sikorski hoefde zelf geen metafoor te bedenken; die kreeg hij erbij, samen met de stal.
Presidentieel woordvoerder Rafał Leśkiewicz kwam met een even gevatte reactie: "Je hebt het gestel van een paard nodig om het hoofd te bieden aan wéér zo'n propagandastunt – een gecoördineerde, 'ijzerbeslagen' mediacampagne – gericht tegen de president van de Republiek Polen." Het probleem is echter dat deze kwinkslag geen antwoord geeft op de fundamentele vraag: wat kost het?
En precies dat is Nawrocki's grootste probleem. Het gaat er niet om dat hij van paarden houdt. Ook niet dat zijn dochter misschien op een pony rijdt. Het probleem is zelfs niet dat een van de paarden Ramzes heet. Het probleem schuilt in het contrast tussen een politicus die zich profileert als iemand van het gewone volk, gericht op verantwoordelijkheid en publieke dienstverlening, en het beeld van de presidentiële entourage – waar voortdurend nieuwe privileges opduiken en vragen over de kosten worden afgedaan met onvolledige antwoorden.
Daarom wist Sikorski Nawrocki met één enkele zin zo pijnlijk te raken. De sneer over "faraonische ambities" werkt niet omdat de president een paard bezit, maar omdat dit past bij de steeds imperialere stijl van zijn presidentschap: veelvuldig machtsvertoon, de vaste overtuiging van zijn eigen uitzonderlijke status en escalerende conflicten over de grenzen van de macht. Ramzes is slechts een paard en treft in dit alles geen blaam. Politiek gezien is hij echter uitgegroeid tot een krachtig symbool. Nawrocki wilde het imago van een sterke president cultiveren; In plaats daarvan eindigde hij met een karikatuur van een farao te paard. En ditmaal is het werkelijk moeilijk om iemand anders dan het presidentieel paleis daarvan de schuld te geven.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/10/02/nawrocki-ma-swojego-ramzesa-sikorski-trafnie-zakpil-z-faraonskich-ambicji/) język po Polsku
Sikorski tegen Nawrocki: laat de factuur zien.
En plotseling volstaan de grappen van het Paleis niet meer.
Cezary Nowak
4 oktober 2026
Het team van Karol Nawrocki heeft een heel eenvoudige manier gevonden om met lastige vragen om te gaan. In plaats van documenten te overleggen, maken ze grappen; in plaats van kosten te noemen, spreken ze van een "enorm opgeblazen schandaal" en in plaats van uit te leggen wanneer en voor welke prijs er paarden op het presidentiële landgoed verschenen, grapt de woordvoerder van het staatshoofd, Rafał Leśkiewicz, dat critici zich "aan het onderwerp hebben vastgebeten als klitten in de staart van een paard". Het probleem is dat Radosław Sikorski deze hele retorische cavalerie-aanval pareerde met één simpele eis: laat de factuur zien.
"Laten we eerlijk zijn. Als de president een factuur kan overleggen waaruit blijkt dat Ramzes is aangeschaft vóórdat Karol Nawrocki aantrad, beschouw ik de zaak als afgehandeld," schreef de minister van Buitenlandse Zaken. Dit is een uiterst ongemakkelijke reactie voor het Paleis, omdat het haar team de mogelijkheid ontneemt om te blijven hameren op een enorme politieke heksenjacht. Sikorski vraagt immers niet om een onderzoekscommissie of een aanklager; hij wil simpelweg het document zien.
Er is niets mis mee dat de president paardrijdt. Ook is er niets ongewoons aan de aanwezigheid van paarden bij presidentiële residenties. Leśkiewicz wijst erop dat de dieren daar eerder ook al werden gehouden; er werd zelfs een stal gebouwd tijdens de ambtsperiode van Aleksander Kwaśniewski. Dat mag allemaal waar zijn, maar het geeft nog steeds geen antwoord op de fundamentele vragen over Ramzes, Aramis en Edzio: wanneer zijn ze aangeschaft, wat hebben ze gekost en wat zijn de kosten voor hun onderhoud?
De Kanselarij legt uit dat de paarden "geen eigendom zijn van de Kanselarij van de President van de Republiek Polen en niet door de Kanselarij zijn aangeschaft". Ze zijn eigendom van het Dienstencentrum voor de Kanselarij van de President van de Republiek Polen, een aparte entiteit binnen de publieke sector. Hoewel dit een belangrijk formeel onderscheid is, neemt het de zaak politiek gezien niet uit de wereld. Het Centrum opereert immers namens de president en zijn kanselarij, en de vragen hebben betrekking op de middelen en bezittingen van een publieke instelling.
En precies daarom raakte Sikorski de gevoeligste snaar in de verdediging van het Paleis. Hij beschuldigde Nawrocki niet van een misdrijf, noch liep hij vooruit op de conclusie dat er onregelmatigheden hadden plaatsgevonden. Hij stelde een voorwaarde waaraan uiterst eenvoudig kan worden voldaan: toon het document aan waaruit blijkt dat Ramzes werd aangeschaft vóór het begin van het huidige presidentschap, en de zaak wordt als afgehandeld beschouwd. Als alles precies zo in elkaar zit als de mensen van Nawrocki beweren, is er nauwelijks een eenvoudigere manier denkbaar om de hele kwestie af te ronden.
Het Paleis heeft echter gekozen voor een retorisch offensief. Leśkiewicz schrijft dat "het een sensatie had moeten worden, maar dat het liep zoals gewoonlijk", om vervolgens over te stappen op het begrotingstekort, de gezondheidszorg, de kredietwaardigheid van Polen en "de Baas", die naar verluidt opdracht gaf om afleidende onderwerpen te zoeken. Tot slot stelt hij dat "het enige wat dit team kan, liegen en manipuleren is". Maar hoe meer de woordvoerder het strijdtoneel verbreedt, des te prangender wordt de vraag – een vraag die zelfs door de meest spectaculaire tirade niet kan worden verhuld: waar zijn de documenten? Als Ramzes inderdaad al ter beschikking stond van het Dienstencentrum van de President voordat Nawrocki aantrad, zou het overleggen van de relevante documenten een buitenkansje voor het Paleis moeten zijn. Eén enkele factuur zou een einde kunnen maken aan dagen van spot, commentaar en argwaan. In plaats daarvan gedragen de mensen van de president zich alsof het stellen van vragen ongepast is en het verwachten van transparantie deel uitmaakt van een politiek complot.
Sikorski bracht de hele controverse terecht terug tot de eenvoudigst mogelijke noemer: "Laten we eerlijk zijn." Het is niet nodig om van de kwestie rond de drie paarden een nationaal schandaal te maken, maar evenmin is het nodig om te doen alsof vragen over de uitgaven van een publieke instelling neerkomen op een aanval op de president. Het enige wat nodig is, is antwoord geven en de documenten tonen. Als alles in orde was, zou de Ramzes-affaire direct tot een einde kunnen komen.
Toch zorgen Nawrocki en zijn team er zelf voor dat het verhaal veel langer voortduurt dan nodig is. Hoe meer Leśkiewicz schrijft over manipulatie, 'de Baas', de gezondheidszorg en paardenstaarten, des te makkelijker is het voor Sikorski om terug te keren naar één simpele vraag. Het Paleis kan nog wel honderd smalende berichten de wereld in slingeren, maar geen daarvan kan het daadwerkelijke document vervangen. En precies daarom heeft Sikorski in dit conflict een veel effectiever wapen gevonden dan een politieke woordenwisseling: hij heeft hun bluf doorzien en hen gedwongen kleur te bekennen. Nu ligt de bal bij Nawrocki.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/10/04/sikorski-mowi-nawrockiemu-pokaz-fakture-i-nagle-zarty-palacu-przestaja-wystarczac/) język po Polsku
Tusk drijft de spot met Nawrocki: "Ik was geen geweldige ruiter, maar ik betaalde het wel zelf"
Cezary Nowak
4 oktober 2026
Donald Tusk had aan slechts vijf woorden genoeg om het schandaal samen te vatten dat het team van Karol Nawrocki de afgelopen dagen met een stortvloed aan verklaringen probeerde te overstemmen. "Ik was geen geweldige ruiter, maar ik betaalde het wel zelf", schreef de premier, vergezeld van een foto waarop hij te paard te zien is. Geen langdradige betogen, geen beschuldigingen en geen grootse politieke tirade. Eén enkele zin volstond, want het probleem is niet dat de president van paarden houdt. Het probleem ontstaat wanneer er vragen rijzen over wie voor dit plezier betaalt – en waarom het zo lastig is om een duidelijk antwoord te krijgen.
Karol Nawrocki sprak eind augustus voor het eerst in het openbaar over zijn nieuwe passie. De president rijdt paard tijdens zijn verblijf in presidentiële faciliteiten, en de media begonnen zich te interesseren voor de paarden die ter beschikking staan van het Dienstencentrum voor de Kanselarij van de President van de Republiek Polen. Het bleek om drie dieren te gaan: Edzio, Ramzes en Aramis. Uit mediaberichten bleek dat de paarden ook door familieleden van de president werden gebruikt; ook kwam er een vierde dier ter sprake dat wordt ingezet voor de beveiliging van het staatshoofd.
En hier begint het eigenlijke verhaal. De Kanselarij verklaarde dat de dieren "geen eigendom zijn van de Kanselarij van de President van de Republiek Polen en niet door de Kanselarij zijn aangeschaft". Ze zijn eigendom van het Dienstencentrum voor de Kanselarij van de President – een aparte entiteit binnen de publieke sector. Hoewel deze uitleg formeel correct is, is de gemiddelde belastingbetaler waarschijnlijk meer geïnteresseerd in de vraag waar de paarden vandaan komen, wanneer ze zijn aangeschaft en hoeveel het onderhoud kost.
Die informatie ontbrak. Uit de openbare verklaringen werd niet duidelijk of de dieren waren gekocht, geschonken of op een andere manier waren verkregen. Ook werden de exacte onderhoudskosten niet bekendgemaakt. En precies daarom trof het korte bericht van Tusk zo doelmatig doel. "Ik was geen geweldige ruiter, maar ik betaalde het wel zelf" is geen grapje over Nawrocki's rijkunst; het is een sneer naar een situatie waarin het presidentieel paleis tot in detail uitlegt welke instelling eigenaar is van de paarden, maar veel terughoudender is over de daarmee gemoeide kosten.
Nog erger is de manier waarop het team van Nawrocki de kwestie probeert aan te pakken. Woordvoerder van de president Rafał Leśkiewicz verklaarde: "Je hebt de constitutie van een paard nodig om het hoofd te bieden aan wéér een door propaganda gedreven mediacampagne – duidelijk georkestreerd door een 'beslagen' kliek – die gericht is tegen de president van de Republiek Polen." Hoewel men de consistentie van de paardenmetaforen kan waarderen, is een gevatte opmerking geen vervanging voor feiten. Als vragen uit de media ongegrond zijn, is de eenvoudigste manier om ze de kop in te drukken het overleggen van de relevante documenten en kostencijfers.
Tusk speelde op briljante wijze in op precies deze zwakte van het paleis. Hij hoefde niet te bewijzen dat er sprake was van misstanden, aangezien daar op dit moment geen grond voor is. Het volstond om simpelweg het contrast te benadrukken tussen een privépassie en het gebruik van publieke middelen. Iedereen mag een hobby hebben – zelfs een president. Maar als publieke instellingen daarbij kosten maken, hebben burgers het recht om te weten hoeveel ze betalen en waarvoor ze betalen.
De situatie is des te vermakelijker omdat het paleis zelf het belang ervan opblaast. Als er op de eerste vragen direct was gereageerd met een kostenoverzicht, data en documentatie, waren "Edzio, Ramzes en Aramis" waarschijnlijk na één dag uit de politieke krantenkoppen verdwenen. In plaats daarvan zien we een reeks verklaringen, grappen over een "ijzersterke gezondheid", beschuldigingen van propaganda en een toenemend aantal vragen. Hoe heftiger het kamp van Nawrocki volhoudt dat er niets aan de hand is, des te langer iedereen erover blijft praten.
Daarom won Tusk deze ronde met slechts één zin. "Ik was een matig ruiter, maar ik betaalde het zelf" is een sneer, maar wel een die het Paleis raakt op zijn kwetsbaarste punt: de kwestie van geld. Nawrocki mag gerust paardrijden, een nieuwe passie najagen en zelfs uitgroeien tot een bekwaam ruiter; daar is niets op tegen. Maar als de paarden – inclusief de kosten voor onderhoud, verzorging en alles wat met het rijden samenhangt – een last vormen voor overheidsinstellingen, moet het antwoord net zo helder zijn als de opmerking van de premier: wat kost het, wie heeft betaald en wanneer? Zolang die antwoorden uitblijven, zullen de vijf woorden van Tusk voor het Paleis problematischer blijken dan vijf pagina's aan eigen persberichten.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/10/04/tusk-zakpil-z-nawrockiego-jezdzilem-slabo-ale-za-swoje/) język po Polsku