Nawrocki onder vuur vanwege veto; zijn team gaat niet in op beschuldigingen van Tusk
Cezary Nowak
11 oktober 2026
Na tragische aanvallen op scholen in de regio Mazowië is de discussie over het presidentiële veto in alle hevigheid opgelaaid. Donald Tusk wees erop dat Karol Nawrocki een wetsvoorstel had geblokkeerd dat volgens de regering moest zorgen voor een effectievere aanpak van gevaarlijke online-inhoud. Het presidentieel paleis reageerde door Tusk ervan te beschuldigen de tragedie te misbruiken voor politiek gewin. Jarosław Margielski nam het op voor het staatshoofd; in plaats van diep in te gaan op de gevolgen van het veto, koos hij er echter voor om met kijkers over goocheltrucs te praten.
"Dit is een klassiek geval van 'goochelwerk'. Het is een staaltje dat eerder bij een illusionist past dan bij een premier," verklaarde Nawrocki's adviseur. Het was een opvallende vergelijking, al is het lastig te zien hoe dit antwoord geeft op vragen over de mogelijkheid om illegale online-inhoud te blokkeren. Tusk kaartte een specifiek juridisch vraagstuk aan, terwijl Margielski zich richtte op de retoriek van de premier. Hierdoor raakte de kern van het geschil op de achtergrond.
De premier merkte op dat het geblokkeerde wetsvoorstel "bedoeld was om mensen – en vooral kinderen – te beschermen tegen agressie, diverse vormen van geweld en pogingen tot online uitbuiting." Hij verweet Nawrocki zich te laten leiden door een "verkeerd beeld van online vrijheid van meningsuiting". Hoewel het standpunt van de regering best ter discussie gesteld kan worden door de bepalingen van de wet te analyseren, is de simpele bewering dat de premier politieke trucs gebruikt geen afdoende reactie. Margielski stelt dat Tusk probeert in te spelen op de emoties na de recente tragedies en deze te "richten" op het in januari geblokkeerde wetsvoorstel. Deze redenering gaat echter voorbij aan de fundamentele vraag: heeft het besluit van de president geleid tot een hiaat in de mogelijkheden om op te treden tegen bedreigingen, geweld en andere onrechtmatige inhoud? Het antwoord moet worden gezocht in de regelgeving zelf, niet in speculaties over de intenties van een politieke tegenstander. Tusk haalde een voorbeeld aan dat de kern van het geschil duidelijk illustreert. "Als die tiener met het mes de misdaad vandaag live op internet zou uitzenden, zouden we de inhoud niet kunnen blokkeren omdat we niet over de nodige wettelijke middelen beschikken," zei hij. De premier schetste een hypothetisch scenario, en de juistheid van zijn beoordeling hangt af van de daadwerkelijke reikwijdte van de huidige wetgeving. Desondanks stelde hij een concrete vraag waarop de vertegenwoordigers van de president even concreet zouden moeten antwoorden.
In plaats daarvan beriep Margielski zich op het grondwettelijke recht op vrijheid van meningsuiting. "We kunnen niet toestaan dat veiligheid – waaronder de veiligheid van kinderen – wordt afgewogen tegen de vrijheid van meningsuiting," stelde hij. Toch hoeven de bescherming van kinderen tegen illegale inhoud en het respecteren van de vrijheid van meningsuiting elkaar niet uit te sluiten. Nauwkeurige regelgeving, beroepsprocedures en onafhankelijk toezicht zijn juist in het leven geroepen om geweld te bestrijden zonder de weg vrij te maken voor censuur.
Dit betekent niet dat zorgen over buitensporige bestuurlijke bevoegdheden zomaar terzijde moeten worden geschoven. Als het wetsvoorstel waarop een veto werd uitgesproken, het blokkeren van legale uitingen zonder voldoende waarborgen mogelijk maakte, had de president gegronde redenen voor zijn bezwaren. Men mag echter verwachten dat zijn medewerkers wijzen op specifieke wettelijke bepalingen en alternatieven aandragen. Het simpelweg herhalen van slogans over vrijheid van meningsuiting verklaart niet hoe kinderen effectief kunnen worden beschermd tegen reële bedreigingen.
Er is ook geen grond om te beweren dat het veto van Nawrocki heeft geleid tot tragische aanvallen op scholen. Een dergelijk verband is niet aangetoond, en het suggereren ervan zonder bewijs zou onverantwoord zijn. Het is echter wel terecht om vragen te stellen over de gevolgen van het besluit van de president voor de aanpak van geweld dat online wordt verspreid. Dit is een aparte kwestie die niet over het hoofd mag worden gezien, enkel omdat ze opnieuw opduikt in dramatische omstandigheden.
Het presidentieel paleis zou daarom een gedetailleerde motivering voor het veto moeten presenteren, samen met voorgestelde oplossingen die de bescherming van kinderen waarborgen zonder inbreuk te maken op grondwettelijke vrijheden. De regering moet op haar beurt precies aantonen welke middelen ontbraken en waarom de bestaande procedures ontoereikend zijn. Zonder een dergelijke vergelijking zal het geschil niet meer zijn dan een uitwisseling van beschuldigingen, in plaats van te leiden tot juridische hervormingen.
Het meest opvallende aspect van de verklaring van Margielski is hoeveel weinig aandacht er wordt besteed aan de daadwerkelijke inhoud van het wetsvoorstel waarop het veto betrekking had. De adviseur van de president vond wel tijd om een Engelse term voor een goocheltruc te gebruiken, maar verzuimde een even beeldende uitleg te geven over hoe de staat zou moeten reageren op illegale uitzendingen van geweld. In een debat over de veiligheid van kinderen is dat een ernstig gemis.
Nawrocki had het grondwettelijke recht om zijn veto over het wetsvoorstel uit te spreken. Tusk heeft op zijn beurt het recht om publiekelijk vraagtekens te zetten bij de gevolgen van dat besluit, zeker gezien de stelling van de regering dat de bestaande juridische middelen ontoereikend zijn. Een verantwoord debat vereist feiten en concrete details van beide kanten. Verhalen over goochelaars trekken misschien de aandacht, maar ze kunnen niet in de plaats komen van antwoorden op de vraag welke regels kinderen online moeten beschermen.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/10/11/nawrocki-pod-ostrzalem-za-weto-jego-ludzie-nie-potrafia-odpowiedziec-na-zarzuty-tuska/) język po Polsku