Poolse leiders roepen op tot eenheid op Onafhankelijkheidsdag; spanningen zichtbaar tijdens ceremonie
11 november 2026
De Poolse president en de minister van Defensie riepen woensdag tijdens de viering van Onafhankelijkheidsdag in Warschau op tot nationale eenheid. Dit gebeurde enkele dagen na een dodelijke aanslag in Kraków.
(https://pbs.twimg.com/media/HW2AXz1XQAAJN6h?format=jpg&name=360x360)
citaatfoto MON.pl
De gebeurtenis legde ook onderliggende politieke spanningen bloot; zo klonk er boegeroep vanuit delen van het publiek en uitten belangrijke kopstukken uiteenlopende boodschappen.
Tijdens een toespraak op het Piłsudski-plein, op de 108e verjaardag van de Poolse onafhankelijkheid, stelde president Karol Nawrocki dat het land behoefte heeft aan een sterke staat, maar niet ten koste van de vrijheid.
"We hebben een sterke en efficiënte staat nodig om ons veilig te voelen en in welvaart, vrijheid en soevereiniteit te kunnen leven – niet om onze vrijheid in te perken", zei hij.
Hij voegde eraan toe dat politieke elites er zijn om de wil van de natie uit te voeren, en niet om tegen die wil in te besturen.
Beide leiders brachten hulde aan degenen die hulp boden aan de slachtoffers van de aanslag in Kraków afgelopen zaterdag, waarbij een man met een auto het centrale marktplein opreed en met een automatisch wapen het vuur opende op willekeurige voorbijgangers.
Zes mensen kwamen om het leven en 16 anderen raakten gewond.
Nawrocki benadrukte dat de grondwet en het politieke stelsel onaantastbaar zijn en dat nationale veiligheid buiten de partijpolitiek moet blijven.
Hij stelde dat het aanzien van het Constitutioneel Tribunaal de afgelopen weken is aangetast en riep politici op om dit te herstellen.
"Een vrije natie verdient een vrij Constitutioneel Tribunaal – vrij van politiecordons, maar ook vrij van politici."
Hij waarschuwde bovendien voor de lessen uit de ondergang van de Eerste Republiek; interne strijd tussen machtige elites, die buitenlandse mogendheden de kans gaven invloed uit te oefenen, droeg destijds bij aan de ineenstorting.
Vicepremier en minister van Defensie Władysław Kosiniak-Kamysz benadrukte dat eenheid essentieel is. "Zonder dat vallen we, zonder dat verliezen we, zonder dat komen er invallers en bezetters."
De reactie op de aanval in Kraków, zo merkte hij op, liet zien waartoe Polen in staat zijn als ze de krachten bundelen.
"Niemand vroeg: 'Op wie heb je gestemd? Wat zijn je standpunten?'" zei hij.
Tijdens zijn toespraak werd hij uitgefloten en uitgejouwd door een deel van het publiek, onder wie leden van de vakbond Solidarność en aanhangers van de rechtsgezinde krant *Gazeta Polska*.
Hij zei dat het geschreeuw bij hem noch angst, noch woede opriep, maar dat het de vijanden van het land in het Kremlin juist in de kaart zou spelen.
"Polen wordt opgebouwd door arbeid, niet door geschreeuw," zei hij, waarbij hij de onafhankelijkheidsleider Wojciech Korfanty citeerde.
Als reactie op de geschiedenisles van de president wees hij erop dat de ondergang van de Republiek te wijten was aan het misbruik van het *liberum veto* – een regel in het oude parlement die het voor een individueel parlementslid mogelijk maakte om wetgeving te blokkeren.
Hij merkte op dat, hoewel het woord 'vrijheid' in de naam zat, het in werkelijkheid het tegenovergestelde inhield.
De president en de minister van Defensie verschilden ook van mening over de economie.
Tijdens de bevordering van generaals bekritiseerde Nawrocki minister van Financiën Andrzej Domański vanwege de – in zijn woorden – erbarmelijke staat van de overheidsfinanciën.
Ook Domański werd tijdens de ceremonie door een deel van het publiek uitgejouwd.
Kosiniak-Kamysz nam het voor hem op en wees erop dat hij het grootste defensiebudget in de geschiedenis van Polen had weten te realiseren.
Hij stelde dat "de economie er helemaal niet zo slecht voor staat" en verwees daarbij naar het feit dat het Pentagon groen licht heeft gegeven voor een permanente Amerikaanse basis in Polen, en dat de VS het land hebben uitgekozen als onderhoudscentrum voor Patriot-raketten.
De minister van Defensie bedankte bovendien Nawrocki en premier Donald Tusk – die woensdag in Szczecin verbleef – voor het gezamenlijk neerleggen van kaarsen op de plekken in Kraków waar slachtoffers vielen; hij noemde dit een gebaar van eenheid.
Nawrocki besloot zijn toespraak met een oproep aan de Polen om het feest te vieren met goede wil en wederzijds respect.
(ał)
Bron: PAP, polskieradio.pl by (ał) (https://www.polskieradio.pl/395/7784/Artykul/3751970,polish-leaders-call-for-unity-on-independence-day-as-tensions-surface-at-ceremony) English
Poolse president loopt mee in mars voor Onafhankelijkheidsdag in Warschau
11 november 2026
President Karol Nawrocki loopt woensdag voorop in de 'Onafhankelijkheidsmars' in de Poolse hoofdstad, terwijl het land zijn nationale feestdag viert.
Deelnemers aan de mars begroetten hem met de kreet "Czołem, panie prezydencie" ("Gegroet, meneer de president") en zongen het volkslied.
Nawrocki draagt een wit-rode vlag en wordt vergezeld door zijn oudste zoon en enkele hoge adviseurs van de president.
De mars vertrok kort voor 15.00 uur lokale tijd vanaf de Dmowski-rotonde en is onderweg naar het terrein van het Nationaal Stadion.
De slogan van dit jaar luidt: "Polak w Polsce gospodarzem" ("Een Pool als gastheer in eigen land").
De jaarlijkse demonstratie is al lang omstreden vanwege de nationalistische retoriek; de slogan van dit jaar heeft het debat, dat mede wordt gevoed door anti-immigratiesentimenten en politieke verdeeldheid, verder aangewakkerd.
Deelnemers dragen wit-rode sjaals, mutsen en armbanden, en voeren vlaggen en spandoeken mee waarop de namen van steden uit het hele land staan.
Voorop in de stoet bevinden zich motorrijders, mensen in historische kledij (re-enactors) en oude tractoren, evenals relikwieën van de heilige Andreas Bobola, een martelaar.
Langs de route worden voortdurend lichtkogels en rookbommen afgestoken, ondanks het verbod op pyrotechniek.
Op deze feestdag geldt in Warschau bovendien een verbod op het gebruik van drones en het dragen van wapens van welke aard dan ook – zelfs als ze ongeladen zijn.
De burgemeester van Warschau, Rafał Trzaskowski, had de bevolking opgeroepen om de onafhankelijkheid op een rustige en waardige manier te vieren, waarbij hij benadrukte dat veiligheid de hoogste prioriteit heeft. Jarosław Misztal, directeur van het stedelijk veiligheidscentrum, liet weten dat er halverwege de middag nog geen sprake was van grote incidenten.
Hij verklaarde dat alle gemeentelijke diensten in volledige staat van paraatheid verkeren. Wie vuurwerk of pyrotechnische middelen gebruikt, kan rekenen op een hoge boete; cameratoezicht in de stad wordt ingezet om overtreders te identificeren.
Over het aantal aanwezigen kon hij nog geen uitspraken doen, aangezien er nog steeds mensen arriveerden.
In de hoofdstad vinden ook andere evenementen plaats, waaronder een door de stad georganiseerd festival aan de Krakowskie Przedmieście en een afzonderlijke, aangemelde bijeenkomst die zal eindigen bij de Sejm, het lagerhuis van het parlement.
Volgens Misztal kruisen de routes elkaar niet en vormt de afstand tussen de verschillende locaties geen enkel risico.
Trams en bussen rijden niet door een aantal centrale straten in de buurt van de Dmowski-rotonde.
(ał)
Bron: PAP, polskieradio.pl by (ał) (https://www.polskieradio.pl/395/7784/Artykul/3751976,polish-president-joins-independence-day-march-in-warsaw) English
Onafhankelijkheid voor partijpolitieke doeleinden:
hoe Kaczyński 11 november veranderde in een PiS-bijeenkomst
Cezary Nowak
11 november 2026
Staand voor het monument van Józef Piłsudski riep de leider van de Wet en Rechtvaardigheid (PiS) op tot een "strijd voor Polen". Even later verduidelijkte hij wat een overwinning in deze strijd zou inhouden: winst voor zijn partij bij de komende verkiezingen. Deze reeks uitspraken legt haarscherp bloot wat Jarosław Kaczyński met de nationale onafhankelijkheidsdag van dit jaar heeft gedaan.
Voorafgaand aan de centrale nationale viering in Warschau legde Jarosław Kaczyński bloemen bij het monument van Józef Piłsudski. Hij moedigde deelname aan de "Onafhankelijkheidsmars" aan en beschuldigde de regering van Donald Tusk ervan het economisch beleid ondergeschikt te maken aan buitenlandse belangen. "De huidige regering is de staat aan het ontmantelen", verklaarde hij. Zo'n zware beschuldiging zou doorgaans om concrete details vragen: welke besluiten zijn er genomen, wie heeft daarvan geprofiteerd en op welke manier is Polen precies geschaad? In plaats van dergelijke details te geven, beweerde Kaczyński simpelweg dat er mensen zijn die "niet willen dat Polen een sterke staat is".
De PiS-leider sneed ook het onderwerp van de oplopende nationale schuld aan – een thema waarbij de oppositie een belangrijke rol zou kunnen spelen. Zij zou de kosten van regeringsbesluiten kritisch kunnen bevragen, de prioriteiten ter discussie kunnen stellen en met eigen voorstellen kunnen komen. Dat zou echter ook betekenen dat de oppositie moet aangeven op welke uitgaven zij wil bezuinigen en waar zij juist meer in wil investeren. Door de regering te beschuldigen van het dienen van andermans belangen, omzeilt Kaczyński dit deel van het debat volledig. In een discussie die op deze manier wordt ingekaderd, kan iedereen die verantwoording eist, gemakkelijk worden weggezet als iemand die in een crisismoment geen patriottisch gevoel toont.
Het belangrijkste deel van zijn toespraak ging echter over de verkiezingen. Kaczyński riep op tot mobilisatie – "zodat deze verkiezingen überhaupt kunnen plaatsvinden, zodat ze eerlijk verlopen en, uiteraard, zodat ze worden gewonnen." Juist dat woordje "uiteraard" is hier veelzeggend; Het vermengt de zorg voor eerlijke verkiezingen zo naadloos met de belangen van één specifieke partij, dat de verschuiving in de redenering gemakkelijk over het hoofd wordt gezien. De integriteit van de verkiezingen is een zaak die alle burgers aangaat – ook degenen die hopen dat de PiS wordt verslagen. Als de partijleider redenen heeft om te vrezen dat de verkiezingen wellicht helemaal niet kunnen doorgaan, dan moet hij die onderbouwen. Zonder dergelijk bewijs zaaien zijn woorden enkel wantrouwen over het verkiezingsproces, nog voordat er ook maar één stem is uitgebracht.
"We gaan nu een strijd aan – ik hoop dat die niet de meest extreme vormen aanneemt – een strijd voor Polen", aldus Kaczyński. Maar wat zijn die "meest extreme vormen" precies? Hij laat dat in het midden en nodigt de luisteraar zo uit om zich de ernst van het gevaar zelf in te beelden. Een oppositieleider zou zich bewust moeten zijn van het gewicht dat een dergelijke suggestie in de schaal legt – zeker wanneer hij in dezelfde toespraak twijfelt of de verkiezingen überhaupt wel zullen plaatsvinden. Tegen die achtergrond begint een reguliere politieke campagne te klinken als een laatste, wanhopige kans om de natie te redden.
Een eenvoudige toets kan uitwijzen in hoeverre er werkelijk sprake is van oprechte bezorgdheid om de staat. Kan de spreker zich een scenario voorstellen waarin politieke tegenstanders op eerlijke wijze een verkiezing winnen, terwijl Polen desondanks een gemeenschappelijke staat blijft? Democratie vereist de erkenning dat burgers een regering kunnen kiezen wier beslissingen wij als rampzalig beschouwen. In zo'n geval heeft de oppositie het volste recht om die regering ter verantwoording te roepen en te streven naar een machtswisseling. De geloofwaardigheid van de oppositie hangt er bovendien vanaf of zij in staat is het recht van de kiezers te respecteren om de macht aan een ander toe te vertrouwen.
Op diezelfde dag namen president Karol Nawrocki en de vicepremiers Władysław Kosiniak-Kamysz en Radosław Sikorski op het Piłsudski-plein deel aan de herdenkingsplechtigheden. Hun gezamenlijke aanwezigheid lost de geschillen tussen de president en de regering niet op, maar laat wel zien dat vertegenwoordigers uit tegengestelde kampen gezamenlijk bij het Graf van de Onbekende Soldaat kunnen staan, uit naam van dezelfde Republiek. Dat is precies de reden waarom 11 november een nationale feestdag is: burgers kunnen de herdenkingen bijwonen vanuit hun eigen persoonlijke overtuiging, zonder dat zij daarvoor een partijpolitiek standpunt hoeven in te nemen. Kaczyński was in zijn recht om zijn toespraak te gebruiken voor kritiek op het kabinet-Tusk. Het is zelfs te verwachten dat een oppositieleider een nationale feestdag aangrijpt om te verwoorden wat hij beschouwt als de grootste bedreiging voor de staat. Maar op zulke momenten is precisie van cruciaal belang. Een beschuldiging dat iemand buitenlandse belangen dient, vereist bewijs. Zorgen over de integriteit van verkiezingen vergen een toelichting: wie vormt er een bedreiging en op welke manier? En een belofte om te "strijden voor Polen" impliceert op zijn minst het vermogen om in te zien dat Polen ook bestaat aan de andere kant van de electorale kloof. Over een jaar kunnen kiezers besluiten dat Kaczyński gelijk heeft en de macht aan zijn partij toevertrouwen. Of ze kunnen tot de conclusie komen dat PiS in de oppositie moet blijven. In beide gevallen zal 11 november voor hen een dag zijn om te vieren. De leider van PiS zou in staat moeten zijn om dit net zo helder uit te spreken als hij vandaag over de overwinning spreekt.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/11/11/niepodleglosc-na-partyjny-uzytek-jak-kaczynski-zrobil-z-11-listopada-wiec-pis/) język po Polsku
Een president voor de eigen achterban: Nawrocki verdeelt Polen op Onafhankelijkheidsdag
Cezary Nowak
11 november 2026
Op het Piłsudski-plein sprak Karol Nawrocki over vrijheid, veiligheid en een sterke staat. Maar toen het erop aankwam uit te leggen wat deze termen in de praktijk betekenen, viel de president terug op het narratief dat de Poolse rechterzijde het beste uitkomt: aan de ene kant het volk, en aan de andere kant de elites die het willen besturen. Hij wierp zichzelf op als de spreekbuis van het volk.
"Hij had kunnen proberen de Polen te verenigen in plaats van ze te verdelen – althans op deze ene dag. Jammer," schreef Donald Tusk na de toespraak van de president. De premier benoemde daarmee treffend de kern van het probleem, al richt zijn opmerking zich vooral op de toon van de toespraak. Men zou mogen verwachten dat een staatshoofd op een nationale feestdag ingaat op complexe uitdagingen – zoals het geschil rond het Constitutioneel Tribunaal. Nawrocki's toespraak schoot tekort omdat hij het gewicht van zijn ambt inzette om het ene politieke kamp neer te zetten als verdedigers van de vrijheid, terwijl hij hun tegenstanders ervan beschuldigde de rechten van burgers te willen inperken.
"Polen hebben geen staat nodig die onder het mom van 'zorg' de vrijheid van zijn burgers inperkt," verklaarde Nawrocki. Dat klinkt als een waarschuwing waar kiezers uit het hele politieke spectrum zich in zouden kunnen vinden. Het probleem is dat de president niet verder kwam dan een vage suggestie. Welke burgerrechten worden er dan bedreigd? Welke specifieke overheidsmaatregelen zouden daarop wijzen? En welke garanties voor vrijheid zou Nawrocki eisen van zijn eigen politieke kamp? Zonder dergelijke antwoorden blijft de term "onder het mom van zorg" niet meer dan een retorische vondst. Het stelt iemand in staat om tegenstanders kwade intenties toe te dichten, terwijl de luisteraars zelf de rest mogen invullen.
Dit komt nog duidelijker naar voren in zijn uitspraken over het Constitutioneel Tribunaal. "Een vrij volk verdient een vrij Constitutioneel Tribunaal," stelde de president. Dat klopt inderdaad. Juist daarom is het de vraag of Nawrocki bereid is de onafhankelijkheid van het Tribunaal te verdedigen, zelfs wanneer de uitspraken ervan onwelgevallig zijn voor de politieke rechterzijde. De president spreekt maar al te graag over 'politieke afgrenzingen'; hij zou de burgers echter veel meer inhoud bieden als hij zou uitleggen welke regels voor rechterlijke benoemingen hij als rechtvaardig beschouwt – en of hij diezelfde maatstaf ook zou hanteren voor een willekeurige parlementaire meerderheid. De onafhankelijkheid van een instituut blijkt juist wanneer de machthebbers besluiten accepteren die hun eigen plannen doorkruisen.
"De taak van de elites – ikzelf, de regering en iedere minister – is het uitvoeren van de wil van de Poolse natie, de Poolse soeverein", betoogde Nawrocki. Het probleem ontstaat op het moment dat bepaald moet worden hoe die wil moet worden uitgelegd. Polen kiezen een president en een parlement, en daarbij kunnen zij personen met tegenstrijdige agenda's steunen. Beide mandaten zijn afkomstig van de burgers. Nawrocki mag dan in een scherp conflict verwikkeld zijn met de regering-Tusk, de uitslag van de presidentsverkiezingen geeft hem niet het exclusieve recht om te spreken namens precies diezelfde mensen die ook de Sejm hebben gekozen.
Op dit punt keert de toespraak zich tegen het eigen uitgangspunt. De president pleit voor een "sterke en efficiënte staat", maar beschrijft het publieke leven alsof instituties alleen vertrouwen verdienen wanneer ze het standpunt van zijn eigen kamp bevestigen. In werkelijkheid toont de kracht van een staat zich juist in tijden van conflict. Zelfs wanneer de president en de regering lijnrecht tegenover elkaar staan, moet een burger kunnen vertrouwen op een functionerend bestuur, een onpartijdige rechterlijke macht en een gezag dat in staat is zijn besluiten te rechtvaardigen. Dit vereist gedeelde regels – zeker wanneer beide partijen ervan overtuigd zijn dat zij, en zij alleen, het bij het rechte eind hebben.
Het zou het makkelijkst zijn om dit af te doen als weer een schermutseling tussen Tusk en Nawrocki. Maar terwijl de premier reageerde met een kort bericht, sprak de president tijdens de centrale viering van de Onafhankelijkheidsdag. Hij had de gelegenheid om ook degenen aan te spreken die hem niet vertrouwen. Hij had kunnen uitleggen hoe hij zijn ambt wil inzetten om hun vrijheden te beschermen, en welke beperkingen aan zijn eigen macht hij zou respecteren – zelfs wanneer hij die als ongemakkelijk ervaart. In plaats daarvan gaf hij zijn eigen achterban opnieuw een reden om de rest van het land met argwaan te bekijken. Onafhankelijkheid heeft ook een praktische kant: men kan het fundamenteel oneens zijn met de eigen president en toch van hem verwachten dat hij tot iedereen spreekt – ook tot degenen die tegen hem zijn. Op het Piłsudski-plein hield Nawrocki de microfoon vast, eiste hij de aandacht van de natie op en kreeg hij de kans om te bewijzen dat hij dit aspect van zijn ambt begrijpt. In plaats daarvan stak hij veel meer energie in het toespreken van gelijkgestemden. Tusk merkte op: "jammer." Gezien de omvang van de gemiste kans is dat een buitengewoon mild woord.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/11/11/prezydent-swoich-jak-nawrocki-podzielil-polakow-w-swieto-niepodleglosci/) język po Polsku
Absurd vanaf het presidentiële spreekgestoelte:
Nawrocki spreekt een minister aan – zonder te specificeren waarvoor
Cezary Nowak
11 november 2026
Karol Nawrocki had een goede reden om een paar woorden te wijden aan het werk van de Nationale Belastingdienst (KAS): zijn echtgenote is jarenlang bij deze instantie werkzaam geweest. Deze persoonlijke band had zijn opmerkingen een gewicht kunnen geven dat vaak ontbreekt bij louter formele, ambtelijke erkenningen. In plaats daarvan gebruikte de president het als opstapje voor een publieke berisping van minister van Financiën Andrzej Domański.
"Ik weet hoe hard de ambtenaren en beambten van de Nationale Belastingdienst werken, want mijn echtgenote – de first lady – heeft jarenlang in deze organisatie gediend", aldus Nawrocki. Het was een veelbelovend begin. Meestal horen we over de belastingdienst alleen in de context van controles, belastinggeschillen of voortdurende wetswijzigingen. Zelden is er erkenning voor de mensen die deze regels daadwerkelijk moeten uitvoeren, ze aan belastingbetalers moeten uitleggen en de verantwoordelijkheid moeten dragen voor de beslissingen die daaruit voortvloeien. De president had de kans om te laten zien dat hij de zwaarte van dit werk begreep. Even later werd echter duidelijk dat zijn interesse vooral uitging naar de minister zelf.
"Ik weet hoe hard jullie je inzetten, en ik weet dat jullie ijverige werk niets te maken heeft met de dubieuze beslissingen, de deplorabele staat van de Poolse overheidsfinanciën of het functioneren van minister Domański", verklaarde Nawrocki. In één zin verdeelde hij de rollen: de medewerkers kregen de eer voor hun harde werk, terwijl de minister verantwoordelijk werd gehouden voor alles wat de president als "deplorabel" bestempelde. De lof veranderde in een aanklacht. Hoe meer lof er werd uitgesproken voor de aanwezigen in de zaal, des te nadrukkelijker klonk de veroordeling van de man aan wie hun instantie verantwoording aflegt.
Juist op dit punt begint de persoonlijke verwijzing naar de loopbaan van de first lady als een last op de toespraak te drukken. Dankzij de ervaringen van zijn echtgenote is Nawrocki zich wellicht terdege bewust van de uitdagingen waar de medewerkers van de Nationale Belastingdienst (KAS) voor staan. Maar hoe moet de luisteraar weten welke beslissingen van Domański de president precies als "schandelijk" beschouwt? In het geciteerde fragment wordt er niet één genoemd. Het woord is echter zorgvuldig gekozen; het suggereert een misstap die ernstiger is dan een loutere fout in het economisch beleid, terwijl de spreker tegelijkertijd niet hoeft uit te leggen wat de beschuldiging precies inhoudt.
Hetzelfde geldt voor de "treurige toestand van de Poolse overheidsfinanciën". Als Nawrocki de minister ter verantwoording had willen roepen voor zijn beslissingen, had hij kunnen wijzen op een specifieke uitgave, een gebrekkige begrotingsaanname of inkomstenprognoses die hij als overdreven beschouwde. Dergelijke beschuldigingen zouden verifieerbaar zijn, en de minister zou erop kunnen reageren. Bovendien zou dan duidelijk worden welk alternatief beleid de president zelf zou hebben gekozen – en wie daarvoor de prijs zou hebben betaald. Hoewel dit minder theatraal is dan het uitdelen van een berisping voor een microfoon, zou een dergelijke aanpak veel meer zeggen over wie er werkelijk een visie heeft op de nationale financiën.
"En wat minister Domański betreft [...] zou ik willen vragen om beter werk ten behoeve van de Republiek Polen", aldus Nawrocki. De beleefde formulering maakte de sneer alleen maar scherper. De president nam de rol aan van een meerdere die een ondergeschikte beoordeelt – en deed dat nota bene in het bijzijn van de mensen wier werk hij kort daarvoor nog had geprezen. Wat werd er precies bedoeld met b]"beter werk"[/b]? Lagere uitgaven, een efficiëntere belastinginning, eenvoudigere regelgeving? Elk van deze eisen veronderstelt een andere koers in het beleid. De president gunt zichzelf de luxe om de minister te bekritiseren zonder zich aan een specifieke handelwijze te hoeven verbinden.
De oprechte betekenis van de geuite dankbaarheid kwam hierdoor het meest in het gedrang. Men zou respect voor het overheidspersoneel kunnen tonen door te vragen of zij beschikken over duidelijke regels, voldoende middelen en de nodige tijd om burgers zorgvuldig van dienst te zijn – of door de minister publiekelijk te verzoeken om opheldering over precies deze zaken. Nawrocki koos voor een makkelijkere weg. Hij maakte gebruik van de aanwezigheid van deze ambtenaren om zijn opmerkingen aan het adres van Domański extra hard te laten aankomen. Toch nam hij, terwijl hij zich richtte tot de mensen die dagelijks verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van regelgeving, niet de moeite om zijn oordeel over de persoon die hij ter verantwoording wilde roepen, te onderbouwen.
Het staat een staatshoofd volledig vrij om scherpe kritiek te uiten op het begrotingsbeleid van de regering. Het gewicht van het ambt zorgt ervoor dat dergelijke kritiek extra aandacht krijgt – en precies daarom mag men van een president meer verwachten dan van een politicus die voor de camera enkel een sneer uitdeelt. Nawrocki begon met een geloofwaardig relaas over het werk van mensen die hij uit eigen ervaring kent, maar hij eindigde met een vage berisping die zich niet laat vertalen naar een concreet begrotingsbesluit. Na deze toespraak weten we weliswaar dat de president een slecht oordeel heeft over de minister, maar we zijn niets wijzer geworden over wat hij zelf zou doen als hij in de schoenen van de minister zou staan.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/11/11/niedorzecznosc-z-prezydenckiej-mownicy-nawrocki-rozlicza-ministra-choc-nie-mowi-z-czego/) język po Polsku