Het veto dat het meest pijn doet. Żurek verdedigt kinderen, Nawrocki verdedigt zichzelf
Cezary Nowak
29 augustus 2025
(https://wiesci24.pl/wp-content/uploads/2025/08/zurek-waldemar-1068x712.jpeg)
Citaatfoto wiesci24.pl Minister van Justitie Waldemar Żurek
Karol Nawrocki heeft opnieuw laten zien dat hij de taak niet aankan. Zijn besluit om een veto uit te spreken over de wijziging van de zogenaamde "Kamilek-wet" is niet alleen een politieke vergissing, maar bovenal een dramatische boodschap aan de samenleving: de bescherming van kinderen tegen geweld en seksuele misdrijven is voor hem geen prioriteit.
Het moet duidelijk gezegd worden: Nawrocki's veto is een klap voor het belangrijkste fundament van de staat: de veiligheid van kinderen. Het is een gebaar dat geen andere logische rechtvaardiging heeft dan de wens om zijn onafhankelijkheid van de regering te bevestigen en zijn politieke "klauw" te laten zien. Het probleem is dat de president deze keer heeft besloten te gokken met het lot van kinderen. En dat kan niet worden toegestaan.
Het is de moeite waard om te herinneren waarom de wet, die de president nu probeert te ondermijnen, in eerste instantie werd aangenomen. Het was een reactie op de schokkende tragedie van de dood van de achtjarige Kamil uit Częstochowa, die door zijn stiefvader werd mishandeld. Heel Polen eiste destijds sterkere kinderbeschermingsmechanismen en de wetgevende macht had geen andere keuze dan in te grijpen.
De "Kamil-wet" introduceerde een vereiste voor iedereen die met kinderen werkt om een verklaring van goed gedrag te overleggen. Dit is een voor de hand liggende, natuurlijke en zelfs logische oplossing. Iedereen die contact heeft met een kind – op school, in de naschoolse opvang, bij de sportclub of in de parochie – moet aantonen dat hij of zij geen strafblad heeft. Simpel en effectief.
Nawrocki vond dit echter te ver gaan. Hij vond het buitensporig om extra formaliteiten te eisen van ouders of wettelijke voogden, zelfs als het om de veiligheid van kinderen gaat. Daarom zette hij vraagtekens bij het nut van de inspanningen die de staat had ondernomen na de tragedie die de publieke opinie had geschokt.
Minister van Justitie Waldemar Żurek draait er niet omheen. Zijn woorden zijn de stem van de rede in deze groteske situatie. De president blokkeert hervormingen en staat wetgeving in de weg die de veiligheid van burgers daadwerkelijk zou verbeteren. In het geval van de "Kamilek-wet" ligt de zaak buitengewoon gevoelig – we hebben het hier over het leven en de gezondheid van kinderen.
Żurek maakt het duidelijk: burgers moeten zelf beoordelen wie de hervorming van het rechtssysteem blokkeert en wie de regelgeving ter bescherming van kinderen ondermijnt. En het is moeilijk om het met hem oneens te zijn. Door zijn veto uit te spreken, nam Nawrocki de volledige verantwoordelijkheid voor de verzwakking van de kinderbescherming.
Interessant genoeg nam de president zijn besluit ondanks verzoeken van de Kinderombudsman. Monika Horna-Cieślak gaf duidelijk aan dat de door de wetgevende macht aangedrongen – en door Nawrocki gevetood – de standaard van kinderbescherming zouden verlagen en een reële bedreiging zouden vormen.
De president had dus een keuze: ofwel luisteren naar de stemmen van experts en kinderrechtenactivisten, ofwel zijn politieke spel voortzetten. Hij koos voor het laatste. Hij negeerde niet alleen de argumenten van de Ombudsman, maar ook het gezond verstand.
Het heeft geen zin om eromheen te draaien – Nawrocki probeert zijn standpunt te baseren op een goedkoop geschil met de regering. Elk veto is bedoeld als een signaal: "Kijk, ik ben onafhankelijk." Het probleem is dat onafhankelijkheid in deze vorm een parodie op verantwoordelijkheid wordt. Hoe kun je een situatie beschrijven waarin de president een wetsvoorstel blokkeert na de tragedie van een kind, in naam van zijn eigen politieke verhaal?
Żurek merkt terecht op dat het moeilijk zal zijn om met zo'n president samen te werken aan hervormingen. Nawrocki is liever een lastpak dan een partner. Hij beschermt liever zijn eigen ego dan dat hij het leven van burgers daadwerkelijk verbetert.
De vetobeslissing is niet alleen een daad van politieke kortzichtigheid. Het is ook een minachting voor de publieke opinie. Het publiek herinnert zich Kamileks tragedie en begrijpt volledig dat de regelgeving bedoeld was om verdere tragedies te voorkomen. Nawrocki's veto wordt daarom gezien als een afkeer van de bevolking en hun verwachtingen.
Żurek heeft gelijk – burgers zullen zelf beoordelen wie opkomt voor de veiligheid van kinderen en wie ervoor kiest een politiek spel te spelen. En alles wijst erop dat deze beoordeling verwoestend zal zijn voor de president.
Karol Nawrocki heeft opnieuw bewezen dat hij zijn rol niet begrijpt. De president is er niet om kleine oorlogjes te voeren met de regering en zijn eigen positie te versterken met goedkope gebaren. De president is er om de veiligheid van burgers te waarborgen, met name de meest kwetsbaren.
Waldemar Żurek heeft dus gelijk in dit conflict. Hij is degene die verantwoordelijkheid toont en bereid is om te praten. Nawrocki daarentegen blijft gevangen in zijn eigen politieke berekeningen. En het is Polen – en met name de Poolse kinderen – dat hiervoor de hoogste prijs betaalt.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2025/08/29/weto-ktore-boli-najbardziej-zurek-broni-dzieci-nawrocki-broni-siebie/) język po Polsku
Laat iemand eens opzoeken of het juridisch te bepalen is dat Nawrocki medeplichtige dader is bij elk mishandeld, misbruikt, of geslagen kind dat door een volwassen geweld is aangedaan. Maar ja een Alfons houdt niet van kinderen, die belemmeren de handel.