Rusland wil geen vrede. Omdat het het niet kán willen; het op olie gebouwde rijk verliest terrein
Karolina Gorczycka
24 november 2025
De Russische elites blijven het verhaal van de "dreiging uit het Westen" herhalen. Ondertussen komt de werkelijke dreiging voor Moskou uit een heel andere hoek: van cijfers, grafieken en harde feiten die wijzen op twee onontkoombare crises. Een demografische crisis en een instortend economisch model. En een land dat zijn fundamenten verliest, begint voordeel te zoeken waar het dat nog heeft: in agressie, druk en destabilisatie.
Rusland krimpt in een tempo dat voor elk land alarmerend zou zijn. Het geboortecijfer is dramatisch laag, de hoogst opgeleiden emigreren en de oorlog in Oekraïne kost tienduizenden jonge mannen het leven. Volgens onafhankelijke schattingen heeft Rusland al verschillende generaties verloren die geschikt waren voor de dienst – niet door de economische crisis, maar door mobilisatie en massale emigratie. Een land dat droomt van imperiale wederopbouw worstelt nu met het aanvullen van zijn eigen militaire eenheden. Het is een samenleving die niet alleen krimpt, maar ook uitgeput raakt – en het Kremlin is zich er terdege van bewust dat de tijd dringt.
Rusland functioneert als een organisme dat afhankelijk is van één enkele zuurstofbron: de export van fossiele brandstoffen. Olie, gas, steenkool en andere grondstoffen vormen de basis waarop meer dan de helft van de inkomsten uit buitenlandse handel berust. Zonder deze – en dat is geen overdrijving – zou de Russische export vergelijkbaar zijn met... Hongarije, een land met een acht keer kleinere bevolking en een compleet andere economische structuur.
En daar komt de wereldwijde energietransitie. Elektrificatie, kernenergie, hernieuwbare energie, warmtepompen, waterstof – er zijn steeds meer alternatieven, en de wereld heeft steeds minder Russische olie nodig. John McCain noemde Rusland ooit een "maffia-tankstation met raketten". Vandaag de dag begint dat station klanten te verliezen, en het nieuwe energietijdperk belooft één ding: Poetins invloed zal sneller smelten dan de Siberische gletsjers. Rusland weet dit. En het is paniek.
EU-landen zijn ideale doelwitten voor de druk van Moskou: rijk, democratisch, vaak risicomijdend en vaak conflictmijdend. Jarenlang heeft het Kremlin Europese zwakheden uitgebuit – gasafhankelijkheid, interne conflicten en angst voor escalatie. Het doel is simpel: intimideren, concessies afdwingen, invloed herwinnen en politiek kapitaal verwerven dat niet langer in eigen land geproduceerd of met grondstoffen gekocht kan worden.
Dit gaat niet om vrede. Vrede zou Rusland zijn laatste overgebleven instrument ontnemen: geweld.
De Russische elites zijn ervan overtuigd dat ze een voordeel hebben – militair, psychologisch, qua grondstoffen en informatie. Ze weten ook dat als ze nu opgeven, de komende decennia een onvermijdelijke uitholling van hun macht met zich mee zullen brengen. De energietransitie zal hen het grootste deel van hun invloed ontnemen. De demografische crisis zal hun vermogen om grote oorlogen te voeren ondermijnen. De maatschappij erkent steeds meer dat het leven in Rusland slechter is dan in Europa, de VS of Azië.
Vanuit dit perspectief is oorlog geen vergissing voor het Kremlin. Het is een poging om aan de toekomst te ontsnappen. Oekraïne – de frontlinie van een imperium in paniek. Daarom is vrede uitgesloten – noch met Oekraïne, noch met de Europese Unie. Rusland belandt in een fase van wanhoop. De veranderende wereld ontneemt het zijn invloedssfeer. In dergelijke omstandigheden zoekt Moskou niet naar compromissen, maar alleen naar kansen.
En pro-Russische krachten opereren in Polen. Welke? Het is duidelijk. De usurpator, de Kroon, de Wet en Rechtvaardigheidspartij, de Confederatie...
Bron: wiesci24.pl przez Karolina Gorczycka (https://wiesci24.pl/2025/11/24/rosja-nie-chce-pokoju-bo-nie-moze-go-chciec-imperium-zbudowane-na-ropie-wlasnie-traci-grunt-pod-nogami/) język po Polsku