Nawrocki zette alles op één kaart. En verloor.
Cezary Nowak
2 februari 2026
Karol Nawrocki betrad de politiek met de overtuiging dat de wereld eenvoudiger was dan analisten, diplomaten en professionele realisten zich voorstelden. In zijn visie op buitenlands beleid was één naam – Donald Trump – voldoende om de meeste veiligheidsproblemen van Polen op te lossen.
Door alles op één kaart te zetten, geloofde Nawrocki in de mythe van een speciale relatie met Amerika, gebaseerd niet op belangen maar op persoonlijke sympathieën en ideologische verwantschappen. Vandaag de dag ligt deze strategie in puin, en daarmee ook Nawrocki's geloofwaardigheid als politicus die in staat is om in internationale termen te denken.
Vanaf het begin was duidelijk dat Nawrocki buitenlands beleid meer beschouwde als een symbolisch cultureel oorlogsveld dan als een domein van harde belangen. In plaats van te praten over de relaties met de Europese Unie, de positie van Polen binnen de NAVO of de werkelijke veiligheidsuitdagingen, gaf hij er de voorkeur aan te spreken over een "beschavingsalliantie" met rechts-Amerika. Trump was in dit verhaal een bijna messiaanse figuur – een leider die de liberale wereldorde omver zou werpen en de dominantie van "soevereine naties" zou herstellen.
Het probleem is dat Trump – net als elke Amerikaanse president – zich uitsluitend laat leiden door de belangen van de Verenigde Staten. Niet door de belangen van Polen, niet door de belangen van Centraal-Europa, en zelfs niet door de belangen van de "conservatieve revolutie". Het Amerikaanse buitenlandbeleid is niet gebaseerd op loyaliteit, maar op een winst-en-verliesberekening. Dit is een cliché dat elke beginnende diplomaat kent. Nawrocki besloot duidelijk dat dit niet op hem van toepassing was.
Door alles op Trump in te zetten, maakte Nawrocki de klassieke fout van een marginale politicus: hij verwarde sympathie met een garantie. Hij ging ervan uit dat hij, omdat hij dezelfde taal sprak als rechts-Amerika, automatisch deel uitmaakte van hun strategische plannen. Ondertussen bleek dat Amerikanen – zoals altijd – hun prioriteiten sneller veranderden dan Poolse politici hun verhaal konden aanpassen.
Vandaag de dag is het duidelijk dat Nawrocki zich in een vacuüm bevond. De relaties met de Europese Unie zijn koel omdat hij Brussel als een ideologische vijand beschouwde. De relaties met Duitsland zijn gespannen omdat hij zijn positie baseerde op anti-Duitse retoriek. De relaties met Frankrijk zijn marginaal omdat hij Parijs tot het "liberale establishment" rekende. Amerika bleef over. Of preciezer gezegd: het beeld van een Amerika dat zich op een cruciaal moment simpelweg op zichzelf concentreerde.
Hier komt Nawrocki's fundamentele naïviteit aan het licht. Hij geloofde dat de alliantie met de VS permanent en onvoorwaardelijk was. Hij besefte niet dat Centraal-Europa voor Washington slechts één van de vele regio's in de wereld is, die om aandacht strijden met China, het Midden-Oosten en de Stille Oceaan. Wanneer het machtsevenwicht verschuift, verschuift ook de hiërarchie van partners. Polen is daarop geen uitzondering – het is slechts één stipje op de kaart.
Het meest gênante is echter dat Nawrocki vandaag de dag geen alternatieve visie heeft. Zijn hele buitenlandbeleid was gebaseerd op één enkele aanname: "Trump zal ons redden." Toen die aanname niet meer werkte, ontstond er een vacuüm. Er is geen plan B, geen nieuwe strategie, zelfs geen coherente taal om de positie van Polen in een veranderende wereld te beschrijven.
Daardoor lijkt Nawrocki een verdwaalde politicus die heeft ontdekt dat geopolitiek niet draait om Twitter of een bijeenkomst van ideologische bondgenoten. Het is een meedogenloos spel van belangen, waar sentimenten er niet toe doen, alleen macht, positie en het vermogen om multilaterale relaties op te bouwen. Hij daarentegen bouwde alles op één naam en één mythe.
De les die hij leert is zo oud als de diplomatie zelf: grote mogendheden hebben geen vrienden, ze hebben alleen belangen. Nawrocki geloofde dat Polen een uitzondering op deze regel kon zijn. En dat is precies waarom zijn buitenlandbeleid niet alleen gebrekkig, maar ook gevaarlijk naïef bleek te zijn. In een wereld waar vertrouwen geen betaalmiddel is en garanties van tijdelijke aard zijn, is een dergelijke strategie niet realistisch, maar politiek amateurisme.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/02/02/nawrocki-postawil-wszystko-na-jedna-karte-i-przegral/) język po Polsku