Nawrocki zit in grote problemen. Dit had hij niet verwacht!
Cezary Nowak
4 februari 2026
De dagvaarding van Adam Andruszkiewicz, vicehoofd van de Kanselarij van de President van de Republiek Polen, voor het Openbaar Ministerie in verband met vermeende handtekeningvervalsing uit 2014 is niet langer slechts een episode in een lange reeks politieke perikelen in Podlaskie. Het is een probleem voor het presidentieel paleis zelf en een zware last voor Karol Nawrocki, die als zittend president een "nieuwe stijl" en een verschuiving weg van partijpolitieke conflicten zou moeten symboliseren.
De zaak sleept zich al twaalf jaar voort en betreft de vervalsing van handtekeningen op kieslijsten in de provincie Podlaskie. Jarenlang liep het onderzoek vast, met daaropvolgende grafologische rapporten, mediaberichten en wederzijdse beschuldigingen. Nu is Andruszkiewicz echter als verdachte opgeroepen voor het Openbaar Ministerie, wat de context radicaal verandert – vooral omdat hij niet langer een gewone politicus is, maar een van de naaste medewerkers van de president.
Andruszkiewicz zelf twijfelt er niet aan hoe hij deze beslissing interpreteert. "Na zoveel jaren gebukt te gaan onder de druk van publieke insinuaties en de media, is de beslissing om mij als verdachte op te roepen voor mij een overduidelijke daad van politieke wraak," verklaarde hij. In een andere passage voegde hij eraan toe dat hij rekent op "een eerlijke en oprechte procedure,"zij het, zoals hij opmerkte, te midden van "een ongekende aantasting van de rechtsstaat."
Deze retoriek is welbekend bij de PiS-regering: elke ongemakkelijke beslissing van overheidsinstellingen is "wraak," "een lastercampagne" of "een deal." Het probleem is dat Andruszkiewicz vandaag niet optreedt als volksvertegenwoordiger van de oppositie, maar als een hooggeplaatst regeringsfunctionaris. Zijn woorden zijn daarom niet zomaar een persoonlijke mening – ze kaatsen terug op het ambt van de president en de staat die deze vertegenwoordigt.
Andruszkiewicz betoogt dat hij jarenlang met het Openbaar Ministerie heeft samengewerkt en niets te verbergen heeft. "Ik heb gehoor gegeven aan elke oproep... Ik deed dat omdat ik niets te verbergen had en vanaf het begin wist dat ik onschuldig was," benadrukt hij. Hij beweert ook dat "er geen objectief bewijs is gevonden om mijn schuld te bewijzen" en dat de media in 2025 nog meldden dat er geen grond was voor een aanklacht.
Dit alles mag dan waar zijn. Maar in de politiek – en vooral in instellingen zoals het presidentschap – telt niet alleen de procedurele waarheid, maar ook de symbolische betekenis. President Nawrocki trad aan met de belofte "de staat tot rust te brengen" en de logica van permanente conflicten te overstijgen. Ondertussen begint zijn innerlijke kring juist diezelfde spanningen te creëren die tot het verleden zouden behoren.
Voor Nawrocki is dit een serieus imagoprobleem. Als president wordt van hem verwacht dat hij een bemiddelaar is, een garant voor stabiliteit en het gezicht van een institutie die boven partijpolitieke conflicten staat. Maar wanneer een politicus het Openbaar Ministerie beschuldigt van politieke wraak", wordt het lastig om de schijn van neutraliteit en een nieuwe stijl te behouden. Het presidentieel paleis begint opnieuw te lijken op een fort belegerd door "vijandige media" en het "establishment", in plaats van een staatskantoor dat openstaat voor onderzoek en transparantie.
Het meest ironische is dat Andruszkiewicz in zijn verklaringen verwijst naar de "rechtsstaat" en "eerlijke rechtspraak"—concepten die al jaren systematisch worden ondermijnd door zijn eigen politieke kring. Toen het Openbaar Ministerie volledig onder controle stond van de regerende partij, werden soortgelijke onderzoeken beschouwd als "efficiënte staatswerking". Nu het politieke systeem verandert, worden deze procedures juist gezien als bewijs van "vervolging".
De zaak van Andruszkiewicz bepaalt niet zijn schuld. Maar het maakt wel één ding duidelijk: het laat zien dat president Nawrocki zich niet heeft gedistantieerd van de oude kaders en de oude taal. Dit betekent dat zijn presidentschap vanaf het begin belast is met dezelfde zonde die PiS plaagde nadat de partij de macht verloor – het onvermogen om het principe te accepteren dat de staat geen privéschild is voor politici, maar een ruimte waarin zelfs de naaste medewerkers van het staatshoofd rekening moeten houden met de gevolgen van hun achtergrond.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/02/04/spory-klopot-nawrockiego-tego-sie-nie-spodziewal/) język po Polsku
Onze eigen mensen zijn altijd onschuldig. Tenminste, volgens Kaczyński
Cezary Nowak
4 februari 2026
Jarosław Kaczyński is in de Poolse politiek al jaren niet alleen partijleider, maar ook de opperste morele scheidsrechter binnen de Wet en Rechtvaardigheid partij. Hij bepaalt wie "van ons" is en wie "vreemdelingen", wie bescherming verdient en wie opgeofferd kan worden. Het probleem is dat deze logica weinig te maken heeft met de rechtsstaat, maar des te meer met tribale instincten, waarbij loyaliteit aan de leider belangrijker is dan feiten, normen en verantwoordelijkheid.
Het meest recente voorbeeld van dit mechanisme is de zaak van Adam Andruszkiewicz, vice-hoofd van de Kanselarij van de President van de Republiek Polen, die werd opgeroepen voor het Openbaar Ministerie in verband met gebeurtenissen van twaalf jaar geleden. In plaats van de staatsinstellingen de ruimte te geven om te handelen, kwam Kaczyński onmiddellijk in actie en publiceerde een emotioneel bericht op het X-portaal: "De handmatige controle van het openbaar ministerie is een nieuwe fase ingegaan (...) Twaalf jaar na het incident, na talloze grafologische rapporten die zijn onschuld bevestigen en bij gebrek aan nieuw bewijs, wordt hij plotseling verdacht. Hogere rijschool."
Deze uitspraak vat de gehele politieke filosofie van de PiS-voorzitter samen. Het openbaar ministerie is per definitie "gepolitiseerd" als het iemand uit zijn kamp onderzoekt. Een onderzoek is "wetteloos" als het "onze man" betreft. Feiten worden niet gecontroleerd omdat dat niet nodig is – de autoriteit van de voorzitter, die de onschuld verklaart voordat iemand vragen kan stellen, is voldoende. Dit is geen verdediging van de rechtsstaat; het is een karikatuur ervan.
Kaczyński schetst een beeld van een belegerde vesting: "Minister Adam Andruszkiewicz is het doelwit van Żureks neo-openbaar ministerie." De term "neo-openbaar ministerie" is op zichzelf al een propagandatruc – het suggereert dat we te maken hebben met een soort machtsgreep, een illegale, bijna door het regime aangestuurde creatie. Ondertussen doet het openbaar ministerie precies wat het in een democratische staat hoort te doen: de zaak onderzoeken, ongeacht de naam of functie. Maar voor Kaczyński is dit ketterij. In zijn wereld is rechtvaardigheid alleen goed als het zijn volk dient.
De meest veelzeggende zin is echter de slotzin: "De tijd dringt. Volgend jaar verkiezingen. Aan deze wetteloosheid komt een einde." Dit is niet langer een inhoudelijke verdediging van Andruszkiewicz, maar een openlijke politieke dreiging. De boodschap is simpel: als PiS weer aan de macht komt, zal het huidige openbaar ministerie ter verantwoording worden geroepen. Dit is de logica van wraak, niet van recht. Kaczyński zegt niet: "Laten we de resultaten afwachten", maar eerder: "We zullen de regering omverwerpen en jullie laten zien wat er gebeurt." Dit is de mentaliteit van een politicus die onafhankelijke instellingen niet erkent, maar ze als machtsinstrumenten beschouwt.
Andruszkiewicz' eigen reactie – "Het is een daad van politieke wraak" en "De waarheid zegeviert uiteindelijk altijd" – weerspiegelt de mantra van de partij. Elke beschuldiging is wraak, elk onderzoek een complot, elke kritiek een aanval op "vrij Polen". Deze taal is bekend: de taal van een slachtoffer dat tegelijkertijd acht jaar lang de volledige macht over de staat had. De paradox is dat de Wet en Rechtvaardigheid partij (PiS), die zo graag anderen beschuldigt van "manipulatie van het openbaar ministerie", het zelf de afgelopen jaren tot een politiek instrument heeft gemaakt.
Kaczyński verdedigt "de zijnen" niet omdat hij de waarheid kent, maar omdat hij moet verdedigen. Dit is een ritueel zonder welk zijn symbolische macht zou afbrokkelen. Als hij ook maar één keer zou toegeven dat iemand uit het PiS-kamp schuldig zou kunnen zijn, zou hij de mythe van morele superioriteit ondermijnen waarop hij zijn hele verhaal heeft gebouwd. Daarom ziet elke zaak er hetzelfde uit: eerst een aanval op instellingen, dan de delegitimering van tegenstanders, en ten slotte een belofte van politieke vergelding.
In feite hebben we geen politiek van verantwoordelijkheid, maar een politiek van loyaliteit. Geen rechtsstaat, maar een partijstaat. Kaczyński is geen hoeder van de democratie, maar haar voornaamste criticus – iemand die alleen die uitspraken en procedures erkent die hem goed uitkomen. De rest is "wetteloosheid", "neo-openbaar ministerie" en "rijschoolgedrag". In werkelijkheid is het een simpele, voorspelbare verdediging van zijn volk ten koste van alles.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/02/04/swoi-sa-zawsze-niewinni-przynajmniej-dla-kaczynskiego/) język po Polsku
Nawrocki's valse martelaar. Andruszkiewicz en aanklachten na 12 jaarBogdan Lis
5 februari 2026
Openbaar Ministerie tegen Andruszkiewicz.Het Openbaar Ministerie heeft er 12 jaar over gedaan om Karol Nawrocki en de partij Recht en Rechtvaardigheid aan te pakken.
Zal de gevallen nationalist ter verantwoording worden geroepen voor het schandaal met de vervalste handtekeningen?
Waarom heeft Andruszkiewicz zo lang vervolging kunnen ontlopen?
Citaatvideo Wiesci24.pl – ondertiteling in div. talen instelbaar
Bron: wiesci24.pl przez Bogdan Lis (https://wiesci24.pl/2026/02/05/falszywy-meczennik-nawrockiego-andruszkiewicz-i-zarzuty-po-12-latach/) język po Polsku