De verdediging is onverdedigbaar.
Bogucki staat machteloos en Nawrocki ondermijnt de rechtsstaat.
Cezary Nowak
29 april 2026
Het conflict rond het Constitutioneel Hof is niet langer slechts een juridisch debat over procedures. Het is nu een openlijk conflict over de grenzen van de macht – en helaas ook een staaltje politieke arrogantie. Centraal in dit conflict staat Zbigniew Bogucki, die, in plaats van de controversiële beslissingen van Karol Nawrocki toe te lichten, steeds meer de indruk wekt dat hij ze koste wat kost probeert te rechtvaardigen. Zelfs ten koste van fundamentele beginselen van de rechtsstaat.
Tijdens een vergadering van een parlementaire commissie brak een verhitte confrontatie uit met Waldemar Żurek. En het is moeilijk om niet de indruk te krijgen dat Żurek in deze confrontatie de meest geloofwaardige partij was. Wanneer Bogucki zegt: "De president, gedwongen door het parlement (...), besloot twee rechters te benoemen," klinkt het als een poging om de verantwoordelijkheid af te schuiven. Alsof het staatshoofd een passieve uitvoerder is van andermans beslissingen, in plaats van een bewaker van de grondwet.
Hij gaat zelfs nog verder: "Er is hier geen handeling die als een eed kan worden beschouwd." Dit is geen interpretatie meer – het is een poging om een politiek feit te ontkennen dat zich voor de ogen van het publiek heeft afgespeeld. In dergelijke retoriek verdwijnt het probleem niet omdat het is opgelost, maar omdat het een andere naam heeft gekregen. "Het veranderen van de definitie verandert de realiteit niet" – en dat is precies waar we hier mee te maken hebben.
Intussen antwoordt Żurek botweg: "Dit is een machtsovername door de president." Dat zijn sterke woorden, maar ze zijn nauwelijks overdreven. Hoe kun je anders een situatie beschrijven waarin de president willekeurig besluit welke rechters hij beëdigt en welke hij negeert? Hoe kun je anders de selectieve toepassing van grondwettelijke procedures beschrijven? "De wet is geen menu waaruit men de meest geschikte bepalingen kan kiezen"—en de acties van Nawrocki zijn precies dat.
Bogucki probeert deze beslissing te verdedigen door te suggereren dat het parlement in gebreke is gebleven door "de rechters niet tijdig te benoemen". Zelfs als dit argument wordt aanvaard, rechtvaardigt het de selectieve acties van de president niet. Integendeel, het laat zien dat het staatshoofd de situatie niet stabiliseert, maar juist verergert. En de rol van de president zou juist het tegenovergestelde moeten zijn.
Het meest opvallende is echter de toon van Bogucki's verklaring. "De dreigementen van minister Żurek (...) maken me niet echt bang. Ik ben net zo bang voor minister Żurek als voor de sneeuw van vorig jaar," zegt hij. Dit is niet de taal van een serieus grondwettelijk debat. Het is de taal van politieke sneren, bedoeld om het gebrek aan inhoudelijke argumenten te verhullen. "Als de argumenten opraken, begint de spot" – en dat is precies wat we zien gebeuren.
Het probleem is dat we het hier niet hebben over een partijpolitieke ruzie, maar over de fundamenten van de staat. Het Constitutioneel Hof is geen arena voor politieke experimenten of een plek om persoonlijke ambities uit te spelen. Elke actie die de wettigheid ervan ondermijnt, ondermijnt het hele rechtssysteem. En de beslissingen van Nawrocki – en Bogucki's verdediging ervan – leiden precies daartoe.
Żurek wijst op een ander cruciaal aspect: "Ik weet dat u een presidentieel systeem wilt, maar u hebt een constitutionele meerderheid nodig om het te implementeren, niet om de Poolse wet te overtreden." Deze uitspraak raakt de kern van de zaak. Het probleem is niet alleen een specifiek geschil over rechters, maar een bredere trend naar een uitbreiding van de bevoegdheden van de uitvoerende macht buiten het constitutionele kader.
Bogučuki's verdediging van Nawrocki lijkt dan ook een poging om acties te legitimeren die geen legitimiteit hebben. In plaats van de gemoederen te kalmeren en naar oplossingen te zoeken, gooit het hoofd van de Kanselarij van de Poolse premier (KPRP) olie op het vuur. In plaats van uitleg te geven, valt hij aan. In plaats van vertrouwen op te bouwen, ondermijnt hij het.
"De rechtsstaat verdedigt zich niet met slogans"—hij vereist duidelijke principes en de consequente naleving daarvan. Wat we vandaag zien van de president en zijn naaste medewerker tart deze logica echter. Daarom is de kritiek van Żurek niet alleen gerechtvaardigd, maar ook noodzakelijk.
Want als dergelijke acties onweerlegd blijven, zullen de grenzen nog gemakkelijker worden verlegd. En dan zal het probleem niet langer een enkel geschil over het Tribunaal betreffen, maar het hele systeem.
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/04/29/obrona-nie-do-obrony-bogucki-brnie-a-nawrocki-podwaza-panstwo-prawa/) język po Polsku