Een wonder na het verlies van zijn positie.
Pas nu weet Czarnek hoe hij de Poolse belastingbetaler kan ontlasten.
Cezary Nowak
15 juli 2026
Przemysław Czarnek trapte zijn verkiezingscampagne af met een luide aankondiging van belastingwijzigingen. "Dit betekent allemaal weer een belastingrevolutie ten voordele van de belastingbetaler", kondigde hij enthousiast aan, en hij verklaarde een verhoging van de tweede belastingschijf van 120.000 naar 180.000 zloty. Het klinkt aantrekkelijk. Het probleem is echter dat de bedenker van deze "revolutie" niet zomaar uit de lucht is komen vallen. Acht jaar lang was hij een van de belangrijkste politici in het PiS-kamp. En in die acht jaar vond hij op de een of andere manier geen tijd om soortgelijke ideeën uit te voeren.
In de Poolse politiek is niets irritanter dan politici die, na het verlies van hun macht, zich gaan gedragen alsof ze jarenlang op de oppositiebanken hebben gezeten. Czarnek is een schoolvoorbeeld van deze houding. Wanneer hij zegt: "Zodra we aan de macht komen, is onze eerste beslissing om de tweede belastingschijf te verhogen van 120.000 naar 180.000 peso", dan is het moeilijk om niet de simpele vraag te stellen: waarom hebben jullie dat niet eerder gedaan?
Wet en Rechtvaardigheid (PiS) regeerde acht jaar lang. De partij had een parlementaire meerderheid, een eigen president, een eigen regering, een eigen premier en een eigen minister van Financiën. Als het verhogen van de belastingschijf zo'n briljante oplossing was, wat stond er dan in de weg? Tijdgebrek? Acht jaar is meer dan genoeg. Geldgebrek? Tegelijkertijd waren er miljarden beschikbaar voor tientallen andere projecten, vaak veel minder noodzakelijk. Gebrek aan moed? Dat is nauwelijks een argument voor een partij die zich graag presenteert als een groep die in staat is de moeilijkste beslissingen te nemen.
Nog opvallender is het feit dat de huidige verklaringen klinken als een poging om de eigen verantwoordelijkheid te ontlopen. Czarnek beweert dat de voorgestelde wijzigingen de belastingbetaler jaarlijks tussen de twee- en twaalfduizend zloty zullen besparen. Als dat zo is, waarom hebben miljoenen Polen de afgelopen jaren dan geen toegang tot dit geld gehad? Waarom herinnerden PiS-politici zich deze voorstellen pas toen ze in de oppositie terechtkwamen?
Dit is niet de eerste keer dat het kamp van Jarosław Kaczyński de kiezers ideeën voorschotelt die Polen zogenaamd zullen transformeren, terwijl hijzelf alle mogelijkheden had om ze eerder door te voeren. Dit mechanisme is een kenmerk van PiS geworden. Wanneer de partij aan de macht is, horen we over beperkingen, moeilijke omstandigheden en de noodzaak tot voorzichtigheid. Wanneer ze in de oppositie terechtkomt, komen er gedurfde visies, grote hervormingen en beloftes die – zoals later bleek – plotseling opdoken.
Natuurlijk kan Donald Tusk bekritiseerd worden omdat hij zijn belofte om de belastingvrije drempel te verhogen naar 60.000 zloty nog niet is nagekomen. Velen wijzen er terecht op dat dit was opgenomen in de "100 concrete maatregelen". Het verschil is echter dat de huidige regering verantwoordelijk is voor minder dan drie jaar van haar eigen handelen. PiS is verantwoordelijk voor acht jaar van haar eigen bewind. En het zijn juist de politici van deze partij die zich nu proberen voor te doen als de ontdekkers van oplossingen voor problemen die ze zelf jarenlang onopgelost hebben gelaten.
Het gebruik van de term "belastingrevolutie" door Czarnek is bijzonder veelzeggend. Polen hebben alle reden om de opeenvolgende revoluties die door politici worden aangekondigd, beu te zijn. Zeker als ze denken aan de ervaring met de Poolse Deal – de grootste belastingoperatie die ooit door de Wet en Rechtvaardigheid partij (PiS) is uitgevoerd. Deze was bedoeld als eenvoudig, voorspelbaar en gunstig voor de burgers. Het eindigde echter in chaos, voortdurende wijzigingen en verwarring die belastingbetalers, ondernemers en accountants maandenlang in verwarring bracht.
Daarom moeten de beweringen van Czarnek vandaag de dag met grote voorzichtigheid worden bekeken. Dit is niet omdat elk voorstel voor belastingverlaging slecht is. Integendeel. Het probleem zit hem in de geloofwaardigheid van de auteur. Een politicus die acht jaar lang medeoprichter van de regering was en er niet in slaagde de vandaag aangekondigde hervormingen door te voeren, kan niet verwachten dat kiezers zijn nieuwe beloftes blindelings zullen geloven.
In de politiek draait het niet om persconferenties of flitsende slogans. Het draait om resultaten. En in het geval van Przemysław Czarnek roepen deze resultaten één vraag op: als deze ideeën zo goed zijn, waarom zijn ze dan in acht jaar tijd niet uitgevoerd?
Bron: wiesci24.pl przez Cezary Nowak (https://wiesci24.pl/2026/06/15/cud-po-utracie-stanowiska-dopiero-teraz-czarnek-wie-jak-ulzyc-polskim-podatnikom/) język po Polsku
De gestelde vraag is terecht: waarom heeft PiS dat niet in haar achtjarige regeerperiode gedaan?
Een minstens zo belangrijke vraag: wie gaat dat betalen? Het tarief in de laagste schijf is 12%, het toptarief 32%. Over PLN 60.000 dus een tariefsverlaging van 20% dus maximaal PLN 12.000. Stel (en dit is een hele ruwe schatting), dat 5 miljoen Polen de helft van dit bedrag benutten dan hebben we het over PLN 30 miljard. Per jaar! Dat is wel een serieus bedrag en laat meteen begrijpen waarom Tusk het nog niet heeft doorgevoerd zolang daar geen sluitende dekking voor is.
Het voorgaande neemt niet weg, dat met de gestegen lonen en welvaart in Polen een verruiming van de belastingvrije som of de laagste tariefschijf wel passend zou zijn om meer gelijk te lopen met de tariefstelling in omringende landen. We wachten het af wat er voor de verkiezingen volgend jaar gedaan gaat worden.