Het presidentieel paleis spreekt nu al van een groot succes voor Nawrocki.

[Pieszyce]

Het presidentieel paleis spreekt nu al van een groot succes voor Nawrocki.
Voorlopig zijn het vooral zijn eigen mensen die de loftrompet over hem steken.

Cezary Nowak
25 september 2026

Karol Nawrocki is nog niet eens terug uit de Verenigde Staten, of zijn naaste kring is al begonnen met het creëren van een beeld van historisch succes. Zbigniew Bogucki maakt melding van "uitstekende" betrekkingen met Donald Trump, Marcin Przydacz spreekt van concrete resultaten die voortvloeien uit de persoonlijke klik tussen de presidenten, en het presidentieel paleis lijkt steeds meer op een plek waar de voornaamste taak bestaat uit het prijzen van de baas. Het probleem is echter: hoe enthousiaster deze uitspraken worden, des te duidelijker wordt het dat Nawrocki's grootste bewonderaars vooralsnog zijn eigen ondergeschikten zijn.

Bogucki laat weinig ruimte voor bescheidenheid. "Er is nog nooit een president geweest die zulke nauwe, frequente en systematische contacten onderhield die zulke werkelijk uitstekende resultaten opleverden,"zo beweert hij. Het is een opvallende uitspraak, maar de frequentie van telefoongesprekken en ontmoetingen is op zichzelf geen maatstaf voor de effectiviteit van het buitenlands beleid. Een president kan weliswaar wekelijks met zijn Amerikaanse ambtsgenoot spreken, maar de waarde van dergelijke contacten wordt uiteindelijk bepaald door de tastbare, blijvende resultaten ervan.

Het belangrijkste resultaat zou een permanente Amerikaanse militaire basis in Polen zijn. Nawrocki stelt dat de oprichting daarvan "slechts een kwestie van tijd" is, al geeft hij tegelijkertijd toe dat er nog financiële en administratieve kwesties moeten worden opgelost. Bogucki deelt die visie: "We zijn dichter dan ooit in de geschiedenis bij de vestiging van een permanente Amerikaanse basis," maar hij voegt er direct aan toe dat details – zoals de locatie en de troepenaantallen – nog moeten worden vastgesteld.

Juist in de ruimte tussen deze twee uitspraken schuilt het verschil tussen een politiek succes en slechts de belofte daarvan. Polen is vandaag de dag wellicht dichter bij het realiseren van een permanente basis dan voorheen, maar zolang er geen definitieve akkoorden zijn gesloten, besluiten zijn ondertekend en een concreet tijdpad is vastgelegd, is er nog steeds sprake van een lopend onderhandelingsproces. Een historische prestatie uitroepen in dit stadium lijkt enigszins op het vieren van de overwinning nog voordat het laatste fluitsignaal heeft geklonken. Dit wil niet zeggen dat de goede verstandhouding tussen Nawrocki en Trump onbelangrijk is. Ze is van groot belang, vooral omdat de veiligheid van Polen nauw verweven blijft met de Amerikaanse militaire aanwezigheid. Trump zelf heeft zich lovend uitgelaten over Nawrocki en gesproken over aanzienlijke vooruitgang in de besprekingen over de basis – een feit dat niet over het hoofd mag worden gezien.

Het erkennen van goede betrekkingen is echter één ding; er een soort cultus van politieke uitzonderlijkheid omheen bouwen is heel iets anders. Wanneer Bogucki stelt dat er "nog nooit eerder" een Poolse president is geweest die zulke nauwe banden met Washington onderhield, rijst de vraag welke criteria hij voor deze vergelijking hanteert. De militaire samenwerking tussen Polen en de VS ontwikkelt zich immers al jaren, en de aanwezigheid van Amerikaanse troepen begon niet pas met het presidentschap van Nawrocki.

Przydacz slaat een vergelijkbare toon aan: "De goede persoonlijke relatie tussen de presidenten is duidelijk, en die persoonlijke relatie vertaalt zich altijd in concrete resultaten." Het woord "altijd" is hier bijzonder riskant. Internationale politiek werkt niet als een persoonlijke vriendschap. Presidenten wisselen, regeringen hebben hun eigen belangen en militaire beslissingen hangen af van het Pentagon, het Congres, de begroting en het gehele staatsapparaat – niet louter van de verstandhouding tussen twee leiders.

Daarom zou het presidentieel paleis terughoudender moeten zijn met het zichzelf toedelen van lof. Als "Fort Trump" daadwerkelijk werkelijkheid wordt, als de Amerikaanse aanwezigheid permanent wordt uitgebreid en als Polen concrete garanties en investeringen weet binnen te halen, dan is er tijd om het succes te beoordelen. Voorlopig is er sprake van goede betrekkingen, belangrijke gesprekken en veelbelovende verklaringen.

En precies daarom is de haast om de legende van Nawrocki op te bouwen zo irritant. Nog voordat er ook maar één handtekening is gezet, besluit is genomen of tastbaar resultaat is geboekt, verkondigen zijn medewerkers al dat er sprake is van historische prestaties en een uitzonderlijke status die buiten het paleis nog niet door iedereen wordt waargenomen. Dit is geen beoordeling van de prestaties tijdens het presidentschap, maar eerder zelfpromotie.

De ultieme toets voor de effectiviteit van Nawrocki zal dan ook niet de aanhoudende lofzang van Bogucki en Przydacz zijn. Dit is wat er van dit presidentschap zal overblijven zodra de persconferenties, X-berichten en het ceremoniële vertoon zijn verstomd. Als er een permanente basis, duurzame besluiten en een daadwerkelijke versterking van de Poolse veiligheid overblijven, is de lof meer dan terecht. Zo niet, dan rest slechts het luide applaus van mensen die vanaf het allereerste begin voor hun eigen baas stonden te klappen.

Bron:    wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku

[Pieszyce]

Als het een succes was, was, Ziobro nu in Polen achter de tralies.