Ziobro had dit niet voorzien. Czarzasty deelde een krachtige slag uit.

[Pieszyce]

Ziobro had dit niet voorzien. Czarzasty deelde een krachtige slag uit.

Cezary Nowak
12 januari 2026

De vlucht van Zbigniew Ziobro naar Hongarije moest – in zijn eigen verhaal – een heroïsch gebaar van verzet tegen "politiek banditisme" en "oprukkende dictatuur" zijn. Het was de bedoeling dat het een bekend mechanisme in gang zou zetten: pathos, beschuldigingen, grootspraak en een poging om de verdachte tot slachtoffer te maken. Deze keer werkte het scenario echter niet helemaal. Want naast de emoties kwam er iets naar voren wat Ziobro duidelijk niet had voorzien: een kille, procedurele reactie van de staat. En Włodzimierz Czarzasty werd daar het gezicht van.

De voorzitter van de Sejm spotte niet, maakte geen hoon en gooide geen olie op het vuur. "Ik zal er geen spot mee drijven, ik zal er niet om lachen. Ik begrijp dat als iemand denkt dat hij gestraft kan worden voor wat hij heeft gedaan, hij wegrent en zichzelf verdedigt," vertelde hij verslaggevers in de Sejm. Deze ene zin bevat meer realisme en politieke volwassenheid dan Ziobro's hele tirades over dictatuur. Czarzasty moraliseert niet, hij velt geen oordeel. Hij stelt een feit vast: iemand die bang is voor verantwoording besluit te vluchten.

Maar direct daarna volgt het tweede, cruciale deel van deze uitspraak: "Vind ik het goed? Nee. Zal de gerechtigheid hem inhalen? Ja." Deze zin vat de essentie samen van een benadering die de Poolse politiek tijdens de jaren van PiS-regering heeft ontbroken. Geen emotie, geen triomfalisme, geen grootspraak – maar vertrouwen in instellingen en procedures. Gerechtigheid niet als wraak, maar als een proces.

En het was precies dit proces dat Czarzasty vrijwel onmiddellijk in gang zette. "Ik wilde u laten weten dat ik zojuist een procedure in gang heb gezet om de kwestie van de vergoeding van de heer Ziobro te bepalen. De heer Ziobro is momenteel geen parlementslid," kondigde hij aan. Dit is het moment waarop Ziobro's politieke verhaal begint af te brokkelen. Want je kunt naar Boedapest gaan en praten over vervolging, maar je kunt je niet tegelijkertijd voordoen als vluchteling én... een volledig parlementair salaris opstrijken.

Deze stap laat zien dat de staat niet alleen opereert met grootse woorden, maar ook – en misschien wel vooral – met concrete, alledaagse beslissingen. Czarzasty kondigde aan dat hij na terugkomst van een officieel bezoek aan Berlijn "op basis van deze deskundige adviezen alle passende beslissingen zal nemen met betrekking tot de verlaging van het salaris van de heer Ziobro." Hij voegde veelbetekenend toe: "Het is beter om deze legale weg te bewandelen dan de andere." Geen aankondiging van een lynchpartij, geen media-executie – maar met een duidelijke boodschap dat een parlementair mandaat niet als een soort verzekering kan worden beschouwd.

Ziobro had dit duidelijk niet voorzien. Zijn strategie was jarenlang gebaseerd op de overtuiging dat het verhogen van de toon, het beschuldigen van tegenstanders van verraad en dictatuur, voldoende was om instellingen te verlammen. Deze keer was er echter geen sprake van angst, maar van procedure. In plaats van chaos waren er regels. In plaats van een emotionele reactie was er een administratieve beslissing.

Het contrast tussen Ziobro en Czarzasty is treffend. De een vlucht, schreeuwt en beschuldigt. De ander blijft, spreekt kalm en activeert de staatsmechanismen. In die zin is de reactie van de voorzitter van de Sejm meer dan alleen een commentaar op de actualiteit. Het is een signaal dat de Poolse politiek kan – en moet – terugkeren naar een normale gang van zaken, waar niemand boven de regels staat en verantwoordelijkheid niet eindigt bij de staatsgrens.

Ziobro koos voor Boedapest. Czarzasty koos voor procedure. En deze keuze zou wel eens van blijvende waarde kunnen blijken.

Bron:   wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku

[Pieszyce]

Zal Ziobro zonder geld komen te zitten? Wat een ophef!

Cezary Nowak
14 januari 2026

In de Poolse politiek is er een moment zo symbolisch als dat waarin een voormalig minister van Justitie zijn eigen land ontvlucht en vervolgens nerveus op zoek gaat naar een overplaatsing vanuit de Sejm (het lagerhuis van het parlement). Zbigniew Ziobro, nu een politieke vluchteling in Boedapest, is een paradoxale figuur geworden: een man die jarenlang sprak over soevereiniteit en de zware hand van de staat, zoekt nu zelf bescherming bij Viktor Orbán.

De Hongaarse autoriteiten hebben verklaard dat Ziobro in Polen "politiek wordt vervolgd". Deze verklaring klinkt ironisch, gezien het feit dat de betreffende politicus door het Poolse Openbaar Ministerie wordt onderzocht voor onder andere het leiden van een georganiseerde misdaadgroep binnen het Ministerie van Justitie en het handmatig controleren van aanvragen voor subsidies uit het Justitiefonds. Volgens de onderzoekers heeft hij maar liefst 26 misdrijven begaan. Geen meningen, geen commentaar, maar beschuldigingen die in de dossiers zijn vastgelegd.

De vlucht naar Boedapest maakt echter geen einde aan de zaak. Er begint een verhaal dat net zo belangrijk is als het asiel zelf: geld. Sejm-voorzitter Włodzimierz Czarzasty kondigde aan dat hij de salariskwestie van Ziobro zou aanpakken. En hij deed dat in een taal zonder diplomatieke frasen. "Een parlementaire vergoeding wordt geïnd wanneer er werk wordt verricht binnen het land. Dus de heer Ziobro zal afscheid moeten nemen van de vergoeding, of heeft er al afscheid van genomen," verklaarde hij in Berlijn. Een duidelijkere boodschap is moeilijk voor te stellen.

Czarzasty kondigde ook procedures en deskundige adviezen aan, aangezien formaliteit essentieel is in deze kwestie. Maar de politieke implicaties zijn duidelijk: je kunt niet tegelijkertijd een politieke vluchteling zijn én een volwaardige begunstigde van het systeem waarvoor je zogenaamd vlucht. Als iemand beweert dat Polen hem vervolgt, is het moeilijk te verwachten dat Polen zijn vergoeding en salaris regelmatig uitbetaalt.

Volgens de kanselarij van de Sejm worden er na de volgende zittingsperiode beslissingen verwacht. De regels stellen duidelijk: 18 ongeoorloofde afwezigheden kunnen leiden tot een salarisvermindering van 90%. Ziobro is al 17 parlementaire dagen afwezig geweest. Dit is wiskunde, geen politieke wraak. Het gaat hier om reële bedragen: ongeveer 13.500 złoty bruto salaris en 4.200 złoty aan vergoedingen. Een totaalbedrag dat de levenskwaliteit van een vluchteling in Boedapest aanzienlijk zou kunnen verbeteren.

En hier rijst een vraag die achter de schermen steeds vaker wordt gesteld: komt Ziobro straks zonder geld in Boedapest te zitten? Natuurlijk is er geen manier om zijn vaste parlementaire vergoeding of zijn functionele vergoedingen af te nemen. Maar de symbolische gevolgen van het stopzetten van zijn vergoeding en basissalaris zouden verwoestend zijn. Een politicus die jarenlang morele certificaten heeft uitgedeeld, moet nu ineens berekenen of hij zijn huur aan de Donau nog kan betalen.

Dit hele verhaal laat iets anders zien: vluchten lost geen problemen op, en asiel is geen magische manier om verantwoordelijkheid uit te wissen. Boedapest biedt Ziobro misschien een thuis, maar het zal hem niet verlossen van de last van beschuldigingen of politieke schaamte. En als het inderdaad zo blijkt dat hij, naast zijn asiel, ook zijn parlementaire financiering verliest, zal dat een les zijn die het Poolse publiek zich nog lang zal herinneren. Want in een democratie staan zelfs de meest uitgesproken aanklagers niet boven de wet.

Bron:  wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku