Het vertrek van Ziobro. Je zult vandaag niets grappigers lezen.

[Pieszyce]

Het vertrek van Ziobro. Je zult vandaag niets grappigers lezen.

Cezary Nowak
12 februari 2026

Zbigniew Ziobro spreekt wederom met de toon van een toekomstig minister, alsof de tijd heeft stilgestaan en de juridische realiteit is verdwenen. De voormalige minister van Justitie, nu een oppositiepoliticus met een gigantische bagage aan problemen, reageert enthousiast op Donald Trumps beslissingen om de Amerikaanse kolencentrales te steunen en fantaseert over hoe de partij Wet en Rechtvaardigheid hetzelfde zal doen in Polen "wanneer ze weer aan de macht komt". Het probleem is dat Ziobro over toekomstige macht spreekt alsof hij zich niet bewust is van zijn eigen huidige situatie.

Volgens Bloomberg heeft Trump het Pentagon opdracht gegeven om geld en contracten van het ministerie van Defensie te gebruiken voor het onderhoud van kolencentrales. Hij zal naar verwachting ook 175 miljoen dollar toewijzen voor de modernisering van zes van dergelijke centrales in verschillende Amerikaanse staten. Voor Ziobro is dit het bewijs dat "Amerika na de economievernietigende ecologische waanzin weer terug is bij kolen" en dat "het officieel een einde maakt aan beleid gebaseerd op de mythe van de opwarming van de aarde". Hier komt zijn kenmerkende neiging tot simplificatie en ideologische snelkoppelingen naar voren.

Ziobro blijft echter niet bij lof. Zijn bericht bevat meteen een grootse belofte: "Als PiS weer aan de macht komt, zullen ze hetzelfde doen." Het enige wat hij hoeft te doen, volgens hem, is uit het EU-emissiehandelssysteem stappen en "de hele Green Deal in de prullenbak gooien". Het resultaat? "Energieprijzen zullen dalen – met minstens 40 procent", "het zal goedkoper zijn in de winkels", "investeerders zullen terugkeren". Eén beslissing, niets dan wonderen. Het klinkt als een haastig geschreven verkiezingsprogramma, maar doorspekt met het geloof dat de macht binnen handbereik is.

Maar Ziobro lijkt te vergeten dat hij vandaag de dag geen minister is en zelfs geen centrale figuur in de oppositie. Bovendien is zijn juridische situatie verre van comfortabel. De lopende rechtszaken, beschuldigingen en parlementaire onderzoekscommissies zijn geen onbeduidende incidenten die met een enkel bericht op sociale media kunnen worden uitgewist. Toch is er in zijn verhaal geen plaats voor. Er is alleen een visie op toekomstige dominantie en een triomfantelijke terugkeer.

Precies hier begint de indruk dat Ziobro met zijn hoofd in de wolken loopt. Hij spreekt over "het rampzalige bewind van Tusk naar de roemloze afgrond van de geschiedenis sturen", alsof hij al de leider van een overwinningsmars is. "Het enige wat overblijft is... En dat is een missie voor de kiezers", schrijft hij, zichzelf neerzettend als een strateeg die taken uitdeelt. De realiteit is echter prozaïscher: kiezers en juridische instanties zullen beslissen of, en welke rol, Ziobro opnieuw zal spelen.

Er is ook sprake van het ontlopen van verantwoordelijkheid. In plaats van zijn eigen beslissingen uit zijn regeerperiode onder de loep te nemen – van gerechtelijke hervormingen tot conflicten met de Europese Unie – krijgen we een verhaal over goedkope energie en de 'mythe van de opwarming van de aarde'. In plaats van te reflecteren op de gevolgen van het beleid van PiS, is de oplossing simpel: vertrek, gooi eruit en elimineer. Zo'n denkwijze mag er dan wel goed uitzien op spandoeken, maar is desastreus in de praktijk van het besturen van het land.

Ziobro lijkt in zijn commentaar op Trumps acties ook de context te negeren. De beslissingen van de Amerikaanse president vloeien voort uit specifieke economische en geopolitieke omstandigheden in de VS. Deze direct toepassen op Europa, zonder de gevolgen voor Polen te analyseren – van de relaties met de EU tot de kosten van de transformatie – is een politieke fantasie. Een handige fantasie, omdat het hem in staat stelt te praten over toekomstige macht zonder vragen over het verleden te beantwoorden.

Het resultaat is een beeld van een politicus die nog steeds leeft in het tijdperk van zijn grootste macht. Hij spreekt in de taal van bevelen en beloftes, alsof er niets is veranderd. Er is echter zoveel veranderd – en het is juist deze discrepantie tussen verklaringen en de werkelijkheid die zijn beweringen steeds minder geloofwaardig maakt.

Bron:    wiesci24.pl przez Cezary Nowak    język po Polsku