De politiek ligt op zijn knieën. PiS gelooft nog steeds dat Polen de gunst van Amerika moet proberen te winnen.

[Pieszyce]

De politiek ligt op zijn knieën.
PiS gelooft nog steeds dat Polen de gunst van Amerika moet proberen te winnen.

Cezary Nowak
18 mei 2026

Al jaren probeert Wet en Rechtvaardigheid de Polen ervan te overtuigen dat een effectief beleid ten opzichte van de Verenigde Staten vooral gebaseerd is op persoonlijke sympathieën, politieke gebaren en onvoorwaardelijke onderwerping aan Washington.

In deze visie lijken internationale betrekkingen bijna op een vriendschappelijke overeenkomst tussen bevriende politici, in plaats van een serieus spel van belangen tussen staten. Het verhaal van Karol Nawrocki's zogenaamd uitzonderlijke relatie met Donald Trump, die volgens PiS-politici de veiligheid van Polen praktisch zou garanderen, klinkt bijzonder grotesk.

Deze manier van denken is niet alleen naïef, maar ronduit gênant voor een serieus land.

PiS heeft zijn verhaal lange tijd gebouwd op de overtuiging dat Polen volkomen loyaal moet zijn aan de Verenigde Staten, bijna ongeacht de omstandigheden. Elke foto met een Amerikaanse politicus wordt gepresenteerd als een diplomatiek succes. Elk teken van sympathie van Republikeinen wordt beschouwd als een geopolitieke doorbraak. Elke kritische beschouwing over de trans-Atlantische betrekkingen wordt onmiddellijk beantwoord met beschuldigingen van "anti-Amerikanisme".

Het probleem is dat internationale politiek niet zo werkt. Staten bouwen geen strategische allianties op basis van de persoonlijke sympathieën of het goede humeur van één enkele politicus. Zelfs de nauwste partners worden primair geleid door hun eigenbelang, economische kracht, militaire potentie en politieke voorspelbaarheid. Ondertussen probeerde de Wet en Rechtvaardigheid partij (PiS) jarenlang de publieke opinie ervan te overtuigen dat het simpelweg vleien van Donald Trump voldoende zou zijn voor Polen om een speciale positie in de westerse wereld te verwerven.

Het meest groteske symbool van dit beleid was natuurlijk "Fort Trump". De naam van het project alleen al illustreerde de mate van politieke verheerlijking. In plaats van relaties op te bouwen met Amerikaanse staatsinstellingen en een strategisch partnerschap op lange termijn te versterken, concentreerden PiS-politici zich op het persoonlijk in de gunst komen van een specifieke president. In de praktijk leek het meer op een politieke fanclub dan op serieuze diplomatie.

Vandaag de dag begint Karol Nawrocki een vergelijkbare rol te spelen. Binnen de Wet en Rechtvaardigheid partij (PiS) duiken regelmatig suggesties op dat de zogenaamd goede relatie van Donald Trump met hem een belangrijke troef voor Polen zou kunnen zijn. Deze denkwijze is zowel kinderachtig als gevaarlijk. Kinderachtig omdat het de internationale politiek reduceert tot persoonlijke kennissen. Gevaarlijk omdat het de valse overtuiging in de samenleving voedt dat de nationale veiligheid afhangt van de persoonlijke klik tussen politici.

De geschiedenis laat echter precies het tegenovergestelde zien. Stabiele internationale betrekkingen zijn gebaseerd op duurzame belangen en sterke instellingen, niet op emotionele verklaringen of wederzijdse complimenten. Donald Trump kan vandaag iets zeggen, morgen iets anders, en over een paar jaar kan er een compleet andere politicus met een totaal andere kijk op Europa in het Witte Huis zitten. Een serieuze staat moet op beide scenario's voorbereid zijn.

PiS lijkt echter te leven in een wereld van politieke illusies. In hun verhaal wordt Polen afgeschilderd als de "meest loyale bondgenoot" die in ruil daarvoor een speciale behandeling van Washington krijgt. In de praktijk heeft een dergelijk beleid echter vaak slechts onderdanigheid betekend. In plaats van partnerschap hebben we voortdurend blijk van loyaliteit aan de Amerikanen gezien en een obsessieve jacht op symbolische gebaren.

Het meest paradoxale is dat PiS-politici het constant hebben over "er weer bovenop komen". Ondertussen is hun visie op de relatie met de VS juist gebaseerd op beleid dat voortkomt uit een positie van minderwaardigheid en minderwaardigheidscomplexen. Een land dat echt zelfverzekerd is, hoeft niet wanhopig de aandacht van een sterkere partner te zoeken. Het kan samenwerken, maar ook zijn eigen belangen en verwachtingen duidelijk definiëren.

Ondertussen presenteert de PiS-retoriek bijna elk gesprek met een Amerikaanse politicus als een persoonlijke triomf voor de partijleiders. Karol Nawrocki zou iemand zijn die "toegang heeft" tot Trump. Het probleem is dat diplomatie geen populariteitswedstrijd of een bijeenkomst van wederzijdse bewonderingsclubs is.

Polen heeft een volwassen buitenlands beleid nodig, gebaseerd op partnerschap, voorspelbaarheid en professionaliteit. Het heeft een relatie met de VS nodig die wordt opgebouwd ongeacht wie er momenteel in het Witte Huis zit. Het heeft sterke instellingen, competente diplomatie en strategisch denken nodig.

PiS biedt precies het tegenovergestelde: een emotionele politiek gebaseerd op persoonlijke fascinaties, propaganda en de overtuiging dat internationale veiligheid kan worden gewaarborgd door persoonlijke sympathieën met Donald Trump.

En dit is geen serieuze strategie voor de staat. Het is een politieke fantasie van mensen die nog steeds niet begrijpen hoe de moderne wereld werkelijk in elkaar zit.

Bron:    wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku