Ziobro's bedreigingen. Waar denkt hij aan?!

[Pieszyce]

Ziobro's bedreigingen. Waar denkt hij aan?!

Cezary Nowak
27 juni 2025

Zbigniew Ziobro, voormalig minister van Justitie en leider van Solidarna Polska, probeert opnieuw de publieke opinie bang te maken, ditmaal door premier Donald Tusk te bedreigen met het visioen van een gevangenisstraf en een politieke nederlaag.

In zijn laatste bericht op het X-platform schetst Ziobro een grimmig scenario waarin Tusk, wanhopig om te vechten voor macht en vrijheid, naar illegale methoden grijpt, waaronder geweld en manipulatie van rechters. Deze retoriek klinkt echter als een projectie van zijn eigen angsten en pogingen om aan zijn verantwoordelijkheid te ontsnappen, iets wat Ziobro zelf steeds meer aanspreekt. De politicus, die zelf de confrontatie met de beschuldigingen uit de weg gaat, lijkt beschuldigingen te uiten om de aandacht af te leiden van zijn eigen daden.

Ziobro spaart Tusk geen harde woorden en suggereert dat de overname van de publieke omroep en het Nationaal Openbaar Ministerie bewijs is van de autoritaire neigingen van de premier. Hij beschuldigt hem van wanhoop en oppert zelfs het idee van asiel in Berlijn, wat Tusks redding van de gerechtigheid zou zijn. Complottheorieën over de Duitse controle over de Europese Unie en "constructies" met rechters van het Hooggerechtshof of voormalige voorzitters van het Constitutionele Hof zijn een klassieke truc van Ziobro: de schuld afschuiven op anderen om zijn eigen problemen te maskeren. Ondertussen was hij het, als voormalig procureur-generaal, die toezicht hield op het systeem dat leidde tot de constitutionele crisis en de Pegasus-affaire, en nu ontloopt hij verhoor door de onderzoekscommissie.

Het is ironisch dat Ziobro Tusk ervan beschuldigt "rode lijnen te overschrijden", terwijl hij er zelf alles aan doet om de verantwoordelijkheid voor zijn beslissingen te ontlopen. Hij verscheen niet op de vergadering van de Pegasus-commissie en verklaarde dit met de onrechtmatigheid van haar optreden – een argument dat op zichzelf de onafhankelijkheid van het Constitutionele Hof ondermijnde toen dat in zijn voordeel was. Zijn dreigementen over "bloedvergieten" of gedwongen operaties bij het Hooggerechtshof klinken als een poging tot intimidatie, maar ze laten ook zien hoe bang hij zelf is voor de gevolgen. Tusks compagnon, Roman Giertych, die ook in de beschuldigingen wordt genoemd, wordt ook een doelwit, wat Ziobro's wanhoop om een verhaal over de dreiging te creëren alleen maar onderstreept.

De PiS-politicus lijkt te geloven dat het bang maken van Tusks coalitiepartners en het aanwakkeren van publieke emoties hem zullen beschermen tegen verantwoording voor zijn jaren aan de macht. Hij suggereert dat Tusk anderen meesleept in de "aanstaande misdaad", maar was het niet Ziobro die het systeem organiseerde dat de surveillance en politisering van instellingen mogelijk maakte? Zijn presidentschap van Karol Nawrocki lijkt een laatste redmiddel te zijn voor zijn eigen belangen, niet voor de zorg voor de staat. Door Tusk van onvoorspelbaarheid te beschuldigen, lijkt Ziobro te vergeten dat het juist zijn bewind was dat het conflict met de Europese Unie en de verlamming van de rechterlijke macht veroorzaakte.

De meest schokkende woorden zijn die over de bereidheid om "bloed te vergieten" – retoriek die, afkomstig van een man die de wet zou moeten bewaken, klinkt als een bedreiging, niet als een analyse. Het was niet Tusk, maar Ziobro die jarenlang een imago opbouwde van een compromisloze strijder die er niet voor terugdeinsde het Openbaar Ministerie te gebruiken als instrument voor politieke wraak. Nu, nu de geschiedenis draait, kiest hij er liever voor om te intimideren en te vluchten in plaats van de aanklachten onder ogen te zien. De Pegasuscommissie probeert, ondanks zijn boycot, zijn immuniteit op te heffen en zijn gedwongen terugkeer wordt steeds reëler.

Ziobro is een politicus die, in plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor zijn daden, liever beschuldigingen en bedreigingen uit. Zijn woorden over Tusk zijn een projectie van zijn eigen angsten – angst voor gevangenschap, die hij met zijn beslissingen over zichzelf heeft afgeroepen. Door de premier te bedreigen, vermijdt hij de confrontatie met de waarheid over Pegasus, de rechterlijke macht en zijn eigen misstanden. Polen verdient leiders die de realiteit onder ogen zien, niet degenen die zich verschuilen achter angstretoriek. Ziobro is, in plaats van een hoeder van rechtvaardigheid, een symbool geworden van de ontsnapping eraan.

Bron:  wiesci24.pl przez Cezary Nowak      język po Polsku