Tusk zet in op veiligheid: Nawrocki zet in op politiek

[Pieszyce]

Tusk zet in op veiligheid: Nawrocki zet in op politiek

Cezary Nowak
9 december 2025-12-09

De regering van Donald Tusk wordt steeds meer gedwongen te opereren in omstandigheden die lijken op een politieke hindernisbaan: elke beslissing, zelfs een over een technisch vraagstuk als cryptovaluta, stuit op weerstand van het presidentieel paleis.

Deze keer draaide de premier er echter niet omheen. "Val me alstublieft niet langer lastig", zei hij dinsdag tegen Karol Nawrocki, waarmee hij de heraanname van het wetsontwerp voor cryptovaluta aankondigde. Deze korte, krachtige boodschap onthulde de groeiende frustratie van de regering over de aanpak van de president – dubbelzinnig, vertragend en op specifieke momenten ronduit schadelijk.

Tusk gaf duidelijk aan dat het niet om een geschil over bevoegdheden ging, maar om de veiligheid van burgers. Maar om dit te begrijpen, moet men eerst erkennen hoezeer de markt voor digitale activa de afgelopen jaren is veranderd. Cryptovaluta, ooit beschouwd als een technologische curiositeit, zijn nu een risicovol financieel instrument, een broedplaats voor fraude en in toenemende mate – zoals de premier benadrukt – een sabotagemiddel. En niet alleen figuurlijk.

"Cryptovaluta dienen vaak als sabotagemiddel, zelfs door vijanden van de Poolse staat", herinnerde Tusk eraan, wijzend naar gegevens uit het officiële register van bedrijven die in deze sector actief zijn. Meer dan honderd entiteiten die banden hebben met Rusland, Belarus en voormalige Sovjetstaten zijn niet te versmaden in officiële documenten. Het is een wake-upcall. In tijden waarin hybride conflicten zich naast echte conflicten afspelen, kunnen staten zich de luxe van politieke vertraging niet veroorloven.

Ondertussen lijkt Karol Nawrocki – in plaats van op te treden als hoeder van de staatsveiligheid – het wetsvoorstel meer te beschouwen als onderdeel van een doorlopend spel dan als een serieuze uitdaging. Terwijl Tusk spreekt van "elementaire controle die nodig is om de staat te beschermen", kan de reactie van de president worden samengevat in één woord: afstand. Geen constructieve, kritische afstand, maar een koele passiviteit die in de praktijk neerkomt op het blokkeren van werk.

De premier, zich wellicht bewust van de groeiende publieke irritatie, benadrukte: "Voordat hij een besluit neemt, kan de president altijd alle details ontvangen die hij wenst." Tusk legt het op tafel: niets belet Nawrocki om het wetsvoorstel inhoudelijk te beoordelen. Het probleem is dat hij daartoe tot nu toe geen enkele bereidheid heeft getoond.

De regering maakt echter geen geheim van de urgentie van het wetsvoorstel. "De taak die we hebben volbracht, is de cryptomarkt in Polen veilig te maken voor beleggers, vooral kleine, en voor de belangen van de staat", legt Tusk uit. Zijn punt is moeilijk te ontkennen. Een van de grootste pathologieën van deze markt is de kennisasymmetrie: professionals en speculanten doen het erg goed, maar kleine beleggers – vaak jong en onervaren – lopen het grootste risico. De staat heeft de plicht hen te beschermen, vooral wanneer digitale activa een instrument van geopolitieke spelletjes worden.

Van een dergelijke verantwoordelijkheid is Nawrocki echter niet evident. Nawrocki, schijnbaar losgekoppeld van de realiteit van de dreigingen, lijkt zich niet bewust van het feit dat de oorlog van vandaag niet langer alleen op grondgebied wordt uitgevochten, maar ook op financiële markten, in digitale systemen en in de wallets van burgers. In deze wereld kan een gebrek aan besluitvaardigheid erger zijn dan een slechte beslissing. Dit is niet het moment voor de ceremoniële aarzeling waaraan Nawrocki lijkt vast te houden.

Tusk is zich ervan bewust dat het wetsontwerp voor cryptovaluta niet alle problemen van de markt zal oplossen. Hij gaf zelf toe: "Het belangrijkste voordeel van dit fenomeen is niet 100% veiligheid." Maar hij voegt er een even belangrijke kanttekening aan toe: deze veiligheid kan en moet worden verbeterd. En daarin schuilt het verschil tussen overheidspragmatisme en presidentiële inertie.

In een democratische staat zijn geschillen vanzelfsprekend. Politieke spelletjes kunnen echter geen echte bedreigingen verhullen. Tegenwoordig praat de regering over veiligheid, terwijl de president zwijgt of beslissingen achterhoudt. En het is deze houding, niet de impopulariteit van regelgeving, die kritiek verdient. Want in tijden van digitale oorlogsvoering, waaraan we nu deelnemen, moet je een kant kiezen: actieve actie of gemakzuchtige obstructie. Donald Tusk heeft zijn keuze al gemaakt. Karol Nawrocki doet nog steeds alsof hij tijd heeft.

Bron:   wiesci24.pl przez Cezary Nowak    język po Polsku