Karol Nawrocki wilde de Polen voorliegen. Radosław Sikorski legde het in een minuut uit.

[Pieszyce]

Karol Nawrocki wilde de Polen voorliegen
Radosław Sikorski legde het in een minuut uit.

Karolina Gorczycka
11 januari 2026

Er zijn momenten in de politiek waarop één zin genoeg is om de hele structuur van propaganda bloot te leggen. Een feit is genoeg. En dat is precies wat Radosław Sikorski deed toen Karol Nawrocki besloot de eer op te eisen voor andermans werk, andermans verdiensten en andermans nagedachtenis.

Nawrocki schreef dat hij "al een zeer belangrijke zaak had afgehandeld" – de begraafplaats van Poolse burgers in Zimbabwe. Het klonk trots, patriottisch, bijna als een kader uit een brochure van het Instituut voor Nationale Herinnering: Polen keert terug naar zichzelf, de staat wint aan respectabiliteit en de president schrijft geschiedenis in Afrika. Het probleem is dat dit een verhaal was gebouwd op halve waarheden, en in feite op de simpele toe-eigening van andermans inspanningen. Sikorski moraliseerde niet. Hij schreef niet over schaamte, hij gebruikte geen hoogdravende woorden. Hij noemde simpelweg de data: 2019-2020. Hij noemde de instellingen: de Scouts, het Centrum voor Documentatie van Deportaties, Verbanningen en Hervestiging, en de Pedagogische Universiteit van Kraków. En hij voegde het belangrijkste feit toe: het Instituut voor Nationale Herinnering (IPN) financierde dit werk voordat Karol Nawrocki er de leiding overnam. De rest was slechts een formaliteit.

Eén zin – "dus hij hield vol in plaats van het te doen" – was een politieke knock-out. Zonder emotie, zonder agressie, met chirurgische precisie. Zo ontmasker je propaganda: door aan te tonen dat de held pas op de laatste foto verscheen, nadat de klus geklaard was.

We kennen de politieke stijl van het PiS-kamp maar al te goed: leugens, toeschrijvingen, het verdraaien van de chronologie, in de hoop dat kiezers het niet controleren, het zich niet herinneren, geen vragen stellen. En als ze dat doen, overstem het dan met pathos en een emoji-vlag. Radosław Sikorski toonde geen genade, want genade zou in dit geval instemming betekenen. Een vrijbrief om de werkelijkheid te verdraaien, om de geschiedenis te gebruiken als instrument voor zelfverheerlijking, om de herinnering aan de slachtoffers te behandelen als decoratie voor een politieke selfie. En misschien is dat precies waarom dit antwoord zo pijnlijk was.

Omdat het aantoonde dat Karol Nawrocki niets had "opgelost". Hij wilde de Polen voorliegen. Dat is hem niet gelukt.

Bron:   wiesci24.pl przez Karolina Gorczycka    język po Polsku