Ziobro steekt zijn ontsteltenis niet onder stoel en banken. Zal hij zijn asiel in Hongarije verliezen?

[Pieszyce]

Ziobro steekt zijn ontsteltenis niet onder stoel en banken
Zal hij zijn asiel in Hongarije verliezen?

Cezary Nowak
15 maart 2026

De Poolse politiek kent geen gebrek aan pathos, maar zelden neemt het zo'n groteske vorm aan als in de uitspraken van Zbigniew Ziobro vanuit Boedapest. De voormalige minister van Justitie verscheen op Viktor Orbáns "Vredesmars", waar hij – zoals te verwachten – een tirade hield over soevereiniteit, geschiedenis en het vermeende verlies van Poolse onafhankelijkheid. Het probleem is dat dit verhaal meer politieke paniek dan serieuze reflectie uitstraalt.

Ziobro verklaarde in een interview met Telewizja wPolsce24: "De geschiedenis van Polen, net als die van Hongarije, leert ons één ding: onafhankelijkheid gaat meestal niet van de ene op de andere dag verloren; het is een proces. Vóór de delingen van Polen waren er verschillende verdragen, concessies en overeenkomsten, verpakt in zeer moderne bepalingen en afspraken. Deze geschiedenis vertoont een sterke gelijkenis met wat er vandaag de dag gebeurt."

Dit klinkt indrukwekkend, maar het is moeilijk om niet te zien dat het een klassiek voorbeeld van politieke intimidatie is. In Ziobro's retoriek wordt elke Europese samenwerking een bijna rechtstreeks pad naar de opdeling van Polen. Elke internationale overeenkomst wordt verheven tot nationaal verraad. Deze taal is bedoeld om emoties op te wekken, niet om de realiteit te verklaren.

Nog vreemder zijn zijn woorden over de vermeende "aanwijzing" van politici door Brussel. Ziobro betoogde: "Net zoals Von der Leyen ooit Tusk aanwees als degene die de belangen van Brussel, of eigenlijk Berlijn, zou moeten behartigen, heeft Von der Leyen Magyar aangewezen als degene die de belangen van Brussel, of liever Berlijn, zou moeten behartigen."

Dit is niet eens meer politieke analyse – het is pure complottheorie. Volgens deze logica moet elke politicus die niet tot het kamp van Orbán of PiS behoort, een instrument zijn van "Berlijn" of "Brussel". Dergelijke verhalen hebben één functie: aanhangers mobiliseren door angst voor een externe vijand.

Maar er is nog een andere dimensie aan dit hele verhaal, een die Ziobro natuurlijk niet noemt. Zijn demonstratieve loyaliteit aan Viktor Orbán is niet alleen gebaseerd op ideologische overeenkomsten. Hongarije is al jaren een symbool van een "veilige haven" voor sommige rechtse politici – een land waar de regering haar politieke bondgenoten beschermt.

Daarom steunt Ziobro Orbán zo hartstochtelijk en doet hij een beroep op hem: "Ik geloof dat de wijze Hongaarse natie in april tot een conclusie zal komen en op Viktor Orbán zal stemmen – een man die symbool staat voor soevereiniteit, onafhankelijkheid en de verdediging van de Hongaarse belangen."

Het probleem is dat de politieke realiteit in Hongarije begint te veranderen. Peilingen tonen een toenemende vermoeidheid met Orbáns bewind, en voor het eerst in jaren vecht de oppositie daadwerkelijk voor de overwinning. Als er een regeringswisseling plaatsvindt, zal Boedapest niet langer een veilige haven zijn voor de bondgenoten van de huidige premier.

Voor Ziobro is dit een veel ernstiger probleem dan het lijkt. In Polen is zijn politieke positie vandaag de dag veel zwakker dan een paar jaar geleden. Het land worstelt momenteel met de gevolgen van vele beslissingen die tijdens zijn periode als minister van Justitie zijn genomen. In zo'n situatie is elke potentiële bondgenoot in het buitenland van belang.

Het is dan ook geen wonder dat we in Boedapest zulke hoogdravende verklaringen horen over de "strijd voor soevereiniteit". In werkelijkheid zijn het eerder pogingen om de eigen politieke toekomst veilig te stellen. Hoe onzekerder de situatie in het land, hoe meer bombastische woorden over geschiedenis, deling en nationale tragedie klinken.

De paradox is dat Ziobro spreekt over moed en onafhankelijkheid, terwijl hij deelneemt aan een politiek schouwspel dat wordt georkestreerd door een van de meest controversiële leiders van Europa. Hij speelt de rol van verdediger van de soevereiniteit, hoewel zijn verhaal vooral gebaseerd is op het bang maken van burgers met verzonnen scenario's.

In essentie gaat dit hele verhaal niet over Polen of Hongarije. Het gaat over één enkele politicus die steeds luider zijn stem laat horen over bedreigingen, omdat hij steeds banger wordt voor de toekomst. Als Orbán daadwerkelijk de macht verliest, zou de laatste politieke bescherming voor zijn buitenlandse bondgenoten met hem kunnen verdwijnen.

En dan zullen grootse woorden over geschiedenis en soevereiniteit niet langer volstaan.

Bron:   wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku