De PiS partij heeft zichzelf te schande gemaakt. Parlementslid Chorosińska "blafte" in de Sejm

[Pieszyce]

De PiS partij heeft zichzelf te schande gemaakt.
Parlementslid Chorosińska "blafte" in de Sejm

Cezary Nowak
6 september 2026

Jarenlang heeft Wet en Rechtvaardigheid (PiS) beweerd de waardigheid van de staat, respect voor instellingen en het naleven van conservatieve normen te vertegenwoordigen. Toch waren een paar seconden tijdens de zitting van de Sejm genoeg om dit hele verhaal op brute wijze met de realiteit te confronteren. PiS-parlementslid Dominika Chorosińska begon tijdens een toespraak van vicepremier Władysław Kosiniak-Kamysz geluiden te maken die deden denken aan een blaffende hond. Het is moeilijk om een symbolischer beeld te bedenken van hoe laag het niveau van het parlementaire debat kan zinken.

Het gaat er niet eens om of iemand Kosiniak-Kamysz, Tusk of de huidige regering mag. In de Sejm mag je protesteren, tegenstanders de mond snoeren, ongemakkelijke vragen stellen en verhitte discussies voeren. Je mag politiek meedogenloos zijn. Maar blaffen tijdens de toespraak van de minister van Defensie is noch polemisch, noch een grap, noch een politieke actie. Het is gewoonweg gênant. Zoals PiS-vicevoorzitter Tobiasz Bocheński zelf treffend toegaf: "Ik kan mijn excuses aanbieden. Het had niet mogen gebeuren."

Deze uitspraak is extra pijnlijk voor Wet en Rechtvaardigheid (PiS), omdat deze niet door een politieke tegenstander, maar door iemand uit de partijleiding zelf werd gedaan. Bocheński probeerde de situatie natuurlijk te redden door te zeggen dat "bepaalde normen aanzienlijk zijn verslechterd" en dat politici "hoger moeten mikken". In dit geval is het echter moeilijk om de algemene morele achteruitgang de schuld te geven. Een specifiek parlementslid is verantwoordelijk voor het gedrag van een specifiek parlementslid. En haar partij betaalt de politieke prijs.

Donald Tusk greep de gelegenheid onmiddellijk aan. "Je kunt hier op het podium allerlei gekke dingen verzinnen. Je kunt schreeuwen. Kijk, een van de vrouwelijke parlementsleden stond hier bijvoorbeeld te blaffen," zei de premier. En hij hoefde er eigenlijk niets meer aan toe te voegen. Voor de oppositie zijn de ergste momenten juist die waarop de tegenstander geen complexe aanval hoeft op te zetten. Ze hoeven alleen maar te beschrijven wat er daadwerkelijk is gebeurd.

Minister van Binnenlandse Zaken Marcin Kierwiński reageerde op dezelfde manier. "Ik heb nog nooit zoiets gezien als wat parlementslid Chorosińska vandaag deed. Nou ja, die vrouw stond te blaffen. Vreemde praktijken," merkte hij op. Politici van de regeringscoalitie kregen zo een geschenk waar campagneteams normaal gesproken alleen maar van kunnen dromen: een simpele, beeldende en memorabele situatie.

Voor PiS is het probleem nog groter, omdat Dominika Chorosińska geen anonieme activiste van de achterste rij is. Ze zit al sinds 2019 in de Sejm en was in 2023 twee weken lang minister van Cultuur in de derde regering van Mateusz Morawiecki. We hebben het hier over iemand aan wie de partij ooit de verantwoordelijkheid voor een ministerie van Grondwet had toevertrouwd. Dat maakt het hele verhaal lastig om zomaar af te doen als een incident.

Je zou kunnen zeggen dat het een incident was. Natuurlijk was het dat. Maar de politiek floreert op zulke incidenten, omdat een paar seconden soms meer zeggen over de politieke cultuur dan urenlange toespraken. PiS beschuldigt haar tegenstanders al jaren van een achteruitgang van de normen, een gebrek aan respect voor de staat en de verruwing van het openbare leven. Na dit incident zullen zulke betogen een stuk minder geloofwaardig klinken.

De grootste blamage voor PiS kwam niet door de kritiek van Tusk of de opmerkingen van PSL-politici. PiS werd in verlegenheid gebracht door haar eigen parlementslid. En daarom waren de belangrijkste woorden in dit hele verhaal die van Tobiasz Bocheński: "Dit had niet mogen gebeuren." Het is moeilijk om het daar niet mee eens te zijn.

Bron:    wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku

[Pieszyce]

Chorosińska houdt voet bij stuk. Ze beschouwde blaffen in de Sejm als politieke taal.

Cezary Nowak
6 september 2026

Dominika Chorosińska had simpelweg kunnen zeggen: ik ben te ver gegaan. Ze had kunnen besluiten dat blaffen tijdens een toespraak van een vicepremier in de Sejm ongepast was voor een parlementslid, ongeacht de intensiteit van het politieke debat. Ze had er zelfs een ongelukkige grap van kunnen maken. In plaats daarvan besloot ze door te zetten en haar gedrag te verheffen tot een politiek statement. Dit is geen vergissing meer. Het is een bewuste politieke stijlkeuze.

Tijdens de Sejm-zitting van vrijdag, terwijl minister van Defensie Władysław Kosiniak-Kamysz aan het woord was, begon Chorosińska geluiden te maken die leken op een blaffende hond. De opname ging snel viraal en het gedrag van het parlementslid werd een symbool van alweer een parlementaire ruzie. Jakub Stefaniak van de Poolse Volkspartij (PSL) merkte op: "Tijdens de toespraak van de vicepremier begonnen de rechtse politici... te blaffen! Ja! Dit is geen grap." Het is moeilijk om een treffendere samenvatting te vinden van een situatie die meer op een politiek cabaret leek dan op een parlementaire zitting.

De kwestie had snel kunnen kalmeren als Chorosińska zelf ook maar een beetje had nagedacht. In plaats daarvan schreef ze zondag op sociale media: "De enige taal die Donald Tusk en Władysław Kosiniak-Kamysz begrijpen, is het geblaf van honden uit Kłodzko." Met andere woorden, ze nam niet alleen geen afstand van haar gedrag, maar ze rechtvaardigde het zelfs en verheerlijkte het politiek. Blaffen is immers bedoeld als een vorm van debat, een argumentatie en een manier om met een tegenstander te communiceren.

Precies dat is wat zo gênant is. In de politiek heeft iedereen te maken met opvliegers, harde woorden en overdreven reacties. Het probleem begint wanneer iemand na even nadenken concludeert dat er niets te betreuren valt. Chorosińska houdt voet bij stuk, ook al proberen zelfs haar partijgenoten de situatie te redden. PiS-vicevoorzitter Tobiasz Bocheński verklaarde duidelijk: "Ik kan mijn excuses aanbieden. Dit had niet mogen gebeuren." Hij voegde eraan toe dat politici zich niet moeten laten leiden door slechte neigingen, maar juist hoger moeten mikken.

Deze uitspraak is bijzonder pijnlijk voor Chorosińska, omdat het aantoont dat de kritiek niet alleen van PiS-tegenstanders komt. Zelfs binnen haar eigen partij zijn er politici die begrijpen dat het parlement geen plek mag worden waar op een toespraak van een minister geblaf wordt. Bocheński probeert nog steeds een basisnorm te verdedigen. Chorosińska daarentegen is er duidelijk van overtuigd dat hoe groter de verontwaardiging, hoe beter.

Het ergste is echter dat Chorosińska deze manier van politiek bedrijven blijkbaar effectief vindt. In het tijdperk van sociale media genereren schandalen bereik, bereik genereert naamsbekendheid en naamsbekendheid kan worden omgezet in politiek kapitaal. Hoe harder, absurder en provocatiever de uitspraak, hoe groter de kans dat je naam twee dagen lang op websites en televisiestations rondgaat.

Maar de Sejm zou geen studio voor online performancekunst moeten zijn. Een parlementslid heeft het recht om de regering, de minister en de premier scherp te bekritiseren. Ze mogen daarbij ironie, spot, sterke argumenten en politieke retoriek gebruiken. Maar wanneer een argument wordt vervangen door geblaf, gevolgd door een trotse rechtvaardiging van dit gedrag, eindigt het politieke debat en begint de pure groteskheid. Chorosińska had de kans om aan dit verhaal te ontsnappen met een enkele, korte verklaring: "Ik had het niet moeten doen." In plaats daarvan probeerde ze aan te tonen dat het probleem geen moment van zwakte was, maar een norm die ze bewust had geaccepteerd.

Bron:    wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku