Sachajko is tot alles bereid – zelfs tot een alliantie met Braun

[Pieszyce]

Sachajko is tot alles bereid – zelfs tot een alliantie met Braun

 Cezary Nowak
28 oktober 2026

Jarosław Sachajko heeft een manier gevonden om de Poolse rechterflank te redden. Het enige wat daarvoor nodig is, is dat iedereen zijn onderlinge grieven, beleidsverschillen en politieke principes opzijschuift en zich vervolgens netjes in de rij opstelt om parlementszetels veilig te stellen. Hij ziet voor zich hoe Jarosław Kaczyński, Sławomir Mentzen, Mateusz Morawiecki en Grzegorz Braun allemaal aan dezelfde tafel zitten. Het zou een uiterst merkwaardige alliantie zijn, maar voor Sachajko lijkt niets onmogelijk – zeker niet wanneer er weer vier jaar in het parlement op het spel staan.

"Rechts moet met één gezamenlijke lijst deelnemen – niet alleen voor de Senaat, maar ook voor de Sejm. Anders is de kans zeer groot, grenzend aan zekerheid, dat premier Tusk een meerderheid zal behalen", betoogde Sachajko op Radio Wnet. Het parlementslid steekt niet onder stoelen of banken dat zijn voorstel vooral is ingegeven door electorale berekeningen. Vier afzonderlijke lijsten brengen het risico op zetelverlies met zich mee, terwijl één verenigde lijst de overwinning zou kunnen opleveren. Eenvoudig? Misschien wiskundig gezien wel – maar politiek gezien allerminst.

Het meest verbazingwekkende is nog wel Sachajko's bereidheid om de *Konfederacja Korony Polskiej* (Confederatie van de Poolse Kroon) van Grzegorz Braun bij dit brede akkoord te betrekken – een politicus wiens radicale uitspraken en publieke optredens zelfs onder andere rechtse figuren voor controverse zorgen. Terwijl Mateusz Morawiecki juist een politieke barrière probeert op te werpen tegen Braun, dringt Sachajko erop aan dat er met hem tot een vergelijk moet worden gekomen. In naam waarvan precies? Hogere waarden, een gedeeld programma of verantwoordelijkheidsgevoel voor de staat? Of misschien simpelweg omdat elke stem van pas kan komen bij de verdeling van de parlementszetels?

Op dit punt is het de moeite waard om de politieke biografie van Sachajko zelf in herinnering te roepen. In 2015 kwam hij in de Sejm terecht via de kieslijst van Kukiz'15. Vier jaar later stelde hij zich kandidaat voor de PSL (Poolse Volkspartij), en in 2023 stond hij op de kieslijst van Wet en Rechtvaardigheid (PiS). Drie verkiezingen, drie verschillende politieke constellaties, en telkens hetzelfde resultaat: een zetel in het parlement. Zijn vermogen om zich in veranderende omstandigheden staande te houden, valt niet te ontkennen. Toch rijst de vraag: waar eindigt in deze indrukwekkende flexibiliteit het pragmatisme, en waar begint louter eigenbelang met het oog op de eigen carrière?

Sachajko is er duidelijk van overtuigd dat politieke verschillen opzij kunnen worden geschoven als de kans op een overwinning daarom vraagt. Deze logica getuigt echter van een nogal eigenaardige opvatting over de democratie. Politieke partijen kunnen tegenstrijdige standpunten innemen, hun leiders kunnen lijnrecht tegenover elkaar staan, en kiezers kunnen ervan overtuigd zijn dat deze partijen fundamenteel verschillende visies op de staat vertegenwoordigen – maar dat alles doet er niet meer toe zodra de mogelijkheid zich voordoet om gezamenlijk de macht te grijpen.

De afgevaardigde voert hiervoor een ultiem argument aan: "Als de Sejm niet in handen is van rechts, zal Polen helaas zijn soevereiniteit verliezen. Dat gebeurt nu al, stap voor stap", waarschuwt hij. In zijn betoog zou een nieuwe overwinning van Donald Tusk neerkomen op een nationale catastrofe. Een dergelijk dramatisch toekomstbeeld dient om vrijwel elk politiek compromis te rechtvaardigen. Wanneer het voortbestaan van een soevereine staat op het spel staat, wordt zelfs de meest ongemakkelijke bondgenoot plotseling een partner met wie men wel in zee móét gaan.

Het probleem is dat de democratie niet ophoudt te bestaan enkel en alleen omdat een politieke tegenstander een verkiezing wint. Evenmin hangt de soevereiniteit van een staat af van de vraag of Jarosław Sachajko en zijn potentiële bondgenoten voldoende zetels in het parlement weten te behalen. De werkelijkheid op deze manier voorstellen dient vooral om een sfeer van dreiging te creëren – een klimaat waarin het makkelijker is om kiezers ervan te overtuigen politieke tegenstrijdigheden te accepteren.

Het meest intrigerende is echter wat Sachajko onvermeld laat. Hij biedt geen enkele verklaring voor hoe tegenstrijdige politieke programma's met elkaar in overeenstemming kunnen worden gebracht, hoe fundamentele meningsverschillen moeten worden aangepakt, of welke concessies potentiële bondgenoten zouden moeten doen. De prioriteit, zo suggereert hij, is simpelweg om met een gezamenlijke lijst deel te nemen en Tusk uit de macht te zetten; al het andere kan later wel worden opgelost. Het is lastig om in dit voorstel niet de logica van politiek overleven te herkennen. Door de jaren heen heeft Sachajko telkens weer laten zien dat hij in staat is om een plek voor zichzelf te veroveren op uiteenlopende kieslijsten. Nu stelt hij een coalitie voor die breed genoeg is om vrijwel iedereen een plaats te bieden. Wellicht zegt zijn nieuwste concept daarom meer over de mechanismen van politieke zelfbehoud dan over de toekomst van Polen. Want hoewel het eenvoudig is om van bondgenoten, partijen of politieke etiketten te wisselen, is het een stuk lastiger om kiezers ervan te overtuigen dat dergelijke verschuivingen voortkomen uit iets anders dan de pure wens om een zetel in het parlement te behouden.

Bron:    wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku

[Pieszyce]

Sachajko is een politieke draaitol en een getrainde idioot. 

Ik heb jaren de sejm vergaderingen gevolgd nen telkens na het voorlezen van de agenda punten komt ha naar voren en vraagt, "Mijnheer de voorzitter ik wil er graag een punt aan toevoegen en dat is een pauze van 10 minuten over een half uur. ELKE keer.    

Vreselijke man die elke vergadering probeert te vertragen.