Het Constitutioneel Hof is ongrondwettelijk

[Pieszyce]

Het Constitutioneel Hof is ongrondwettelijk. Jullie leugenaars, ga de gevangenis in!

Karolina Gorczycka
17 juli 2025

Stel je voor dat je het Constitutioneel Hof bent. Je hebt een prachtig gebouw, de waardigheid van een instelling, je eigen zegel en een adelaar in je wapen. Behalve... nou ja, je bent niet helemaal grondwettelijk. Hoe is dat mogelijk? Is dit een contradictio in terminis, een paradox, of gewoon de Poolse realiteit? Laten we het eens uitzoeken.

Stap 1: Kies rechters "vooraf", d.w.z. in strijd met Artikel 194, Sectie 1 van de Grondwet

Het begon allemaal in 2015, toen de vorige Sejm vijf rechters verkoos ter vervanging van degenen wier ambtstermijn zou aflopen – sommigen in de toekomst, anderen zelfs over een paar minuten. Toen annuleerde de nieuwe Sejm (nu gedomineerd door de Wet en Rechtvaardigheidspartij) die verkiezingen en... verkoos vijf van haar eigen rechters, waaronder drie "dubbelen". En de Grondwet? Het is duidelijk: de ambtstermijn van een rechter is negen jaar en niet verlengbaar (Artikel 194, Sectie 1). Een nieuwe rechter kiezen vóór het einde van de ambtstermijn van zijn voorganger? Dat is hetzelfde als een nieuwe president benoemen omdat "de huidige toch wel vertrekt".

Stap 2: Een rechter voorgedragen door de Sejm – ja, maar slechts één keer, of het probleem van dubbelen

Op grond van Artikel 190, Sectie 5 van de Grondwet zijn de uitspraken van het Tribunaal definitief. In 2015 oordeelde het Tribunaal dat drie van de vijf door de nieuwe Sejm gekozen rechters ongrondwettelijk waren gekozen. En wat deed de Sejm? Ze oordeelde dat het Tribunaal de Grondwet niet kende. Dat is een beetje alsof een patiënt tegen een chirurg zegt: "Dokter, u weet niets van anatomie, want ik zie er van binnen anders uit."

Stap 3: Een door een partij benoemde president – hoe zit het met onafhankelijkheid?

Volgens Artikel 190, Sectie 5 van de Grondwet zijn de uitspraken van het Hof definitief. Artikel 173 van de Grondwet: rechtbanken en tribunalen zijn afzonderlijke en onafhankelijke machten, los van andere takken van de overheid. Maar het huidige Constitutionele Hof lijkt meer op een discussiezaal van een partij dan op een onafhankelijk orgaan. De voorzitter wordt door de president gekozen uit de kandidaten die door de rechters zijn voorgedragen – behalve dat sommige van deze rechters onrechtmatig zijn gekozen. Het is een beetje zoals presidentsverkiezingen, waarbij kandidaten worden geselecteerd door een paar heren van de poort, van wie sommigen per ongeluk naar de auditie zijn gekomen.

Bonus: Onjuiste vonnissen in illegale panels

Een panel van het Constitutioneel Hof, bestaande uit "dubbelrol rechters", of beter gezegd, valse rechters, velt vonnissen ondanks het feit dat dergelijke panels volgens internationale jurisprudentie en de resolutie van het Hooggerechtshof uit 2020 gebrekkig zijn. Het is alsof een voetbalscheidsrechter lid is van een van de teams en zelf ook doelpunten maakt.

Is het Constitutioneel Hof tegenwoordig constitutioneel? Nee, omdat:

• sommige van zijn leden in strijd met de Grondwet zijn gekozen,
• het zijn eigen en internationale vonnissen negeert,
• het opereert in samenstellingen die niet zouden moeten bestaan,
• en het geheel meer op een mock-up lijkt dan op een echt constitutioneel toetsingsorgaan.

Maar het werkt. Het velt vonnis. En de Grondwet? Nou, zoals een klassieker zei: "De Grondwet, de Grondwet, en hier moet je je eigen ding doen."

Bron:  wiescu24.pl przez Karolina Gorczycka    język po Polsku

[Pieszyce]

Eerst geruchten, dan alarm. Nawrocki wakkert angst aan rond het Constitutioneel Tribunaal

Cezary Nowak
11 september 2026

Karol Nawrocki nestelt zich steeds meer in de rol van een president die leidinggeeft aan een staat in permanente crisis. Zodra er een politiek conflict ontstaat, klinkt er vanuit het presidentieel paleis een signaal dat de Grondwet, de continuïteit van de staat of een van de belangrijkste staatsinstellingen gevaar loopt. Ditmaal draait het om het Constitutioneel Tribunaal en Maciej Berek. Op basis van onbevestigde berichten over de mogelijke inzet van veiligheidsdiensten om Berek toegang te verschaffen tot het Tribunaal, heeft de naaste kring van de president een sfeer gecreëerd alsof men zich opmaakt voor een aanval.

Bartosz Grodecki, hoofd van het Bureau voor Nationale Veiligheid (BBN), heeft minister van Binnenlandse Zaken Marcin Kierwiński formeel verzocht de mediaberichten te bevestigen of te ontkennen. "Als dergelijke acties worden gepland, verwacht de president van de Republiek Polen een uiteenzetting van de juridische grondslag en de feitelijke rechtvaardiging ervan," schreef hij. De toon wordt nog ernstiger: "Elke actie van veiligheidsdiensten tegen een grondwettelijk staatsorgaan moet een duidelijke juridische basis hebben. De president van de Republiek Polen waakt over de naleving van de Grondwet en garandeert de continuïteit van het staatsgezag."

Het klinkt onheilspellend. Toch blijft de meest fundamentele vraag onbeantwoord: heeft iemand daadwerkelijk besloten veiligheidsdiensten naar het Tribunaal te sturen? Voorlopig hebben we vooral te maken met informatie, suggesties en politieke speculatie. Desondanks gedraagt het presidentieel paleis zich alsof er al voertuigen vol agenten voor het Tribunaal staan, wachtend op het bevel om in actie te komen. Op deze manier verandert een vraag over mogelijke ontwikkelingen in een politiek alarm – en dat alarm in het beeld van een staat die aan de rand van een constitutionele crisis balanceert. Dit is een uiterst onverantwoorde manier van politiek bedrijven voor een staatshoofd. De president heeft toegang tot het staatsapparaat, zijn ministers, het Bureau voor Nationale Veiligheid (BBN) en communicatielijnen met de regering. Als hij wil weten of het ministerie van Binnenlandse Zaken en Administratie daadwerkelijk iets voorbereidt, kan hij daarachter komen. Hij hoeft daarvoor geen publiek spektakel op te voeren – een spektakel dat onvermijdelijk de emoties opzweept. De staat wordt niet sterker doordat de president om de paar dagen een nieuwe staat van politieke onrust aankondigt.

Ondertussen stelt Nawrocki dat "het Constitutioneel Tribunaal een instelling van de Republiek hoort te zijn, niet van één enkele partij, factie of parlementaire meerderheid." Dat is een terecht punt, al wordt het geuit onder nogal merkwaardige omstandigheden. Het is immers moeilijk te vergeten wat er het afgelopen decennium met het Tribunaal is gebeurd en hoe diep het verstrikt is geraakt in een politieke strijd. Het huidige conflict voorstellen alsof de geschiedenis van het Tribunaal pas begon met de verkiezing van Maciej Berek is weliswaar erg handig, maar heeft weinig van doen met een serieuze discussie over het herstel van het aanzien van de instelling.

Op de verkiezing van Berek zelf valt uiteraard wel iets af te dingen. Men kan zich afvragen of iemand die kort daarvoor nog in de regering zat, vrijwel direct de overstap naar het Constitutioneel Tribunaal moet maken. Er valt te discussiëren over de procedure, de beëdiging en de bevoegdheden van de president. In een democratische staat is dat precies de rol van de wet, het parlement, de rechtspraak en het publieke debat. Het is echter niet nodig om een scenario te schetsen waarin functionarissen het Tribunaal bestormen – tenzij er bewijs is dat iemand daadwerkelijk van plan is zo'n plan uit te voeren.

Het probleem met Nawrocki ligt dieper. De president heeft steeds meer de neiging om politieke conflicten te dramatiseren in plaats van ze simpelweg te beschrijven. In plaats van de emoties te sussen, wakkert hij ze aan met zijn eigen emoties. In plaats van de feiten af te wachten, laat hij zijn naaste kring in het openbaar speculeren over de meest confronterende scenario's. Dit kan een effectieve methode van politieke mobilisatie zijn: het geeft kiezers de indruk dat de staat voortdurend wordt bedreigd en dat de president de laatste barricade bemant.

Toch heeft Polen geen behoefte aan een president die dagelijks op de barricades staat. Het land heeft behoefte aan een staatshoofd dat in staat is onderscheid te maken tussen een reële dreiging en politieke geruchten. Als Nawrocki gezien wil worden als hoeder van de continuïteit van het staatsgezag, moet hij vooral kalm blijven wanneer anderen hun zelfbeheersing verliezen. In plaats daarvan doet hij precies het tegenovergestelde: hij neemt een onbevestigd scenario, verheft dit tot een staatszaak en laat de Polen in onzekerheid achter over de vraag of ze getuige zullen zijn van een bestorming van het Tribunaal door veiligheidsdiensten.

Dit is geen verantwoordelijk gedrag; dit is angstzaaierij.

Bron:    wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku

[Pieszyce]

Als Nawroki gewoon doet, wat  er constitutioneel van hem gevraagd wordt is er iets aan de hand.

Het TK kan en mag geen PiS instelling blijven.   

[Pieszyce]

Het presidentieel paleis zoekt de confrontatie: Kierwiński spreekt Nawrocki aan

Cezary Nowak
12 september 2026

De kanselarij van de president begint steeds meer te lijken op een politiek campagneteam dat zich niet richt op het handhaven van de grondwettelijke orde, maar voortdurend zoekt naar een aanleiding voor een conflict met de regering. Karol Nawrocki, Zbigniew Bogucki en hun medestanders proberen zich herhaaldelijk te profileren als de laatste hoeders van de staat, al lijken ze in de praktijk steeds meer op politici die eerst een crisissfeer creëren om vervolgens heldhaftig te verklaren dat ze die crisis willen bestrijden.

Het geschil rond de verkiezing van Maciej Berek tot rechter bij het Constitutioneel Tribunaal is opnieuw een voorbeeld van deze tactiek. Zbigniew Bogucki stelt dat de Sejm geen rechter voor het Constitutioneel Tribunaal kan verkiezen die niet aan de wettelijke vereisten voldoet. Dat klinkt ernstig, maar de reactie van de regering is duidelijk: de procedure is correct verlopen en de Sejm heeft zijn keuze weloverwogen en binnen de grenzen van zijn bevoegdheid gemaakt.

Marcin Kierwiński verwoordde het bot, zonder diplomatieke omwegen: "Ik begrijp dat de juridische cultuur binnen PiS hen doet geloven dat Kaczyński, Ziobro – dat hele crypto-rechtse kamp – mogen bepalen wat wel en niet wettig is. Die tijd is voorbij," zo stelde hij. De kern van zijn betoog is niet te missen. Het probleem is juist dat de kring rond Nawrocki zich steeds meer gedraagt alsof hun politieke oordeel automatisch juridisch gewicht in de schaal legt.

Kierwiński ging nog een stap verder: "De Sejm heeft met volle bewustzijn over deze kandidatuur gestemd en hem verkozen tot rechter bij het Constitutioneel Tribunaal." Vervolgens richtte hij zich rechtstreeks tot Bogucki en herinnerde hem eraan dat hij als staatsfunctionaris verplicht is de wet te handhaven, in plaats van deze te vervangen door zijn eigen opvattingen. De toon was onmiskenbaar scherp. Dat is echter nauwelijks verrassend, gezien de herhaalde suggesties vanuit het presidentieel paleis dat besluiten van de Sejm kunnen worden aangevochten op basis van niet veel meer dan politieke overtuiging.

De tweede akte van dit drama lijkt nog absurder. Bartosz Grodecki, hoofd van het Bureau voor Nationale Veiligheid (BBN), eiste dat Kierwiński berichten zou bevestigen of ontkennen over mogelijke acties van overheidsdiensten tegen het Constitutioneel Tribunaal. "Als dergelijke acties worden gepland, verwacht de president van de Republiek Polen een uiteenzetting van de juridische grondslag en de feitelijke rechtvaardiging ervan," schreef hij.

Het idee dat overheidsoptreden een juridische basis vereist, is uiteraard onbetwistbaar. Het probleem ontstaat wanneer er een politiek spektakel wordt gecreëerd rond onbevestigde informatie, waarbij de suggestie wordt gewekt dat "de staat van Tusk" op het punt staat de politie op het Tribunaal af te sturen. In plaats van een zakelijke toelichting krijgen we te maken met een sfeer van alarm, een stortvloed aan brieven en commentaren, en ostentatieve herinneringen aan het feit dat de president "waakt over de naleving van de Grondwet".

Het probleem is dat de Grondwet niet wordt verdedigd door eindeloze bevoegdheidsgeschillen te creëren. Evenmin wordt ze verdedigd door te suggereren dat het presidentieel paleis het alleenrecht heeft om te bepalen wat wel en niet wettig is. De president is niet de hoogste scheidsrechter van het gehele rechtssysteem, en zijn ministers vormen geen buitengewoon constitutioneel hof.

Nawrocki en zijn staf proberen duidelijk politiek munt te slaan uit een voortdurend conflict met de regering. Elk besluit van het kabinet-Tusk wordt aangegrepen voor een interventie, een waarschuwing of de beschuldiging dat de staat gevaar loopt. Hoewel dit een deel van de eigen achterban kan mobiliseren, getuigt het niet van een verantwoordelijke uitoefening van het ambt. Kierwiński heeft op één fundamenteel punt gelijk: de politieke overtuigingen van Bogucki, Nawrocki of wie dan ook in hun kring kunnen niet boven de wet staan. Als zij bezwaren hebben tegen de benoeming van Berek, zijn daar vastgestelde procedures voor. Als zij beschikken over informatie over geplande acties van de veiligheidsdiensten, kunnen ze die verifiëren. Het omzetten van elke twijfel in weer een nieuwe staatscrisis schaadt echter de geloofwaardigheid van het presidentschap meer dan die van zijn tegenstanders.

Het presidentieel paleis moet eindelijk beslissen of het een staatsinstelling wil zijn of het hoofdkwartier van een permanente campagne tegen de regering. Vooralsnog lijkt het steeds meer op dat laatste.

Bron:    wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku