"Niemand zal je geven wat Nawrocki belooft." Burgemeester in Janów Lubelski

[Pieszyce]

"Niemand zal je geven wat Nawrocki belooft." Burgemeester in Janów Lubelski

Cezary Nowak
17 augustus 2025

Vanaf zijn eerste dagen in functie streeft Karol Nawrocki ernaar een imago van verbondenheid met de bevolking op te bouwen. Ontmoetingen in kleine steden, enthousiaste selfies met inwoners, grootse woorden over "het geweldige Polen".

De menigte die naar het Poolse Wapenfestival in Janów Lubelski kwam, voelde als onderdeel van een spektakel waarin het staatshoofd niet alleen spreekt, maar vooral belooft. En het zijn beloftes, niet daadwerkelijke daden, die het kenmerk van de nieuwe president worden.

"Polen moet groot en sterk zijn, en we moeten samen zijn. Dank jullie wel dat jullie hier zijn. Ik kom naar jullie toe. Ik wil bij jullie zijn, en jullie bij mij," zei hij in Janów Lubelski. De emotionele kracht van deze woorden is moeilijk te ontkennen. Maar klinken ze niet bekend? Herinneren ze ons niet aan tientallen soortgelijke verklaringen die we al jaren horen van politici van alle rangen en standen? Grootse woorden over kracht, eenheid en natie vergezellen bijna elke verkiezingscampagne. Het probleem is dat ze zich zelden vertalen in concrete actie.

Nawrocki lijkt heel goed te weten dat Polen verlangen naar trots op hun eigen land. Daarom neemt hij graag zijn toevlucht tot grootse slogans en grootse gebaren. "Leve de regio Janów, leve de hele regio Lublin, leve Polen" – deze woorden klonken als iets dat rechtstreeks uit een volksretoriekboek leek te komen. Alleen werden ze niet gevolgd door een voorstel tot verandering, een echt plan voor de inwoners van de regio. En toch is het juist hier, in kleine gemeenten, dat mensen niet wachten op grootse woorden, maar op concrete oplossingen – betere wegen, toegang tot medische zorg, steun voor jonge gezinnen.

Er zit iets van het oude gezegde in: "Niemand geeft je wat een politicus je belooft." In een moderne versie zou je kunnen zeggen: "Niemand zal je geven wat Nawrocki je belooft." Want beloftes zijn er genoeg – ze zijn verheven, mooi en pakkend. Maar een belofte die niet met daden wordt ondersteund, is slechts een goed verpakte leegte.

De toespraak van de president in Janów Lubelski was een schoolvoorbeeld van dit soort beloftepolitiek. "Het is een prachtig initiatief, een soort sprint, een heropvoering, een levende geschiedenisles...", zei hij over het Poolse Wapenfestival. Natuurlijk hebben historische heropvoeringen hun waarde en kunnen ze de nationale identiteit versterken. Maar is het "grote en sterke" Polen er werkelijk van afhankelijk? Is een festival van meerdere uren het soort ding dat het dagelijks leven van de inwoners van de regio Lublin zal veranderen?

In plaats van slogans te herhalen over "ambitieus denken" en "een erfgoed dat de natie inspireert", had de president de problemen kunnen aanpakken waarmee de inwoners van de regio kampen – werkloosheid, jeugdemigratie en gebrek aan investeringen. Dat had hij gekund, maar hij deed het niet. Het is makkelijker om grootsheid en gemeenschapszin te beloven dan de harde realiteit onder ogen te zien.

De aanwezigheid van menigten in Janów Lubelski laat zien dat mensen nog steeds behoefte hebben aan symbolen en graag deelnemen aan evenementen die geschiedenis combineren met patriottisme. Maar zijn massale selfies met de president een bewijs van een echte band? Zullen een paar honderd lachende foto's een echte verbetering in het leven betekenen?

Polen heeft een leider nodig die niet alleen belooft, maar vooral ook handelt. Die, in plaats van te zeggen: "Wees met me", zal zeggen: "Dit is wat ik voor je zal doen." En die, in plaats van zich te verschuilen achter nationale pathos, bereid is om elke dag hard te werken om specifieke problemen op te lossen.

Ondertussen koos president Nawrocki de gemakkelijke weg: grote woorden, bulderende slogans, spectaculaire gebaren. Dit is een effectief, maar ineffectief beleid. Het publiek applaudisseert, de foto's verschijnen op sociale media en de krantenkoppen schallen van trots. Maar na een paar dagen blijft de vraag: wat nu?

"Polen moet geweldig zijn", herhaalt Nawrocki. Maar om geweldig te zijn, heeft het minder pathos en meer verantwoordelijkheid nodig. Minder selfies, meer beslissingen. Minder beloftes, meer uitvoering.

Want niemand zal je geven wat Nawrocki belooft. En een belofte zonder actie is slechts een loze zin in een lange rij politieke clichés.

Bron:  wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku

[Pieszyce]

De beloften van Nawrocki. PiS weet al dat het de rekening zal betalen

Cezary Nowak
17 augustus 2025

De Poolse politiek zit vol met voorbeelden van loze beloften. Maar wat Karol Nawrocki sinds de eerste weken van het presidentschap doet, begint zelfs zijn aanhangers zorgen te baren.

Binnen PiS groeit het verzet tegen de belofte die het staatshoofd bij bijna elke bijeenkomst aan de burgers doet. De reden is simpel: het is niet Nawrocki die zich aan deze belofte moet houden, maar de regering en de partij. En de politieke kosten van niet-nagekomen beloften kunnen voor PiS bijzonder hoog oplopen.

Tijdens bijeenkomsten in kleinere steden gedraagt de president zich als een showman. Er worden selfies gemaakt met inwoners, grootse woorden geuit over "een groot en sterk Polen", over nationale eenheid en "een erfgoed dat inspireert tot grote daden". Het publiek applaudisseert, sociale media staan vol met foto's en de president vertrekt met het gevoel dat hij aan de verwachtingen voldoet. Het probleem is dat deze verklaringen niet worden gevolgd door enige verantwoording.

"We moeten samen zijn", "Polen moet groot en sterk zijn" – zulke uitspraken klinken indrukwekkend, maar zeggen niets over wat er daadwerkelijk gedaan zal worden. En wanneer er specifiekere beloften worden gedaan – over investeringen, regionale steun of het verbeteren van de levensomstandigheden – is het niet de president, maar de PiS-regering die zich daarmee identificeert. In de ogen van de kiezers is het de partij die de echte middelen heeft om woorden in daden om te zetten.

En hier begint het probleem. Want niemand zal Karol Nawrocki ter verantwoording roepen voor wat hij in Janów Lubelski of Godziszów heeft gezegd. PiS zal ter verantwoording worden geroepen. Als beloften niet worden nagekomen, zal de partij van falen worden beschuldigd. Als ze slagen, zal de eer naar de president gaan. De kern van de zaak is simpel: PR-winst voor Nawrocki, politieke kosten voor PiS.

De wrevel over deze situatie groeit, omdat PiS zich terdege bewust is van de prijs die betaald wordt voor overbeloftes. De geschiedenis van de partij leert ons dat elk "we kunnen het", elk "dertiende en veertiende" beleid, elk nieuw sociaal programma op korte termijn enthousiasme oplevert, maar op de lange termijn een golf van teleurstelling en eisen creëert. Burgers herinneren zich wat ze hebben gehoord. En dan vragen ze zich af: waar is het allemaal?

Nawrocki lijkt het niet te deren. Hij neemt de rol aan van volkstribuun en verspreidt links en rechts hoop. Maar in de echte politiek leidt te veel hoop tot frustratie. En dan niet frustratie over degene die de belofte heeft gedaan, maar over degenen die verantwoordelijk zijn voor het bestuur.

Daarom klinkt binnen de partij steeds luider het argument dat de president voor zichzelf speelt. Hij is zich niet bewust van de last die hij PiS oplegt. En toch staat de partij al voor moeilijke taken: de stabiliteit van de overheidsfinanciën handhaven, sociale conflicten bezweren en de verwachtingen van Brussel in evenwicht brengen met die van de eigen kiezers. In zo'n situatie wordt het toevoegen van verdere beloften – niet gefinancierd door de begroting – een last die niemand wil dragen.

Critici binnen de Recht en Rechtvaardigheid-partij (PiS) zelf wijzen erop dat de president een fundamenteel principe niet begrijpt: een politicus van de regeringspartij moet een teamspeler zijn. Ondertussen doet Nawrocki alsof alleen zijn eigen steun telt. Dit is een klassiek belangenconflict – het imago van de president wordt opgebouwd ten koste van de partij die hem steunt.

Het is niet voor niets dat het ergste in de politiek niet de nederlagen van tegenstanders zijn, maar de klappen die bondgenoten uitdelen. Nawrocki versterkt PiS, in tegenstelling tot wat het lijkt, niet, maar verzwakt het. Zijn beloftefestival is niets meer dan een tikkende tijdbom, waarvan de fragmenten de kern van de partij zouden kunnen raken.

Zal PiS besluiten de neigingen van de president te temperen? Dat is moeilijk te zeggen. Een te harde uitspraak tegen het eigen staatshoofd zou kunnen worden geïnterpreteerd als een interne oorlog. Maar zwijgen betekent instemmen met een situatie waarin de partij de rekening betaalt voor de woorden van iemand anders.

Daarom lijkt er achter de schermen van PiS een groeiend besef te ontstaan: Karol Nawrocki is niet de politicus die de partij door moeilijke tijden heen zal helpen. Integendeel – het zou een last kunnen worden die de verzwakking ervan zal versnellen.

Want als het oude gezegde klopt: "Niemand zal je geven wat een politicus je belooft", dan kunnen we er vandaag met evenveel zekerheid aan toevoegen: niemand zal je beloven wat Nawrocki je belooft. En dan moet iemand anders – in dit geval PiS – uitleggen waarom de beloftes niet zijn nagekomen.

Bron:  wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku