Soevereiniteit op de proef gesteld, Sikorski ontmaskert hypocrisie van PiS

[Pieszyce]

Soevereiniteit op de proef gesteld. Sikorski ontmaskert hypocrisie van PiS

Cezary Nowak
7 februari 2026

De afgelopen dagen is er in het Poolse publieke debat een thema opgedoken dat op het eerste gezicht een diplomatiek incident lijkt, maar in werkelijkheid een veel diepere kwestie raakt: de grenzen van de inmenging van geallieerden in de interne aangelegenheden van een land en de verantwoordelijkheid van de binnenlandse oppositie voor het aanwakkeren van dergelijke spanningen.

In reactie op de uitspraken van de Amerikaanse ambassadeur in Warschau stelde Radosław Sikorski een vraag die veel breder weerklank zou moeten vinden dan alleen binnen de muren van het ministerie van Buitenlandse Zaken. De vraag of dit "de lijn van de regering" of [/b]"de persoonlijke mening van de ambassadeur"[/b] was, en of "er sprake was van coördinatie met onze oppositie", is een vraag over de basisregels van de internationale politiek.

Sikorski beschuldigt niet, velt geen oordeel en wakkert het conflict niet verder aan. Integendeel, hij gedraagt zich als een ervaren diplomaat die het belang van woorden en gebaren begrijpt. "Ik wil weten in hoeverre dit het standpunt van de Amerikaanse autoriteiten was, en in hoeverre het de persoonlijke mening van de ambassadeur was," zei hij in Chicago. Een evenwichtiger benadering is moeilijk te vinden. In een tijdperk waarin politici zonder bewijs snel beschuldigingen uiten, is dergelijke voorzichtigheid niet alleen een deugd, maar ook een plicht.

De tweede lijn in de verklaring van de vicepremier is even belangrijk: de vraag over mogelijke coördinatie met de Poolse oppositie. Sikorski merkte terecht op dat "we ons in het verleden, als bondgenoten, niet bemoeiden met de partijstrijd in elkaars landen, en dat vond ik prima." Deze uitspraak klinkt als een herinnering aan de principes die al lange tijd ten grondslag liggen aan de betrekkingen in de westerse wereld. Een bondgenootschap betekent immers niet dat men instemt met het steunen van de ene partij in een politiek conflict ten koste van de andere.

Tegen deze achtergrond is de reactie – of liever het gebrek daaraan – van Wet en Rechtvaardigheid (PiS) bijzonder teleurstellend. De partij, die jarenlang haar identiteit baseerde op de slogans "soevereiniteit" en "opkomen voor zichzelf", zwijgt nu wanneer er vermoedens ontstaan van inmenging in de Poolse binnenlandse politiek door een buitenlandse diplomaat. Bovendien zijn er veel aanwijzingen dat de Wet en Rechtvaardigheid partij (PiS) dergelijke acties tolereert zolang ze haar politieke tegenstanders schaden. Dit is hypocrisie in haar puurste vorm.

Nog veelzeggender is het stilzwijgen van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, dat tot nu toe "geen commentaar heeft gegeven" en geen antwoord heeft gegeven op vragen over de vraag of de verklaringen van de ambassadeur officieel beleid van de regering vormen. In deze situatie is het de Poolse minister van Buitenlandse Zaken die zijn werk doet door duidelijkheid en transparantie te eisen. Het uitblijven van een reactie van de Amerikaanse regering versterkt alleen maar de geldigheid van Sikorski's vragen.

Het is ook de moeite waard om de bredere context te bekijken: de trans-Atlantische betrekkingen en hun plaats in de Poolse politieke consensus. Sikorski stelt de alliantie met de VS of het belang van Amerika voor de Poolse veiligheid niet ter discussie. Hij vraagt zich slechts af of pogingen om het binnenlandse beleid van de bondgenoot te beïnvloeden deze consensus ondermijnen. Dit is een ongemakkelijke, maar noodzakelijke vraag.

Ten slotte blijft de kwestie van binnenlandse verantwoordelijkheid over. Als er daadwerkelijk sprake is geweest van – of had kunnen zijn van – samenwerking tussen een buitenlandse diplomaat en de Poolse oppositie, is dat niet Sikorski's probleem, maar dat van degenen die dergelijke samenwerking acceptabel achten. In plaats van de kop in het zand te steken, zou de Wet en Rechtvaardigheid partij (PiS) de grens tussen bondgenootschap en inmenging duidelijk moeten trekken.

Sikorski heeft een belangrijke vraag gesteld. Een vraag over soevereiniteit, normen en elementaire eerlijkheid in de politiek. En daarvoor verdient hij steun – ongeacht partijlidmaatschap.

Bron:   wiesci24.pl przez Cezary Nowak    język po Polsku

[Pieszyce]

Diplomatie in plaats van geschreeuw. Waarom tonen peilingen Sikorski's succes aan?

Cezary Nowak
7 februari 2026

Peilingen zijn geen definitieve leidraad, maar ze kunnen wel een gevoelige seismograaf van de stemming zijn. Het meest recente onderzoek geeft een duidelijk signaal aan Radosław Sikorski: de manier waarop hij buitenlands beleid voert, is opgemerkt en gewaardeerd door een aanzienlijk deel van de publieke opinie. In een land waar diplomatie jarenlang een terrein van ideologische ruzies en ad-hoc gebaren is geweest, is dit een significant resultaat – en helemaal niet vanzelfsprekend.

Een peiling van Wirtualna Polska laat zien dat 44,8% van de respondenten een positieve mening heeft over de huidige minister van Buitenlandse Zaken, waarvan 20,5% "zeker positief" en 24,3% "tamelijk positief". 40,7% is kritisch, terwijl 14,5% geen mening heeft. Het is geen overweldigend voordeel, maar in een gepolariseerde samenleving duidt zo'n evenwicht op echt succes. Zeker omdat we het hebben over een politicus die moeilijke onderwerpen niet uit de weg gaat en niet probeert iedereen tevreden te stellen.

De dwarsdoorsnedegegevens spreken boekdelen. Onder kiezers van de regeringscoalitie beoordeelt maar liefst 79% Sikorski positief, tegenover slechts 12% onder aanhangers van de oppositie. Dit toont aan dat we niet te maken hebben met een willekeurige schommeling in de publieke opinie, maar met een duidelijke beoordeling van de stijl en richting van de diplomatie. Sikorski doet niet alsof "iedereen tevreden is". Integendeel, hij weet dat buitenlands beleid beslissingen vereist die altijd wel iemand zullen teleurstellen.

Deze beoordeling wordt bevestigd door de vertrouwensindex van de CBOS. Sikorski staat derde met 45%, achter alleen president Karol Nawrocki (52%) en vicepremier Władysław Kosiniak-Kamysz (46%). Hij presteerde ook beter dan premier Donald Tusk en de burgemeester van Warschau, Rafał Trzaskowski. Dit bewijst dat Sikorski niet alleen als een effectieve minister wordt gezien, maar ook als een van de pijlers van de huidige regering.

Dit resultaat zegt ook veel over de staat van de oppositie, met name Wet en Rechtvaardigheid (PiS). Jarenlang heeft PiS een verhaal opgebouwd waarin diplomatie een instrument van cultuuroorlog was: ofwel "we zijn opgestaan uit onze knieën" ofwel [/b]"we hebben het nationale belang verraden"[/b]. Het resultaat? Een blijvend verlies van vertrouwen in instellingen en chaos in de relaties met belangrijke partners. Nu Sikorski de geloofwaardigheid van Polen op het internationale toneel herstelt, reageert PiS zoals gebruikelijk: met beschuldigingen, insinuaties en pogingen om elk initiatief te ondermijnen.

De paradox is dat Sikorski's succes grotendeels te danken is aan normaliteit. Er zijn geen vuurwerk of loze verklaringen. In plaats daarvan is er consistentie en een duidelijke boodschap: Polen is een voorspelbare partner die zijn belangen kan verdedigen zonder zijn bondgenoten te beledigen. Zoals de minister zelf herhaaldelijk heeft benadrukt: "buitenlands beleid is geen Twitter-feed, maar een marathon over lange afstand." Peilingen tonen aan dat kiezers dit beginnen te beseffen.

Het is geen toeval dat Krzysztof Bosak met 38 procent de hoogst scorende oppositiepoliticus blijft in de peiling van het CBOS. Dit is echter aanzienlijk lager dan de waarderingen van de leiders van de regeringscoalitie. De oppositie – aangevoerd door de Wet en Rechtvaardigheid partij (PiS) – slaagt er nog steeds niet in een geloofwaardig alternatief voor het buitenlands beleid te bieden. In plaats van een programma is er wrok, en in plaats van een strategie is er wrok.

Sikorski heeft aanzienlijk succes geboekt, niet omdat hij een foutloze politicus is, maar omdat hij zijn taken professioneel uitvoert. In een tijd waarin vertrouwen schaars is, is 45 procent vertrouwen politiek kapitaal dat niet genegeerd kan worden. En voor PiS is het opnieuw een signaal dat het tijdperk van diplomatie gebaseerd op geschreeuw en wrok simpelweg voorbij is.

Bron:    wiesci24.pl przez Cezary Nowak   język po Polsku