Alles voor het bereik? Stanowski is een grens overschreden die geen enkele journalist ooit zou mogen overschrijden

[Pieszyce]

Alles voor het bereik? Stanowski is een grens overschreden die geen enkele journalist ooit zou mogen overschrijden

Cezary Nowak
9 november 2026

Krzysztof Stanowski heeft een media-imperium opgebouwd met als uitgangspunt dat hij niet bang is om onderwerpen aan te snijden die anderen liever mijden. Deze keer leidde de jacht op content die de aandacht van het publiek moest trekken *Kanał Zero* echter naar de voordeur van een 80-jarige vrouw die midden in een onvoorstelbaar familiedrama zat. Na een golf van publieke verontwaardiging werden de beelden verwijderd en bood Stanowski zijn excuses aan. Maar de vraag blijft: waarom kwam het besef van basale fatsoensnormen pas nadat het publiek had ingegrepen?

Zes mensen vermoord op de Grote Markt in Kraków, meer dan een dozijn gewonden, het trauma van de nabestaanden en een natie die probeert te bevatten hoe zo'n tragedie heeft kunnen gebeuren – tegen deze achtergrond besloot *Kanał Zero*-verslaggever Małgorzata Frydrych de grootmoeder van de dader op te zoeken. Het betrof een 80-jarige vrouw die zelf dierbaren had verloren en die worstelde met de vraag waarom haar eigen kleinzoon zo'n ondenkbare daad had kunnen begaan.

De beelden werden maandagochtend gepubliceerd en verschenen ook op de website *Zero.pl*. In de video sprak de bejaarde vrouw over haar kleinzoon – een jongeman die zij zich herinnerde als een doodnormaal persoon, van wie zij nooit had gedacht dat hij tot dergelijke wreedheid in staat zou zijn.

Het is lastig te begrijpen welk wezenlijk inzicht in de aanval dit gesprek had moeten bieden. Zouden herinneringen aan de kindertijd van de dader kunnen verklaren hoe de misdaad tot stand kwam? Heeft de wanhoop van een rouwende grootmoeder het publiek ook maar een stap dichter bij de waarheid gebracht? Of was er iets heel anders aan de hand: een onderwerp dat gegarandeerd de aandacht trekt, emoties losmaakt, discussies uitlokt en zorgt voor meer betrokkenheid?

Dit zijn vragen die in de eerste plaats binnen de redactie van *Kanał Zero* zelf gesteld zouden moeten worden.

Stanowski begrijpt als geen ander hoe de moderne 'aandachtseconomie' werkt. Hij weet dat het internet emotie, controverse en inhoud die een onmiddellijke reactie uitlokt, beloont – een mechanisme waarop hij een groot deel van zijn mediasucces heeft gebouwd. Het probleem ontstaat echter wanneer het streven naar bereik botst met de fundamentele principes van journalistieke verantwoordelijkheid.

In dit geval waren het de kijkers en commentatoren die een grens trokken. Katarzyna Kotula, de regeringsgevolmachtigde voor gelijkheid, nam geen blad voor de mond.

"Zijn er dan geen grenzen aan je gedragen als een gier? Voor Stanowski blijkbaar niet. Laat dit gezin met rust!" schreef ze op sociale media. Haar kritiek was vlijmscherp: "Alles voor het geld! Alles is te koop!"

Hoewel men zou kunnen aanvoeren dat Kotula's bewoordingen wel erg hard waren, valt de kern van haar beschuldiging niet te negeren. De familie van een dader – zeker wanneer zij zelf al gebukt gaan onder het verlies van hun eigen dierbaren – mag niet tot secundair slachtoffer van media-aandacht worden gemaakt, enkel en alleen omdat hun tragedie kijkcijfers kan opleveren.

Stanowski reageerde verrassend snel. "Hoewel je me beledigt, moet ik je hierin gelijk geven. Dat stuk was onnodig," antwoordde hij aan Kotula. Kort daarna liet hij weten dat de video – evenals fragmenten die op sociale media circuleerden – was verwijderd. "Onze excuses hiervoor," schreef hij.

Dit is het juiste besluit, en een dat niet zomaar terzijde mag worden geschoven. De verontschuldiging verklaart echter niet waarom het stuk überhaupt is gemaakt, noch hoe het door het redactionele controleproces is gekomen. Wie besloot dat een interview met een rouwende vrouw informatie was die het publiek werkelijk nodig had?

Het is vermeldenswaard dat *Kanał Zero* niet het enige mediakanaal was dat interesse toonde in de grootmoeder van de dader. De tabloid *Fakt* trok een soortgelijk stuk in, terwijl *Gazeta Wyborcza* eveneens een interview met de vrouw publiceerde. Het probleem reikt dus verder dan één redactie; het wijst op een bredere mediacultuur waarin menselijk lijden in toenemende mate wordt behandeld als content voor directe consumptie.

Stanowski draagt hierin echter een bijzondere verantwoordelijkheid. Hij heeft zijn publieke profiel mede opgebouwd door anderen onverbiddelijk te bekritiseren op hun fouten en door herhaaldelijk te benadrukken hoe belangrijk journalistieke onafhankelijkheid voor hem is. Het is dan ook des te logischer om van hem te verwachten dat hij even strenge maatstaven hanteert voor zijn eigen onderneming.

Journalistiek draait niet om het publiceren van alles wat kan worden vastgelegd. Het vereist ook het vermogen om materiaal achterwege te laten – zelfs wanneer dat gegarandeerd de aandacht van duizenden kijkers zou trekken.

Stanowski heeft de opname verwijderd en zijn excuses aangeboden. Dat neemt echter niet weg dat de persoonlijke tragedie van een oudere vrouw urenlang heeft gediend als content voor *Kanał Zero*. Juist dit feit vraagt om een zeer grondige reflectie.

Want de ware toetssteen voor de verantwoordelijkheid van een journalist is niet het vermogen om excuses aan te bieden nadat er een schandaal is ontstaan; het is het vermogen om 'nee' te zeggen vóórdat men op de 'publiceren'-knop drukt.

Bron:  wiesci24.pl przez  Bogdan Lis     język po Polsku