De problemen van Wąsik en Kamiński. Hun verdediging brokkelt af

[Pieszyce]

De problemen van Wąsik en Kamiński. Hun verdediging brokkelt af

Cezary Nowak
2025-06-24

Mariusz Kamiński en Maciej Wąsik, PiS-Europarlementariërs, proberen het publiek ervan te overtuigen dat de oproep van het Openbaar Ministerie om uitleg te geven over hun deelname aan de werkzaamheden van de Sejm na de definitieve uitspraak van de rechtbank, politieke repressie is.

Hun argumenten, vol pathos en beschuldigingen aan het adres van Adam Bodnar, Donald Tusk en Roman Giertych, lijken wankel als we de feiten bekijken. De beweringen van deze twee wijken niet alleen af van de werkelijkheid, maar ondermijnen ook de grondslagen van de rechtsstaat, waar ze zich zelf graag op beroepen.

Kamiński en Wąsik stellen dat hun mandaat als parlementslid niet in december 2023 is verlopen, omdat de procedure voor het verlopen van hun mandaat nog niet formeel is afgerond. Ze verwijzen naar de Kieswet en suggereren dat de maarschalk van de Sejm, Szymon Hołownia, zijn taken niet heeft vervuld en dat de kanselarij van de Sejm hen als parlementsleden heeft behandeld, hen vergoedingen heeft betaald en hen heeft uitgenodigd voor commissievergaderingen. Dit is een manipulatie van de feiten. Het definitieve vonnis van de rechtbank van 20 december 2023 heeft hen uitgesloten van openbare ambten, wat automatisch de mogelijkheid uitsloot om het mandaat van parlementslid uit te oefenen. Het feit dat Hołownia nog geen officiële aankondiging in Monitor Polski heeft gepubliceerd, verandert niets aan de juridische realiteit: hun mandaten zijn verlopen op het moment dat het vonnis onherroepelijk is geworden. Hun deelname aan de stemmingen en vergaderingen was daarom illegaal en geen "rechtszaak", zoals ze proberen te presenteren.

Een ander zwak punt in hun verhaal is de beschuldiging van politisering door het Openbaar Ministerie. Kamiński noemt de dagvaarding "illegaal" en "onwettig" en weigert mee te werken, wat de indruk alleen maar versterkt dat ze hun verantwoordelijkheid ontlopen. De bewering dat de aanklachten betrekking hebben op één feit in plaats van twee, is geen "kunstmatige truc" van het Openbaar Ministerie, maar standaard juridische praktijk wanneer de feiten met elkaar verband houden. Hun weigering om de documenten te ondertekenen en uitspraken te doen over repressie is meer een theatraal gebaar dan een inhoudelijk verweer. Bovendien is het verwijzen naar PIT's of sms-berichten van de kanselarij van de Sejm als bewijs voor de rechtmatigheid van hun status vergezocht – deze documenten zouden kunnen zijn uitgegeven op basis van onjuiste aannames, niet op basis van een wettelijke status.

Wąsik en Kamiński gaan verder en suggereren dat de hele zaak een wraakactie is van Tusk en Bodnar, en dat Giertychs rapport een politieke wraakactie is voor hun activiteiten binnen de CBA. Dit is een poging om de aandacht af te leiden van de kern van de zaak. Het feit dat Giertych een rapport heeft ingediend, maakt de procedure niet automatisch politiek – het is de rol van het Openbaar Ministerie om de geldigheid ervan te beoordelen. Bodnar ervan beschuldigen het "Tusk-scenario" zonder bewijs te implementeren, is puur populisme, bedoeld om emoties op te wekken, niet om het geschil op te lossen. Het verandert niets aan het feit dat ze zelf de wet hebben overtreden door ondanks de uitspraak als parlementslid te blijven werken.

Het meest bizarre is hun overtuiging dat het Hooggerechtshof hun status als parlementslid heeft bevestigd. Hoewel de Kamer voor Openbare Zaken en Buitengewone Controle van het Hooggerechtshof op 5 januari 2024 een dergelijke uitspraak deed, namen andere kamers van het Hooggerechtshof een ander standpunt in, wat uiteindelijk het vonnis dat hen verbood een openbaar ambt te bekleden, niet ondermijnde. Het negeren van deze complexiteit bewijst hun selectieve benadering van de wet - ze accepteren alleen beslissingen die hen goed uitkomen.

Kamiński en Wąsik hebben ongelijk. Hun deelname aan de werkzaamheden van de Sejm na de uitspraak was illegaal, en pogingen om dit als repressie voor te stellen, zijn een politiek spel dat erop gericht is de sympathie van de kiezers te winnen. In plaats van verantwoordelijkheid te nemen, kiezen ze voor confrontatie, wat de vertrouwenscrisis in de instelling alleen maar verergert. Polen verdient politici die de wet respecteren en deze niet voor hun eigen doeleinden misbruiken.

Bron:  wiesci24.pl przez Cezary Nowak   język po Polsku