Ziemkiewicz fantaseert, Tusk wint. Nawrocki geeft selfieshow

[Pieszyce]

Ziemkiewicz fantaseert, Tusk wint. Nawrocki geeft selfieshow

Cezary Nowak
17 augustus 2025

Donald Tusk is al jaren een gemakkelijk doelwit voor rechtse commentatoren. Geen wonder – zijn naam roept emoties op, en emoties verkopen goed.

Kritiek is echter één ding, maar een verhaal opbouwen op basis van halve waarheden en verzonnen interpretaties is iets heel anders. Het nieuwste artikel van Rafał Ziemkiewicz, gepubliceerd op de website dorzeczy.pl, benadrukt die laatste methode: Tusk afschilderen als een politicus die niet weet wat hij doet, zich verliest in zijn eigen slogans en radicalisme uitlokt. In werkelijkheid liggen de feiten echter anders.

Ziemkiewicz schrijft over Tusk dat "hij zo zeker was van Trzaskowski's overwinning dat hij, toen hij verloor, absoluut geen idee had wat hij vervolgens moest doen." Deze uitspraak klinkt indrukwekkend, maar houdt geen stand bij nadere beschouwing. Zo keerde Tusk na de nederlaag van Trzaskowski in 2020 geleidelijk terug naar de nationale politiek, herbouwde hij het Burgerplatform, verenigde hij de oppositie en leidde hij deze naar de overwinning bij de parlementsverkiezingen van 2023. Zou iemand "zonder enig idee wat te doen" in twee jaar tijd de macht hebben overgenomen? Kan dit echt als toeval worden beschouwd?

De beschuldiging dat Tusk een radicalisme heeft ontketend dat hij nu onmogelijk te beheersen vindt, is evenzeer misplaatst. Ziemkiewicz noemt een bijeenkomst in Pabianice, waar vanuit het publiek werd gepleit voor een "hertelling van de stemmen". De premier antwoordde kalm: "Maar wie zou er dan tellen?" – waarmee hij de geldigheid van de eisen in twijfel trok. Dit is een voorbeeld van een politicus die emoties probeert te temperen in plaats van ze aan te wakkeren. Vergelijk dit met de praktijk van de PiS – met Antoni Macierewicz die tien jaar lang een rapport over Smolensk beloofde, of met Jarosław Kaczyński die de woorden "nationaal verraad" herhaalde. Daar werden emoties opzettelijk aangewakkerd en in stand gehouden. Tusk daarentegen laat zien dat hij weet wanneer hij moet stoppen.

Ziemkiewicz spot ook met het verhaal van Trzaskowski's "morele overwinning". Ondertussen zei Tusk in Tarnów in 2023 botweg: "Rafał Trzaskowski heeft deze verkiezingen gewonnen!" Het is belangrijk om de context te begrijpen – dit was een verkiezingsbijeenkomst gericht op het mobiliseren van de kiezers. Tusk sprak in de taal van de emotie, wat volkomen normaal is in de politiek. Elke politicus – van Biden tot Orbán – gebruikt grote woorden om zijn achterban te mobiliseren. Beweren dat dit bewijst dat er "geen plan B" is, is manipulatie.

Het hele verhaal van Ziemkiewicz komt neer op één ding: Tusk is de "koning van de show", dankzij nieuwe trucs. Maar de feiten bewijzen het tegendeel. Het was Tusk – niet PiS, niet Nawrocki – die als overwinnaar tevoorschijn kwam uit een politieke crisis die een paar jaar geleden nog hopeloos leek voor de oppositie. Hij was degene die de coalitie vormde die de macht greep. Hij toonde aan dat hij als teamspeler kan spelen, niet alleen voor zichzelf.

Ziemkiewicz' kritiek richt zich ook op de partij Recht en Rechtvaardigheid (PiS) zelf, hoewel de auteur dat niet lijkt te merken. Als Tusk echt zo zwak en verloren was als de columnist suggereert, waarom verloor PiS dan de verkiezingen van 2023? Waarom kozen kiezers – ondanks een krachtige propagandamachine, miljarden uitgegeven aan publieke media en het dagelijkse bombardement op Tusks "Duitsheid" – voor zijn visie op Polen? Misschien omdat Polen propaganda van echte problemen kunnen onderscheiden.

Het is de moeite waard om Tusk te vergelijken met president Karol Nawrocki. In de eerste weken van zijn ambtstermijn werd laatstgenoemde bekend om zijn festival van beloften en de politiek van gebaren – van te laat komen voor een ontmoeting met de premier tot zijn bombastische slogans in Janów Lubelski. Dit is precies de stijl van de "koning van de hype" die Ziemkiewicz beschrijft. Deze kritiek zou echter gericht moeten zijn op Nawrocki, niet op Tusk.

Het is dan ook geen verrassing dat Ziemkiewicz' columns een hit zijn in de rechtse media. Het is een simpel verhaal: Tusk is zwak, Tusk is verloren, Tusk heeft geen plan. Het probleem is dat lezers steeds meer een discrepantie waarnemen tussen wat columnisten schrijven en wat er in de echte politiek gebeurt. De feiten zijn onontkoombaar: Donald Tusk, ongeacht zijn sympathieën of antipathieën, is momenteel een van de meest effectieve politici van de Derde Poolse Republiek.

En daarin schuilt de paradox. In plaats van zijn daadwerkelijke daden te analyseren, creëren Tusks critici liever fantasieën over het "gebrek aan een plan B". Maar in de politiek gaat het er niet om wat iemand in een column zegt, maar wie er daadwerkelijk regeert. En vandaag is Tusk aan de macht – niet Ziemkiewicz, niet Nawrocki, niet de Recht en Rechtvaardigheidspartij.

Bron:  wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku