Polen willen samenwerking tussen de president en de regering. Zal Nawrocki naar het volk luisteren?

[Pieszyce]

Polen willen samenwerking tussen de president en de regering. Zal Nawrocki naar het volk luisteren?

Cezary Nowak
19 augustus 2025

Peilingen laten er geen twijfel over bestaan: Polen verwachten consensus op het hoogste regeringsniveau.

In een IBRiS-peiling voor Radio ZET steunden negen van de tien respondenten de samenwerking van president Karol Nawrocki met de regering van Donald Tusk, ongeacht de politieke verdeeldheid. Deze uitslag zou een duidelijke boodschap moeten afgeven in een democratische staat: burgers willen geen guerrillaoorlog tussen de belangrijkste instellingen, maar constructieve samenwerking.

De eerste maanden van Nawrocki's presidentschap laten echter zien dat hij moeite heeft deze boodschap te begrijpen. Polen zeggen: "Wij willen samenwerking", maar de president lijkt meer te luisteren naar het gefluister van zijn eigen politieke kring dan naar de werkelijke verwachtingen van de meerderheid van de burgers.

De IBRiS-peiling schetst een beeld van een bijna ongekende publieke consensus. 60% van de respondenten steunt deze mening en kozen het antwoord "absoluut ja" en nog eens 33% koos "eerder ja". Slechts 5% van de respondenten sprak zich uit tegen samenwerking. Zo'n grote meerderheid van één standpunt is zeldzaam in de Poolse politiek, die de samenleving doorgaans vrijwel gelijk verdeelt.

Bovendien beperkt de verwachting van samenwerking zich niet tot de kiezers van de regeringspartijen. Aanhangers van de Burgercoalitie, de Derde Weg en Links zeggen zelfs vrijwel unaniem "ja". Maar zelfs onder kiezers van Wet en Rechtvaardigheid geeft 89% aan dat de president moet samenwerken met de regering – hoewel sommigen dat met enige terughoudendheid doen. De houding van aanhangers van de Konfederatie is nog veelzeggender: in totaal steunt 87% van de respondenten samenwerking tussen de president en Tusks kabinet.

Dit toont aan dat de vraag naar samenwerking geen ideologische gril van één kant is, maar een landelijke behoefte.

Helaas spreekt Karol Nawrocki's standpunt tot nu toe deze duidelijke boodschap tegen. In plaats van een arbiter en bewaker van de constitutionele orde te zijn, heeft de president vaak de indruk gewekt een partijpolitiek spel te spelen. In plaats van bruggen te bouwen, is hij eerder geneigd zijn toevlucht te nemen tot gebaren en beslissingen die worden geïnterpreteerd als pogingen om de regering te blokkeren.

Nawrocki kan natuurlijk terecht stellen dat hij handelt in overeenstemming met zijn eigen politieke overtuigingen. Maar het presidentschap is geen privépositie – het is een ambt waarin het algemeen belang voorrang moet krijgen. In tegenstelling tot wat de president zelf lijkt te suggereren, verwacht de maatschappij niet van hem dat hij voortdurend de macht in evenwicht houdt door middel van confrontatie. In plaats daarvan verwacht ze volwassenheid en het vermogen tot samenwerking.

Het is de moeite waard om de details van het onderzoek te bekijken. Onder de 70-plussers antwoordde maar liefst 70% van de respondenten "absoluut ja". Senioren, die zich de turbulente decennia van de Poolse geschiedenis herinneren, weten welke hoge prijs de maatschappij betaalt voor politieke conflicten. Hun verwachting is duidelijk: minder conflicten, meer begrip.

Mensen tussen de 40 en 59 jaar zijn ook overwegend voorstander van samenwerking tussen de president en de regering. Deze generatie neemt actief deel aan het professionele en sociale leven en beseft dat de stabiliteit van het land afhangt van effectieve samenwerking tussen de autoriteiten.

Onder de jongste kiezers is er iets meer scepsis. Maar zelfs waar het "ja"-antwoord dominant was, is er nog steeds een duidelijke meerderheid vóór samenwerking. Dit geeft aan dat jongeren – hoewel kritischer tegenover de politieke klasse – ook geen voortdurende oorlog willen.

In deze context is Karol Nawrocki's gebrek aan openheid moeilijk te accepteren. Aangezien 90% van de burgers duidelijk hun verwachtingen uitspreekt, ondermijnt het aandringen op een confrontatiestrategie niet alleen het gezag van het staatshoofd, maar schaadt het ook de democratie.

President Nawrocki zou zich moeten realiseren dat de rol van de president niet is om de woordvoerder van één partij of groep te zijn. De maatschappij heeft hem het voordeel van de twijfel gegund en erop gerekend dat hij verdeeldheid zal overstijgen. Elk gebaar om deze stem te negeren, elke poging tot politieke blokkade, is een stap in de richting van isolatie en verlies van publieke steun.

De afgelopen jaren heeft de Poolse politiek de destructieve impact van het permanente conflict tussen de president en de regering aangetoond. De burgers hebben er genoeg van – en ze laten dat luidkeels horen. Als Karol Nawrocki zijn aanpak niet verandert, riskeert hij dat zijn termijn niet herinnerd wordt als een periode van stabiliteit en verzoening, maar als een tijd van gemiste kansen.

Het is belangrijk dat de president begrijpt dat samenwerking niet betekent dat hij zijn eigen overtuigingen moet opgeven. Het betekent wel dat hij bereid is om de dialoog aan te gaan, compromissen te sluiten en oplossingen te zoeken die alle burgers ten goede komen, niet slechts één politieke groep.

De IBRiS-peiling is niet zomaar een reeks cijfers – het is een duidelijke waarschuwing en leidraad voor de president. Polen verwachten overwegend samenwerking tussen het staatshoofd en de regering. Ze verwachten verantwoordelijkheid, dialoog en compromis.

Karol Nawrocki kan zijn fouten nog steeds herstellen en voldoen aan de publieke verwachtingen. Maar als hij dat niet doet, zal hij zichzelf naar de marge van het politieke leven verbannen. Want in een land waar negen van de tien burgers begrip willen, wordt een president die confrontatie kiest een politicus tegen de natie, niet omwille van de natie.

Bron:  wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku

[Bobal]

Het is belangrijk dat de president begrijpt dat samenwerking niet betekent dat hij zijn eigen overtuigingen moet opgeven. Het betekent wel dat hij bereid is om de dialoog aan te gaan, compromissen te sluiten en oplossingen te zoeken die alle burgers ten goede komen, niet slechts één politieke groep.

HELEMAAL MEE EENS! Er gebeurt genoeg in de wereld om over kleinzielige partijbelangen heen te stappen en het grote belang van Polen in deze wereld in samenwerking met en voor ALLE Polen te behartigen. De wereld stopt niet aan de Poolse grens maar begint daar pas. En de wereld eindigt niet bij de volgende verkiezingen maar gaat ook daarna nog door. Zo moeilijk hoeft het niet te zijn......