PiS-politicus en oud premier Kazimierz Marcinkiewicz: Nawrocki is niet de president van Polen

[Pieszyce]

PiS-politicus en oud premier Kazimierz Marcinkiewicz: Nawrocki is niet de president van Polen

Cezary Nowak
7 september 2025

Is Karol Nawrocki werkelijk de president van alle Polen, of slechts een door de partij benoemde persoon wiens legitimiteit eindigt bij de grenzen van het PiS-kamp? Deze vraag stelt steeds meer burgers zich.

En het was juist Kazimierz Marcinkiewicz – een voormalig premier die niet bang is om zich uit te spreken – die deze vraag beantwoordde. Zijn scherpe maar rake woorden raken de kern van de zorgen van veel Polen: in plaats van een staatshoofd hebben we te maken met een politicus die de belangen van één partij vertegenwoordigt, niet die van de hele natie.

In een recent interview stelde Marcinkiewicz botweg: "Nawrocki is niet de president van Polen, maar de president van PiS." Een directere diagnose is moeilijk te vinden. In één zin legde hij iets vast dat al lang sluimerde: de indruk dat Nawrocki niet optreedt als arbiter, bewaker van de grondwet of brug over verdeeldheid, maar eerder als uitvoerder van politieke bevelen vanuit de Świętokrzyska-straat.

De voormalige premier ging nog verder en noemde Nawrocki een "gewone, doorsnee gangster" en voegde eraan toe: "Je zult hem geen president van Polen maken." Dit zijn krachtige woorden, maar hun kracht komt juist voort uit hun eenvoud, hun expliciete karakter en hun grote weerklank bij veel mensen. Als een staatshoofd meer wordt geassocieerd met een brute speler dan met een staatsman, is er iets grondig mis.

Marcinkiewicz wijst ook op zwakheden die moeilijk te bespreken zijn: een gebrek aan charisma, een gebrek aan spreekvaardigheid en een gebrek aan overtuigingskracht. "Heel zwak, hij kan niet praten, hij heeft niet de gave om mensen te bereiken", zegt hij over Nawrocki. En inderdaad, de daaropvolgende toespraken van de president, vol hoogdravende platitudes en partijleuzen, klinken los van het dagelijks leven van gewone mensen. Ze missen authenticiteit of de kracht om luisteraars te boeien.

Het is opmerkelijk dat Marcinkiewicz' woorden niet zomaar een persoonlijke aanval zijn. Ze zijn vooral een poging om de aandacht te vestigen op de stand van zaken met betrekking tot het presidentschap in Polen. Als een burger vindt dat het staatshoofd slechts één partij vertegenwoordigt, niet de gemeenschap, betekent dit in wezen dat het ambt is overgenomen. Dit is geen privéaangelegenheid voor PiS, maar een probleem voor de hele samenleving.

De reactie van het kamp-Nawrocki is voornamelijk spottend. Marcin Horała probeerde de zaak te bagatelliseren door te beweren dat Marcinkiewicz "te ver is gegaan en schreeuwt om aandacht". Maar deze reactie onthult meer dan ze verklaart. Als iemand echt in Nawrocki's macht en autoriteit geloofde, zou hij simpelweg wijzen op zijn prestaties, zijn successen, zijn onpartijdige gebaren. Zulke argumenten ontbreken echter. Wat overblijft is spot en een terugval in persoonlijke beledigingen.

Marcinkiewicz zegt ondertussen iets dat steeds vaker in gewone gesprekken weerklinkt: Nawrocki is niet in staat tot onafhankelijkheid, niet in staat de taal van de gemeenschap te spreken. Nawrocki spreekt tot zijn kiezers, niet tot de natie. Deze inperking van de rol van de president is niet alleen teleurstellend, maar ook gevaarlijk, omdat het het gevoel ondermijnt dat er in Polen ten minste één onpartijdige instelling bestaat.

Dit gaat niet over politieke voorkeur. Je hoeft geen aanhanger van een partij te zijn om te zien dat Nawrocki's presidentschap teleurstellend is. Luister gewoon naar zijn toespraken, observeer zijn beslissingen en zie hoe hij moeilijke onderwerpen uit de weg gaat. In plaats van leiderschap zien we onderwerping, in plaats van moed, ondergeschiktheid, en in plaats van visie de herhaling van partijleuzen.

Daarom zijn de woorden van Marcinkiewicz zo belangrijk. Niet omdat ze hardvochtig zijn, maar omdat ze de intuïtie van veel Polen treffend weergeven. De voormalige premier herinnert ons eraan dat de president meer moet zijn dan alleen een vertegenwoordiger van het heersende kamp. Hij moet een hoeder van de gemeenschap zijn, een symbool van de continuïteit en waardigheid van de staat. Nawrocki schiet in deze rol simpelweg tekort.

Polen verdient een president die werkelijk met iedereen kan spreken, die kan luisteren en die verdeeldheid overstijgt. Wanneer Marcinkiewicz zegt dat "hij geen president van Polen zal worden", voelen veel mensen dat dit hun eigen, tot dan toe onuitgesproken mening is. En dat geeft zijn stem kracht – omdat het geen eenzame mening is, maar een weerspiegeling van collectieve teleurstelling.

Bron:   wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku