Ja, natuurlijk. Tusk en de kunst van het ontzenuwen van pathos

[Pieszyce]

Ja, natuurlijk. Tusk en de kunst van het ontzenuwen van pathos

Cezary Nowak
17 oktober 2025

De scène in de Sejm duurde slechts enkele seconden, maar was voldoende om het complete verschil tussen de oude en de nieuwe politieke stijl te demonstreren. Paweł Jabłoński, voormalig viceminister van Buitenlandse Zaken tijdens het PiS-tijdperk, bulderde vanaf het podium over het "verraad van de Poolse landbouw", over [/b]"het nastreven van Duitse belangen"[/b], over "een premier die Berlijn dient in plaats van het Poolse platteland". En toen flapte Donald Tusk, zonder zijn stem te verheffen of theatrale gebaren te maken, vanaf de regeringsbanken eruit: "Ja, natuurlijk."

Slechts twee woorden – en Jabłoński's hele bombastische tirade stortte als een kaartenhuis in elkaar. De premier trok een neus voor de hele politieke stijl die PiS tot zijn religie heeft gemaakt: een pompeuze, luidruchtige stijl, doorspekt met een valse zorg voor de "natie" en "soevereiniteit".

Voor PiS-politici was Tusks ironie als zout in de wonde. Jarenlang gewend aan ernst en verontwaardiging, kwamen ze plotseling iemand tegen die zich niet liet meeslepen in het theater van het absurde. In plaats van verontwaardiging – een glimlach. In plaats van een lang antwoord – een korte, precieze zin die alles zei.

Pawel Jabłoński probeerde te bulderen dat de premier "handelde in het belang van de Duitse auto-industrie", niet in het belang van de Poolse boeren. Maar dit klonk als een echo uit vervlogen tijden, toen elke zin moest eindigen met "Duitsland", "verraad" en "Tusk uit Berlijn". De toenmalige Sejm, of in ieder geval de meer lucide leden ervan, luisterden met medelijden.

Dat is precies waarom Tusks reactie zo effectief was. Niet omdat er een vleugje cabaret in zat – hoewel dat wel zo was – maar omdat iemand eindelijk de ernst van PiS met een lach ontkrachtte. Wat jarenlang als retorische knuppel had gewerkt, verloor plotseling zijn kracht, omdat de premier niet alleen niet terugsloeg, maar zelfs de spot dreef met zijn toon.

Het is moeilijk te missen dat de hele situatie een symbolische dimensie had. In het dispuut over de handelsovereenkomst tussen de Europese Unie en de Mercosur-landen probeerde de Wet en Rechtvaardigheid partij (PiS) het bekende verhaal te herhalen: "Brussel schaadt Polen, Duitsland heeft de leiding, Tusk volgt bevelen op." En opnieuw – geen details, alleen emoties. Ondertussen leek de premier, door zijn "ja, natuurlijk" te zeggen: "Heren, hou op. Dit werkt niet meer."

Sommige commentatoren beschuldigden hem van "infantilisme", maar in werkelijkheid was het een welgemikt gebaar van politieke volwassenheid. Want Tusk weet dat de mensen in Polen, na acht jaar geschreeuw en beschuldigingen, genoeg hebben van pathos. Ironie, mits intelligent, kan effectiever zijn dan duizend gemeenplaatsen.

In die zin stak de premier niet alleen zijn neus op voor Jabłoński, maar voor de hele parlementaire conventie, waarin elk gebaar dramatisch moet zijn en elke zin een aanklacht. Hij liet zien dat politiek met een glimlach en gevoel voor humor kan worden bedreven zonder de waardigheid van de staat te verliezen.

De oppositie kon niet reageren. Voor hen is ironie ketterij – omdat het de heilige orde van eeuwige verontwaardiging verstoort. Maar voor de meeste kijkers was het een geruststellende scène: na jaren van verontwaardiging eindelijk een premier die kan lachen om absurditeiten.

"Ja, natuurlijk" – twee woorden die door de Sejm raasden als een wind die propagandahype wegblaast. In een wereld waarin iedereen zich voordoet als een patriot, gedroeg Tusk zich gewoon als een redelijk mens. Hij stak zijn neus op voor hen, maar dan met klasse. En dat is tegenwoordig een zeldzaamheid in de Poolse politiek.

Bron:   wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku

[Pieszyce]

Ik heb het gezien, was genieten.   

Jabłoński is schijnbaar nog steeds boos dat hij uit elke onderzoekscommissie is gegooid wegens het zich niet houden aan regelgeving van de commissie en het steeds beledigen van de andere niet PiS leden van de commissie.

Hij wordt trouwens snel kaler,