Nawrocki's fort onder beleg. Ze hebben van een gewone hoorzitting een politiek drama gemaakt.

[Pieszyce]

Nawrocki's fort onder beleg
Ze hebben van een gewone hoorzitting een politiek drama gemaakt.

Cezary Nowak
23 mei 2026

Wat we vandaag zien van de aanhangers van Karol Nawrocki en de media die zij steunen, is geen verdediging van de democratie of een strijd voor de onafhankelijkheid van het presidentschap. Het is klassieke politieke hysterie, gebaseerd op een poging om het publiek ervan te overtuigen dat het oproepen van een getuige naar het openbaar ministerie een aanval op de staat is. Het probleem is dat er niets werkelijk bijzonders is aan dit hele verhaal. In plaats daarvan is er veel paniek, overdrijving en steeds grotesker politiek theater.

Zbigniew Bogucki werd als getuige naar het openbaar ministerie geroepen. Hij werd niet in de vroege ochtenduren aangehouden. Er werden geen aanklachten tegen hem ingediend. Er werden geen dwangmaatregelen gebruikt. We hebben hier niet te maken met 'onderdrukking', een 'staatsgreep' of de 'dictatuur' waar de rechtse media het sinds vanochtend over hebben. Het gaat simpelweg om een onderzoek naar de activiteiten rondom het Constitutioneel Hof en een poging om vast te stellen wie de president heeft geadviseerd bij bepaalde beslissingen. In een normale rechtsstaat gebeuren zulke dingen. En dat is precies waarom de reactie vanuit het kamp van Nawrocki zo gespannen lijkt.

Het meest opvallende is de mate van politieke verhevenheid. Bogucki spreekt over 'het intimideren van ambtenaren', 'het controleren van de president' en 'onaanvaardbare druk'. Een staat houdt echter niet op een staat te zijn alleen omdat het Openbaar Ministerie vragen stelt aan ambtenaren op het presidentiële paleis. Integendeel – een democratische staat bestaat juist om ervoor te zorgen dat geen enkele instelling boven de wet staat. Zelfs het presidentiële paleis niet.

Jarenlang hebben de kringen van de Wet en Rechtvaardigheid partij (PiS) en hun mediabondgenoten een verhaal opgebouwd waarin elke poging om de regering ter verantwoording te roepen politieke vervolging is. Wanneer het Openbaar Ministerie onderzoek doet naar de acties van oppositiepolitici, is dat zogenaamd een "normale gang van zaken". Maar zodra er vragen worden gesteld over mensen die met rechts verbonden zijn, barst het verhaal los over het "regime", "wetteloze krijgsheren" en "schending van de democratie". Deze dubbele moraal begint bijna karikaturaal te worden.

De media die Nawrocki steunen gedragen zich bijzonder gênant. Een simpele getuigenverhoor wordt bijna als een staat van beleg gepresenteerd. De krantenkoppen staan bol van dramatische taal en politici proberen elkaar te overtreffen in het creëren van een sfeer van een belegerde vesting. Het probleem is dat het publiek dit steeds vaker niet als heldhaftigheid, maar als pure paniek ziet. Want als een oproep voor het Openbaar Ministerie al zoveel hysterie teweegbrengt, is het moeilijk om niet de indruk te krijgen dat Nawrocki's kamp zelf de kwetsbaarheid van hun eigen verhaal maar al te goed begrijpt.

Wat echter het meest opvalt aan deze hele affaire, is iets anders: een compleet gebrek aan proportie. Politici die met de president verbonden zijn, proberen zichzelf af te schilderen als slachtoffers van buitengewone repressie, terwijl het hier gaat om acties die volkomen normaal zijn in elk democratisch land. Het Openbaar Ministerie heeft het recht om de omstandigheden rond beslissingen van overheidsfunctionarissen te onderzoeken. Het heeft het recht om getuigen te ondervragen. Het heeft het recht om documenten en procedurele stappen te analyseren. Dit is geen "aanval op de president". Het is de normale werking van staatsinstellingen.

Deze hele campagne van verontwaardiging toont juist het tegenovergestelde aan: de extreme nervositeit van Nawrocki's aanhangers. Tot voor kort beweerden ze kracht, stabiliteit en "staatsorde" te vertegenwoordigen. Nu reageren ze hysterisch op procedurele handelingen die ze jarenlang als volkomen normaal beschouwden in de ogen van andere politieke kringen. Dit verschil is opvallend.

Het is ook de moeite waard om op te merken dat de retoriek over "het controleren van de president" bijzonder absurd klinkt, afkomstig van een kring die jarenlang heeft geprobeerd opeenvolgende staatsinstellingen te onderwerpen. Toen PiS de rechtbanken, de publieke media en het openbaar ministerie beïnvloedde, werd dat gepresenteerd als "het herstellen van de staat". Tegenwoordig worden zelfs vragen aan ambtenaren zogenaamd gezien als het einde van de democratie. Dit verhaal begint steeds meer op een politiek cabaret te lijken.

Het grootste probleem voor Nawrocki's kamp is echter niet het openbaar ministerie. Het is het verlies aan geloofwaardigheid. Want het is moeilijk om mensen serieus te nemen die van elke standaardprocedure een historisch drama proberen te maken. De rechtsstaat betekent niet dat politici onaantastbaar zijn. Het betekent dat iedereen – inclusief de mensen van de president – aan dezelfde regels is onderworpen. En dat is duidelijk wat de verdedigers van het "belegerde paleis" vandaag de dag het meest dwarszit.

Bron:    wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku

[Pieszyce]

Een van de mij volgers op Blursky reageerde met . . . . . .


Berper ‪@berharm.bsky.social‬
Tuska przesłuchiwano równie długo, ale ten wyszedł z prokuratury uśmięchniety choć zmęczony.
Translate
6:01 PM • May 23, 2026
Vertaling:
Tusk werd net zo lang ondervraagd, maar hij verliet het kantoor van de officier van justitie glimlachend, hoewel vermoeid.