Propagandajournalist. Ziobro ontsnapte aan de mediafictie

[Pieszyce]

Propagandajournalist. Ziobro ontsnapte aan de mediafictie

Cezary Nowak
24 mei 2026

Zbigniew Ziobro heeft duidelijk besloten een van de meest bizarre politieke metamorfoses van de afgelopen jaren te ondergaan. Tot voor kort presenteerde hij zichzelf als een compromisloze minister van Justitie, een man die een systeem van ondergeschikte aanklagers opbouwde en een ideologische kruistocht tegen de "elites" leidde. Nu probeert hij zichzelf opnieuw uit te vinden als een "journalist"met een mediavisum op zak en een contract als commentator op de propaganda-tv van de partij. Het is moeilijk te zeggen wat absurder is: de poging om zo'n mythe te creëren, of het feit dat iemand het geloofwaardig vond.

De zaak van de voormalige minister van Justitie wordt steeds grotesker. Het Openbaar Ministerie wil 26 aanklachten tegen Ziobro indienen in een onderzoek naar het Justitiefonds. Eerder verbleef de politicus in Hongarije, waar hij asiel kreeg van de regering van Viktor Orbán. Nu bevindt hij zich in de Verenigde Staten, waar hij – zoals is gebleken – gebruikmaakt van een "visum voor een lid van de buitenlandse media". Het feit alleen al klinkt als politiek cabaret. Een man die jarenlang het Openbaar Ministerie onder druk zette, onafhankelijke media aanviel en een politiek drukapparaat opbouwde, heeft plotseling de journalistieke geest in zichzelf ontdekt.

Radosław Sikorski stak zijn ironie niet onder stoel en banken. "De VS kunnen het visum van Zbigniew Ziobro intrekken, net zoals wij dat zouden kunnen," zei de minister van Buitenlandse Zaken. En het is moeilijk om niet op te merken dat het meest gênante aan deze zaak niet eens de woorden van de minister zelf zijn, maar de vragen die erop volgden. "Om een journalistenvisum te verkrijgen, heb je een aanbevelingsbrief van de redacteur nodig, waarin staat dat de persoon die zich voordoet als journalist er ook daadwerkelijk een is. Dus allereerst rijst de vraag: wie heeft zo'n aanbevelingsbrief aan Ziobro geschreven, die geen journalist is?" merkte Sikorski op.

Deze vraag zou met name relevant moeten zijn in de context van de activiteiten van TV Republika en de gehele mediagemeenschap die de Wet en Rechtvaardigheid partij (PiS) steunt. We hebben daar al lange tijd niet te maken met traditionele journalistiek, maar met een spreekbuis van een politieke partij. De grens tussen politicus en "commentator" is volledig vervaagd. Ziobro reist niet naar de VS om verslag te doen van gebeurtenissen of onderzoeksjournalistiek te bedrijven. Hij verklaart zelf openlijk dat hij wil werken "ten behoeve van de Pools-Amerikaanse gemeenschap" en politieke rondreizen wil maken. Zoals Sikorski treffend benadrukte: "Dit is geen journalistieke activiteit."

En precies hier ligt de kern van het probleem. In de loop der jaren heeft PiS een parallelle wereld gecreëerd waarin partijfunctionarissen zich voordoen als onafhankelijke experts en propagandamedia zich presenteren als verdedigers van de vrije meningsuiting. In deze wereld kan een politicus die door het Openbaar Ministerie wordt vervolgd plotseling een "journalist" worden en kan een televisiestation dat als politieke megafoon fungeert, hem aanbevelingsbrieven verstrekken.

Dit is niet eens meer cynisme. Het is een flagrante minachting voor de intelligentie van de burgers. Ziobro heeft duidelijk besloten dat het veranderen van het label voldoende zou zijn om aan verantwoordelijkheid te ontkomen en een nieuw verhaal te creëren over de "vervolgde oppositionist". Het probleem is dat steeds minder mensen dit verhaal willen geloven.

Maar iets anders is nog opvallender. Jarenlang voerden Ziobro en zijn kring een meedogenloze campagne tegen onafhankelijke media. Journalisten werden beschuldigd van verraad, van het zijn van agenten en van het handelen tegen de staat. Publieke media werden omgevormd tot een propagandamachine. Mensen die verbonden waren aan het regerende kamp trokken regelmatig het nut van onafhankelijke journalistiek in twijfel. En vandaag de dag probeert een van de belangrijkste architecten van dit systeem zich te verschuilen achter de vlag van "media".

Dit verhaal zegt veel over de crisis van het hele voormalige regerende kamp. Wanneer de politieke macht afneemt, blijft er alleen improvisatie, chaos en steeds wanhopiger pogingen over om een alternatieve realiteit te creëren. Asiel in Hongarije. Een journalistiek visum. Een YouTube-kanaal. Een politieke tournee door Amerika. Dit alles lijkt meer op een paniekvlucht dan op serieuze publieke activiteit.

Het meest ironische is echter dat Ziobro zelf een symbool is geworden van de wereld die hij mede heeft gecreëerd. Een wereld waarin propaganda zich probeert te vermommen als informatie, politieke loyaliteit competentie vervangt en partijfunctionarissen zich voordoen als journalisten. Het probleem is dat de realiteit niet kan worden verdoezeld door wéér een optreden op de bevriende televisie.

Bron:    wiesci24.pl przez  Cezary Nowak     język po Polsku